Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Στο πρώτο επίσημο παιχνίδι της σεζόν, κόντρα στην Μπεϊτάρ, ο ΠΑΟΚ ήταν μετριότατος και έμεινε στο 0-0. Η ατμόσφαιρα στα πέριξ της ομάδας βρισκόταν σε ιστορικά υψηλά αρνητικότητας και μιζέριας. Η ατμόσφαιρα στην Τούμπα ήταν άψογη. Στήριξη μέχρι τέλους, χωρίς γκρίνια, χωρίς μουρμούρα, χωρίς μεμψιμοιρία.
Στο πρώτο ημίχρονο της ρεβάνς με την Χάιντουκ, οι Κροάτες είχαν πιάσει τον ΠΑΟΚ από τον λαιμό: υπήρξαν στιγμές που οι παίκτες του Ραζβάν Λουτσέσκου δεν μπορούσαν να αλλάξουν δεύτερη πάσα. Η κερκίδα δεν δυσανασχέτησε στιγμή. Όσο πιο δύσκολο γινόταν το ματς, τόσο πιο έντονα ήταν τα συνθήματα, οι φωνές, ο παλμός.
Απέναντι στη Χαρτς τα πράγματα εξελίχθηκαν απλούστερα. Ο ΠΑΟΚ καθάρισε νωρίς, ο κόσμος ήταν και πάλι εκεί, άψογος. Και στο φινάλε όλοι μαζί γιόρτασαν δικαιολογημένα (και μετρημένα) την επιστροφή της ομάδας σε ομίλους Κόνφερενς Λιγκ.
Ο ΠΑΟΚ πέρασε ένα πολύ δύσκολο, άκρως ΠΑΟΚτσήδικο καλοκαίρι. Το οποίο, εξαιτίας του κακού φινάλε της περασμένης χρονιάς και της μεταγραφικής καθυστέρησης στην τρέχουσα, ξεκίνησε με τρομακτική απαξίωση των πάντων και με τον ίδιο τον Λουτσέσκου να δηλώνει ότι ο ΠΑΟΚ φέτος δεν μπορεί να διεκδικήσει τίτλο. Και ολοκληρώνεται με έξι νίκες και δυο ισοπαλίες σε οκτώ ματς (απομένει το πολύ δύσκολο ματς με τον ΟΦΗ), τρεις προκρίσεις, παρουσία σε ομίλους Κόνφερενς Λιγκ, γεμάτο ρόστερ, μεγάλα όνειρα και τον Ιβάν Σαββίδη ξανά σύνθημα στα χείλη των οπαδών.
Το μεγαλύτερο ποσοστό των παραπάνω πιστώνεται ασφαλώς στον Ράζβαν. Ο Ρουμάνος καθάρισε το κεφάλι του μετά την αρχική τσαντίλα και εν συνεχεία δούλεψε στοχευμένα για να πετύχει αυτό που λίγοι στην Ελλάδα μπορούν να κάνουν τόσο καλά όσο αυτός: να φτιάξει ένα γκρουπ δεμένο, πνευματικά δυνατό, με ικανότητα προσαρμογής σε κάθε δυσκολία και κυρίως με το μαχαίρι στα δόντια. Θυμίζω ότι ο ΠΑΟΚ είχε τρεις στις τρεις προκρίσεις, χωρίς τους Ίνγκασον, Αουγκούστο, Κούρτιτς, Ντάντας, Ολιβέιρα, Καντουρί, Μπίσεσβαρ και σε μεγάλο βαθμό Νάραϊ σε σχέση με το περυσινό ρόστερ, με ουσιαστική παρουσία από τις μεταγραφές μονάχα από τον Μπάμπα και τον Έκονγκ, παίζοντας με ελάχιστες εναλλακτικές λύσεις και με πρωταγωνιστές παιδιά όπως ο Χάρης Τσιγγάρας που ξέρουν ότι από Σεπτέμβριο θα υποχωρήσουν στο rotation. Πρόκειται για έναν πραγματικό άθλο – όχι τόσο για τα αποτελέσματα που χρειάστηκαν φυσικά και δόση τύχης, αλλά για το δέσιμο και την ατσάλινη εικόνα που παρουσίασε ο ΠΑΟΚ. Ο Λουτσέσκου έβγαζε διαρκώς λαγούς από το καπέλο του, έκανε παπάδες για να το πω λαϊκά και ίσως θα ήταν δίκαιο να ακουστεί και το δικό του όνομα από την Τούμπα.
Προφανώς οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές αξίζουν επίσης ένα θερμό χειροκρότημα. Με την απόδοση και την αποτελεσματικότητά τους, έσωσαν το κλαμπ από πολύ δύσκολες καταστάσεις, έδωσαν χρόνο (ίσως και κίνητρο) στη διοίκηση να πράξει όσα έπρεπε και έβαλαν τις βάσεις για μια πραγματικά καλή χρονιά.
Αλλά αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο πρωτίστως στην Τούμπα. Μια από τις πιο καυτές μα και από πιο ιδιαίτερες έδρες στον κόσμο . Η Τούμπα, όπως και όλα τα γήπεδα, αγαπά τις νίκες και τις επιτυχίες. Μα αγαπά επίσης την προσπάθεια, την αυταπάρνηση, την αυτοθυσία. Την τρέλα στο μάτι, τα ελαττώματα, την ειλικρίνεια. Και αγαπά με πάθος μια καλή ιστορία όπου το αουτσάιντερ υπερκεράζει όλα τα εμπόδια, φυσικά και τεχνητά, για να φτάσει στον στόχο του, όταν ελάχιστοι πίστευαν πώς θα τα καταφέρει (την πεμπτουσία της ιστορίας του ΠΑΟΚ δηλαδή).
Η Τούμπα έχει υπάρξει στο παρελθόν καταπληκτική, ανεβαστική, δύστροπη, αυτοκαταστροφική. Ελάχιστες φορές ήταν τόσο ώριμη, τόσο συνειδητοποιημένη, τόσο ουσιαστική, τόσο πραγματικά και χειροπιαστά ο δωδέκατος παίκτης όσο το καλοκαίρι του 2023.
Πηγή: Sport DNA
