Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Και το Conference League φέτος κατέληξε σε αγγλικά χέρια μετά το Γιουρόπα λιγκ. Η επικράτηση της Κρίσταλ Πάλας κόντρα στην γνωστή μας Ράγιο Βαγιεκάνο ήταν πιο δύσκολη από την άνετη νίκη της Άστον Βίλα στον τελικό της Κωνσταντινούπολης κόντρα στην Φράιμπουργκ: η ομάδα του Ολιβερ Γκλάσνερ κέρδισε τους Ισπανούς με 1-0. Αλλά σε αυτή την άνευ προηγουμένου ευρωπαϊκή αναμέτρηση μεταξύ δύο ομάδων που στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύουν δυο γειτονιές από τη Μαδρίτη και το Λονδίνο, η νίκη της Κρίσταλ Πάλας ήταν δίκαιη. Η ομάδα του Σέλχερστ, μιας περιοχής του νοτιοανατολικού Λονδίνου μάλλον από τις πιο παράξενες της αγγλικής πρωτεύουσας, πανηγυρίζει για το καμάρι της: η Κρίσταλ Πάλας κέρδισε το πρώτο της ευρωπαϊκό τρόπαιο στον πρώτο της τελικό ενώ στην διοργάνωση βρέθηκε από σπόντα. Μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας έπρεπε να αγωνιστεί στο Γιουρόπα λιγκ αλλά βρέθηκε στο Conference League γιατί ο όμιλος που έχει την ιδιοκτησία της κατέχει και το πλειοψηφικό πακέτο της Λιόν: του χρόνου ως κάτοχος του τρόπαιου πρέπει να αγωνιστεί στο Γιουρόπα λιγκ αλλά αυτό θα γίνει μόνο αν οι Αμερικάνοι ιδιοκτήτες της έχουν ξεκαθαρίσει τα πράγματα ή αν η Λιόν δεν βρεθεί κι αυτή στο Γιουρόπα λιγκ. Αλλά αυτά αφορούν την επόμενη μέρα: σήμερα η Κρίσταλ Πάλας γιορτάζει.
Η ατομική ποιότητα
Στην Λειψία βρέθηκε απέναντι στην αγγλική ομάδα η Ράγιο που έκανε επίσης την πρώτη της εμφάνιση σε ευρωπαϊκό τελικό. Στην Ελλάδα στα δυο ματς της Ράγιο με την ΑΕΚ είδαμε στο πρώτο την καλύτερη και στο δεύτερο την χειρότερη εκδοχή της: στον τελικό της Λειψίας είδαμε μια μάλλον πιο κανονική εκδοχή – δηλαδή μια ομάδα που έχει οργανωμένο αμυντικό παιγνίδι αλλά όχι μεγάλη ατομική ποιότητα. Η Ράγιο κράτησε πολύ περισσότερο την μπάλα, είχε πολλές περισσότερες πάσες, αλλά έκανε ελάχιστα στην επίθεση και γιατί οι καλύτεροι παίκτες της (ο Ντε Φρούτος, ο Αλεμάο, ο Παλαθόν) δεν βρήκαν χώρους και δεν είχαν ποτέ την άνεση να κινηθούν με την μπάλα όπως αγαπάνε.
Η Κρίσταλ Πάλλας του Γουόρτον και του Ματέτα, είναι μια ομάδα που τερμάτισε 15η στην Πρέμιερ Λιγκ, αλλά είναι πέντε φορές ακριβότερη από την Ράγιο που στην Ισπανία τερμάτισε 8η και έχασε την έξοδο στην Ευρώπη για ένα πόντο από την Χετάφε. Η επικράτηση της Κρίσταλ Πάλας είναι απόδειξη της αγγλικής ηγεμονίας στην Ευρώπη: τρόπαια οι Αγγλοι κερδίζουν πλέον με όλες τους τις ομάδες και όχι μόνο με τις παραδοσιακά μεγάλες τους. Από την άλλη έτσι συνέβαινε πάντα τον καιρό των ηγεμονιών. Όταν κυριαρχούσαν οι Ιταλοί την δεκαετία του ΄90 τρόπαια δεν κέρδιζαν μόνο η Μίλαν, η Ιντερ και η Γιουβέντους, αλλά και η Λάτσιο, η Πάρμα και η Σαμπντόρια. Και στους καιρούς των Ισπανών δεν βλέπαμε πανηγύρια μόνο από τους παίκτες της Μπαρτσελόνα, της Ρεάλ και της Ατλέτικο Μαδρίτης, αλλά είδαμε τελικούς με την Βαλένθια, την Αλαβές και την Βιγιαρεάλ – φυσικά και την Σεβίλλη να κάνει συλλογές από Γιουρόπα λιγκ.
Ένα ριμπάουντ αρκούσε
Στον τελικό της Λειψίας όλα κρίθηκαν από ένα γκολ του Ζαν-Φιλίπ Ματέτα, ενός Γάλλου από το Σεβράν, ένα προάστιο του Παρισιού. Έκλεισε τα 29 του στα τέλη Ιουνίου, τον κυνηγούσαν η Μίλαν, η Γιουβέντους, η Μπορούσια Ντόρτμουντ και η Λεβερκούζεν. Προτίμησε την Πάλας που πλήρωσε για αυτόν πάνω 30 εκατομμυρίων ευρώ. Ο Ματέτα ολοκλήρωσε τη σεζόν με 16 γκολ: το χθεσινό ήταν το μόλις τρίτο του στο Conference League. Το γκολ του Γάλλου ήρθε στο έκτο λεπτό του δεύτερου ημιχρόνου: μετά από ένα σουτ του Γουόρτον— ο 22χρονος πρώην παίκτης της Μπλάκμπερν ήταν ο καλύτερος — και την επέμβαση του Αργεντινό τερματοφύλακα Μπαταγιά, και ο Γάλλος επιθετικός ήταν εκεί για να πάρει το ριμπάουντ να κάνει το 1-0 και να δώσει το τρόπαιο στην Κρίσταλ Πάλλας. Η δικαιοσύνη της νίκης φαίνεται από το γεγονός ότι όλες σχεδόν οι λίγες μεγάλες ευκαιρίες του ματς ήταν των τελικών νικητών: κορυφαία το διπλό δοκάρι του Πίνο μετά από εκτέλεση φάουλ!
Ο Αυστριακός προπονητής Ολιβερ Γκλάσνερ στα 51 του αποχαιρετά την Κρίσταλ Πάλας με τρία τρόπαια: κέρδισε πέρσι το κύπελλο Αγγλίας και στην αρχή της σεζόν το Community Shield. Το ματς δεν ήταν το ωραιότερο: ο δεύτερος αγγλοϊσπανικός τελικός του Conference League δεν συγκρίνεται με τον περσινό: το Τσέλσι – Μπέτις ήταν σαφώς καλύτερο αλλά το ότι σε κάθε περίπτωση πανηγύρισαν οι Αγγλοι δεν είναι τυχαίο.
Δεν είναι κύπελλο Αγγλίας, αλλά…
Πριν το ματς στην Ισπανία είχαν γράψει ότι μοιάζει η UEFA να έχει δημιουργήσει το Conference League για να μπορούν οι Αγγλοι να κερδίζουν κάθε χρόνο ένα τρόπαιο. Δεν είναι έτσι ακριβώς αλλά η παρατήρηση έχει και μια μικρή δόση αλήθειας. Πριν την Κρύσταλ Πάλας άλλα δύο από τα τέσσερα συνολικά τρόπαια τα έχουν κερδίσει αγγλικές ομάδες και ήταν η Γουεστ Χαμ το 2022-23 και η Τσέλσι πέρσι. Το Conference League δεν είναι κάτι σαν ένα ακόμα Κύπελλο Αγγλίας και δεν θα γίνει τέτοιο γιατί σε αυτό αγγλική ομάδα συμμετέχει μόνο μια. Αλλά από την άλλη αυτή η μία ομάδα είναι πάντα ένας μπελάς! Το 2021-22 το κέρδισε η Ρόμα αποκλείοντας την Λέστερ που έφτασε στον ημιτελικό. Το ίδιο συνέβη το 2024 και με τον Ολυμπιακό: για να κερδίσει την Φιορεντίνα και να κατακτήσει το τρόπαιο ο Ολυμπιακός χρειάστηκε στον ημιτελικό να αποκλείσει την Αστον βίλα. Με απλά λόγια για να κερδίσεις το UEFA Conference League πρέπει να αποκλείσεις στον ημιτελικό ή να κερδίσεις στον τελικό μια αγγλική ομάδα: αλλιώς το κερδίζει αυτή. Του χρόνου την Πρέμιερ λιγκ θα εκπροσωπήσει η Μπράιτον: αυτή είναι η ομάδα που όποιος θέλει να κερδίσει το τρόπαιο θα πρέπει να αποκλείσει. Υπάρχουν πάντα κι άλλες αξιόλογες (η Φράιμπουργκ, η Μονακό, η Μπράγκα, η Χετάφε κτλ) αλλά η Μπράιτον παίρνει την σκυτάλη από τις Τσέλσι και Πάλας και για αυτό ξεχωρίζει.
Τώρα οι Αγγλοι περιμένουν ένα θρίαμβο της Αρσεναλ στον τελικό της Βουδαπέστης κόντρα στην Παρί το Σάββατο για το Τσάμπιονς λιγκ. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία τις λεπτομέρειες της οποίας θα πούμε προσεχώς…
Πηγή: Karpetshow
