Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Η επιλογή του Κάρλος Κορμπεράν είναι ψαγμένη, εμφανώς από τον βρετανικό βραχίονα του σχήματος ΟλυμπιακοΝότινγκαμ. Εάν ο κύριος Μαρινάκης δεν είχε τον μηχανισμό λειτουργίας της Νότινγκαμ Φόρεστ, είναι ακραίο απίθανο να σκεφτεί κανείς ότι σήμερα ο Κάρλος Κορμπεράν θα προσλαμβανόταν προπονητής στον Ολυμπιακό. Στον οποίον Ολυμπιακό, ο ίδιος κύριος Μαρινάκης εκκρεμεί να αποκαταστήσει ένα αντίστοιχο μηχανισμό εύρυθμης λειτουργίας.
Οπως με τον Πίπα ή τον Ζίνκερναγκελ, ενδεχομένως και με άλλους που θα ακολουθήσουν, δηλαδή επιλογές επίσης ψαγμένες από εκεί για εδώ, εγγυήσεις αποτελεσματικότητας δεν νοούνται. Φυσικά, το να μη βγει αποτελεσματικός στον Ολυμπιακό ένας μπακ ή ένας εξτρέμ, αυτό παλεύεται αρκετά πιο εύκολα. Το να μη βγει αποτελεσματικός ο προπονητής που πρέπει να διαδεχθεί ένα προηγούμενο προπονητή ο οποίος έμεινε στο κλαμπ επί τέσσερα χρόνια, αυτό είναι κάτι πιο σύνθετο.
Για να κόψουμε δρόμο, να δεχθούμε εκ προοιμίου ότι ο Κάρλος Κορμπεράν είναι ο συμβατός (με το εγχείρημα που πρέπει στον Ολυμπιακό να προχωρήσει) προπονητής. Ποιο είναι το εγχείρημα; Το οφθαλμοφανές. Να δουλευτεί στο ποδόσφαιρό της ώστε ν’ αρχίσει πάλι να θυμίζει top ομάδα στην προσέγγισή της, μια ομάδα πανθομολογουμένως αδούλευτη σε αυτό εδώ και (πάνω από) ένα χρόνο.
Το πρακτικό ερώτημα για τον Κάρλος Κορμπεράν συνεπώς, δεν είναι διαφορετικό από το ερώτημα που θα έμπαινε και για οποιονδήποτε άλλον διάδοχο του Πέντρο Μαρτίνς. Οχι εάν. Οχι πώς. Για αρχή, πότε. Πότε θα γίνει αυτή η δουλειά στο προπονητήριο; Αυτή η δουλειά, παίρνει τον χρόνο της. Προϋποθέτει, διαθέσιμες (εργατο)ώρες. Ενα παραπάνω, εάν η ζωή επιβεβαιώσει τις (ήδη αναγγελλόμενες) δραστικές προσθαφαιρέσεις στο ρόστερ.
Ο Ολυμπιακός, ένα ρημαδοόμιλο στην Ευρώπη πιθανότατα θα τον παίξει. Εάν αποκλειστεί από τη Σλόβαν, κι ύστερα βγει νοκ-άουτ και στα πλέι-οφ του Κόνφερενς Λιγκ, τότε η συζήτηση αλλάζει. Εμείς όμως, προς το παρόν θα πάμε με τη λογική ότι αυτό δεν θα συμβεί. Θα πάμε με τη λογική ότι ο Ολυμπιακός ως τη διακοπή δραστηριοτήτων για το Παγκόσμιο Κύπελλο τον Νοέμβριο, κιόλας μέσα Νοεμβρίου θα έχει παίξει 25 αγώνες.
Τους 13 του πρώτου γύρου της Σούπερ Λιγκ, τους 6+6 ευρωπαϊκούς σε προκριματικά+όμιλο. Κι ό,τι επιπλέον, θα παίξουν οι διεθνείς. Με ματς σε Ελλάδα και Ευρώπη επί τρεις μήνες σερί, ανά τρεις-τέσσερις ημέρες αδιάλειπτα, η πρώτη ουσιαστική ευκαιρία του όποιου Κορμπεράν να δουλέψει την ομάδα θα έλθει στο μπρέικ του Μουντιάλ. Ως το μπρέικ του Μουντιάλ, ο προπονητής δεν θα προλαβαίνει να δουλεύει το παιγνίδι της ομάδας. Το μόνο που θα προλαβαίνει, είναι να ετοιμάζει και να διαχειρίζεται ματς.
Αντε και με ορισμένες χρηστικές μικροπαρεμβάσεις, όσο γίνεται πιο απλές ώστε να είναι εφικτό να αφομοιώνονται άμεσα. Για κάτι περισσότερο από αυτές, εκ των πραγμάτων (και όχι επειδή δεν υπάρχει η κατανόηση) δεν θα του διατεθεί το περιθώριο. Θα ήταν πολύπλοκο στην εκκίνηση λοιπόν, για τον καθένα. Να το πω, και με ένα παράδειγμα κατ’ αντιδιαστολήν.
Εάν υποτεθεί ότι αύριο-μεθαύριο ο κύριος Αλαφούζος παραφρονήσει και απολύσει τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς, για τον επόμενο στον Παναθηναϊκό η δουλειά θα είναι πολύ πιο απλή από του Κορμπεράν στον Ολυμπιακό. Γιατί με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς, σήμερα ο Παναθηναϊκός (δικαιούται να σκέπτεται πως) είναι η πιο δουλεμένη, αν θέλετε η πιο τακτοποιημένη, ομάδα στη χώρα. Μια ομάδα που τώρα μεταβαίνει στη φάση, όχι να δημιουργήσει βάση και τρόπο ποδοσφαίρου, αλλά να αναβαθμίσει την ποιότητά της.
Πατώντας στην προϋπάρχουσα βάση και στον προϋπάρχοντα τρόπο. Η συγκυρία μου θυμίζει σ’ ένα βαθμό, έιτις. Μία χρονιά Γιάτσεκ Γκμοχ, 1983-84, από το πρότερο χάος (ο Παναθηναϊκός δεν είχε βγει καν στην Ευρώπη…) μπήκε η βάση. Την επόμενη χρονιά, επάνω στην αρραγή βάση, αναβαθμίστηκε η ποιότητα. Με τον Ζάετς και τον Σαραβάκο. Ο συνδυασμός βάσης και αναβαθμισμένης ποιότητας, οδήγησε τον Παναθηναϊκό στους “4” του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.
Οπου προϋπάρχει βάση, έπειτα η ανάγκη δεν είναι να γίνουν πολλά. Η ανάγκη είναι, να γίνουν τα λίγα και (πολύ) καλά. Βλέποντας το παιγνίδι για το αγγλικό Σούπερ Καπ το Σάββατο, Λίβερπουλ-Μάντσεστερ Σίτι, παρατηρούσε κανείς το εξής. Στους 22 που ξεκίνησαν, μεταγραφή ήταν ο εξής ένας, ο Χόλαντ. Και αυτός, επειδή ο Γουαρδιόλα δεν είχε άλλον, παλαιό, να βάλει εννιάρι. Το άλλο εννιάρι, ο Αλβαρες, και αυτός μεταγραφή είναι.
Τη σεζόν σε ένα “κανονικό ποδόσφαιρο”, και αυτό είναι που περιμένω από τον Γιοβάνοβιτς στην Πράγα την Πέμπτη, πάντοτε την ξεκινούν οι προϋπάρχοντες. Ο Ρομπέρτο Φιρμίνο, όχι ο Νούνιες. Ο Ρόδρι, όχι ο Φίλιπς. Οι νεοαφιχθέντες, ενσωματώνονται σταδιακά. Είτε αποκτήθηκαν νωρίς…είτε άργησαν, είτε είναι από το πάνω ράφι είτε από το κάτω (…και ν’ αγιάσει το χρυσόστομα του Ιβάν για εκείνο το προ ημερών “μη μου μιλάτε για ράφια”).
Ο,τι άλλο, είναι αταξία.
Με τις τέσσερις ομάδες της Σούπερ Λιγκ στα Κύπελλα Ευρώπης εφέτος, οι 4/4 προκρίσεις σε ομίλους, το άριστα, εξαρχής φαινόταν too good to be true. Δεν υπάρχει, πια. Οι 2/4 προκρίσεις όπως πέρυσι, είναι το ελάχιστο “για να περάσουμε την τάξη”. Με 1/4, δεν περνάμε την τάξη. Οι 3/4, είναι ένα “λίαν καλώς” που και αυτό φαντάζει αρκετά δύσκολο. Με 0/4, είναι “τι θέλεις κι ασχολείσαι και δεν πας στα χωράφια;”
Καταπού πάει, η επίδοση του μαθητή; Μπήκαμε στην εβδομάδα, στη ροή της οποίας θα φανούν πολλά.
Πηγή: sdna.gr
