Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Η ανακοίνωση της ΠΑΕ Ολυμπιακός εις βάρος της εφημερίδας «Φως» ήταν πραγματικά σοκαριστική. Δεν το γράφω με την ευκολία που κοτσάρουμε συνήθως τη λέξη «σοκ» στους τίτλους των site, για να μαζέψουμε κλικ. Εν προκειμένω μιλάμε για ένα αληθινό – σοκ με την έννοια της έκπληξης και της αποστροφής που μου προκάλεσε σχεδόν κάθε λέξη του επίμαχου κειμένου. Το γράφω και το εννοώ: Δεν πίστευα στα μάτια μου! Όχι επειδή δεν έχω αντιληφθεί όλα αυτά τα χρόνια την καθεστωτική νοοτροπία και τις αντιλήψεις των διοικούντων τους Ερυθρόλευκους σχετικά με τον ρόλο των δημοσιογράφων. Το ξέρουμε καλά πια ότι οι δημοσιογράφοι, σύμφωνα με τον Κώστα Καραπαπά, είναι είτε φίλοι (δηλαδή πειθήνια όργανα που αναπαράγουν πρόθυμα και άκριτα τα non – paper που τους στέλνει), είτε «γιουσουφάκια» (εκείνοι που τολμούν να ασκούν κριτική, οι ξεδιάντροποι).
Το καλύτερο παράδειγμα της συγκεκριμένης αντίληψης μας το δίνει η γνωστή ιστορία με τους σπίκερ του ΟΤΕ – TV. Ο Αλέξης Σπυρόπουλος εκπαραθυρώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες, Σωτηρακόπουλος και Κολλίντζας κρίθηκαν «αντι – Ολυμπιακοί» διότι απλώς περιέγραφαν όσα έβλεπαν και έτσι καταλήξαμε στον φιλότιμο Γιώργο Θαναηλάκη που είναι ικανός, ο καημένος, να διαμαρτυρηθεί (ουρλιάξει) για πέναλτι έτσι και στραβοκαταπιεί ο Φορτούνης στον πάγκο. Αυτή η «δημοσιογραφία» αρέσει στον Ολυμπιακό. Οι ρεπόρτερ Ολυμπιακού που παλεύουν να κάνουν όσο καλύτερα μπορούν τη δουλειά τους, δίχως να ενοχλήσουν παράλληλα το «πολίτμπιρο» του Πειραιά, ασκούν πιθανότατα, το πιο δύσκολο επάγγελμα στη χώρα.
Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι καινούργιο, όμως. Ούτε καν η επισημοποίηση της χυδαιότητας ως κεντρική επικοινωνιακή πολιτική επιλογή του Ολυμπιακού δεν μπορεί να θεωρηθεί μη αναμενόμενη.
Μη αναμενόμενη, για εμένα, ήταν η βαθιά και απόλυτη «αντιολυμπιακοφροσύνη» της ανακοίνωσης. Και πόσο κόντρα στην ψυχοσύνθεση των περισσότερων Ολυμπιακών είναι. Των Ολυμπιακών που ξέρω εγώ τουλάχιστον, οι οποίοι είτε αγοράζουν, είτε όχι το «Φως», το σέβονται διαχρονικά ακριβώς επειδή δεν φοβήθηκε ποτέ να ασκήσει κριτική. Επειδή γνωρίζουν πώς όταν ο Ολυμπιακός πετυχαίνει μια σπουδαία νίκη, θα διαβάζουν παλιομοδίτικα οχτάστηλα για «ψυχή χιλίων λεόντων» και θα φτιάχνονται. Αλλά όταν ο Ολυμπιακός δεν βλέπεται, όπως δεν βλεπόταν στην Λεωφόρο, θα διαβάζουν το αντίστοιχο, δικαιολογημένο κράξιμο και όχι ωραιοποιήσεις για χατίρι του όποιου προέδρου.
Με εντυπωσίασε, με πιο απλά λόγια, η αμετροέπεια των συντακτών και του εμπνευστή της ανακοίνωσης, που θεωρούν εαυτούς αυθεντικότερους εκφραστές της Ολυμπιακής ιδεολογίας από την εφημερίδα που μεγάλωσε γενιές και γενιές Ολυμπιακών, πάντα σεβόμενη τον σύλλογο, τον εαυτό της και την καλή δημοσιογραφία. Αυτός που έγραψε και κυρίως αυτός που υπαγόρεψε το εν λόγω κείμενο σίγουρα δεν σέβεται την δημοσιογραφία, ποσώς με ενδιαφέρει αν σέβεται τον εαυτό του και ασφαλώς -όχι απλώς δεν σέβεται αλλά- δυσφημεί τον σύλλογο.
Το βασικό ερώτημα, λοιπόν, που προέκυψε από την ανακοίνωση, δεν αφορά την ΠΑΕ Ολυμπιακός και τον επικοινωνιακό της κατήφορο. Αφορά τους αληθινούς Ολυμπιακούς εκεί έξω. Που είστε ρε παιδιά; Υπάρχετε;
Που είναι οι δεκάδες καλοί δημοσιογράφοι που μεγάλωσαν και έμαθαν τη δουλειά στο «Φως», οι δεκάδες καλοί δημοσιογράφοι που απλώς διάβαζαν «Φως», οι χιλιάδες άνθρωποι που υποστηρίζουν Ολυμπιακό (όχι Κόκκαλη, Μαρινάκη ή Θεόδωρο Νικολαΐδη) και διάβαζαν ή διαβάζουν «Φως», δεν θα αντιδράσουν ; Δεν θα αρθρώσουν λόγο; Δεν θα πουν «φτάνει, μέχρι εδώ, δεν μας κάνετε εσείς ρόμπα σε όλη την Ελλάδα»;
Καταλαβαίνω ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια άλλαξε η σύνθεση και η ψυχοσύνθεση της κερκίδας στο «Καραϊσκάκης». Μια νέα γενιά παιδιών που θεωρούν το πρωτάθλημα αυτονόητο πριν καν ξεκινήσει η σεζόν, έχει βρεθεί στα πέταλα. Αυτά τα παιδιά ίσως και να μην αντιλαμβάνονται το μέγεθος του ατοπήματος της ΠΑΕ. Όλοι οι υπόλοιποι, όμως, το αντιλαμβάνονται; Αντιλαμβάνονται, άραγε ότι η πιθανή απώλεια ενός πρωταθλήματος δεν είναι τίποτα, μπροστά στην απώλεια της αξιοπρέπειας και των θεμελιωδών αρχών του συλλόγου; Αν ναι, τότε γιατί παραχωρούν, με τη σιωπή τους, το δικαίωμα στον κάθε «διευθυντή επικοινωνίας» να σέρνει τον Ολυμπιακό σε ανακοινώσεις τέτοιου είδους;
Αν όχι, τσάμπα συζητάμε…
Υ.Γ. Το φαινόμενο «αν δεν είσαι μαζί μας, είσαι με τους άλλους» δεν αφορά μονάχα τον Ολυμπιακό βεβαίως. Πολλές ομάδες, φορείς, κόμματα ή και παίκτες, θεωρούν πώς όποιος ασκεί κριτική είναι «εχθρός» τους και επί της ουσίας, επιδιώκουν μια ενημέρωση απολύτως χειραγωγημένη. Με τους πολίτες – οπαδούς, να συνηγορούν υπέρ τους. Αλήτες – ρουφιάνοι – δημοσιογράφοι που λέει και μια ψυχή.
Το πρόβλημα, διότι πρόκειται περί προβλήματος, δεν είναι απλό. Είναι σύνθετο. Και για την γιγάντωσή του, ευθύνονται οι δημοσιογράφοι και η κακή, διαπλεκόμενη δημοσιογραφία, πλην όμως οι ρίζες του βρίσκονται στην πεισματική άρνηση ενός μεγάλου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας να ακούσει και συζητήσει τη διαφορετική άποψη. Και ειδικά μια άποψη μη αρεστή. Κάποια άλλη φορά θα επεκταθούμε επ’ αυτού.
Πηγή: Sport DNA
