Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Ας είμαστε ειλικρινείς: Η συζήτηση για τη διαιτησία στην Ελλάδα είναι επί της ουσίας συζήτηση για τον έλεγχό της. Ούτε για την ουσιαστική βελτίωσή της, ούτε ασφαλώς για το καλό του προϊόντος (επαγγελματικό ποδόσφαιρο).
Ο ΠΑΟΚ, η ΑΕΚ και μέχρι ενός σημείου ο Παναθηναϊκός (ο οποίος πλέον άλλαξε εντελώς πορεία) προσπάθησαν και σε μεγάλο βαθμό κατάφεραν τα προηγούμενα χρόνια να επιβάλλουν αλλαγές στις περισσότερες εκ των οποίων το σύστημα Ολυμπιακού αντιστάθηκε λυσσαλέα για ευνόητους λόγους: ξένοι διαιτητές στα ντέρμπι, VAR, ξένος αρχιδιαιτητής. Εξασφάλισαν όλα τα παραπάνω καλές διαιτησίες στο Ελληνικό Πρωτάθλημα; Όχι ακριβώς. Εξασφάλισαν σε μεγάλο βαθμό καλύτερες διαιτησίες; Ναι, σαφέστατα, και όποιος δεν το παραδέχεται, απλώς δεν θέλει να το παραδεχτεί.
Ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ δεν είχαν φυσικά ως κίνητρο μόνο την πρόοδο της Σούπερ Λίγκας. Απλώς κατάλαβαν ότι για να «σπάσουν» τον απόλυτο έλεγχο που είχε ο Ολυμπιακός επί δεκαετίες σε οτιδήποτε αφορούσε το ελληνικό ποδόσφαιρο, έπρεπε να συμβιβαστούν σε μια ισορροπία τρόμου όπου ουδείς θα γινόταν χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Δεν τα έκαναν όλα καλά, αναλώθηκαν σε μεταξύ τους κόντρες που αδυνάτισαν τη θέση τους, έδωσαν χώρο στους «Ερυθρολεύκους» τόσο επικοινωνιακά όσο και ουσιαστικά να πλήξουν την προσπάθειά τους.
Παρ’ όλα αυτά, όπως έχω γράψει πολλές φορές, εδώ και περίπου μια πενταετία η βαθμολογία στο πρωτάθλημα λέει κατά κανόνα την αγωνιστική αλήθεια: τίτλο παίρνει η ομάδα που το αξίζει (ας μην πούμε πάλι στη συζήτηση για το γκολ του Βαρέλα, ας δούμε το θέμα συνολικά), Ευρώπη βγαίνουν οι ομάδες που το αξίζουν, υποβιβάζονται οι ομάδες που δεν άξιζαν να παραμείνουν. Η διαιτησία, με λάθη δεν τίθεται θέμα, δεν αλλοίωσε βαθμολογικούς συσχετισμούς – όχι καθοριστικά εν πάσει περιπτώση. Και ο Ολυμπιακός που φώναζε για την εξυγίανση έχει πάρει δίκαια τρία πρωταθλήματα σερί, με μεγάλες διαφορές. Είναι φαβορί και για τέταρτο.
Φυσικά, επειδή αν σε κάτι έχουμε μεγάλο ταλέντο στην Ελλάδα αυτό είναι η διαφθορά, η περυσινή σεζόν μας έδειξε ότι ακόμα και ένας Άγγλος με τεράστια εμπειρία στο υψηλότερο επίπεδο διαιτησίας, μπορεί κάλλιστα να γίνει σαν τα μούτρα μας. Ο Μαρκ Κλάτενμπεργκ είχε όλη τη χρονιά μια στάση επιεικώς περίεργη, συχνά εξοργιστική. Οι δηλώσεις, οι ορισμοί διαιτητών, οι τιμωρίες άλλων διαιτητών, όσο περνούσε η σεζόν άρχισαν να θυμίζουν περασμένες, όχι ευχάριστες καταστάσεις. Πώς και γιατί συνέβη αυτό, ας το βρουν όσοι κάνουν το σχετικό ρεπορτάζ. Δε χωρά αμφιβολία πάντως ότι ο Κλάτενμπεργκ έχασε την αξιοπιστία του και προσέφερε αφορμές για δεύτερες σκέψεις. Άλλωστε το πάθος με το οποίο τον υποστηρίζει ο Ολυμπιακός και προσπαθεί να τον διατηρήσει στη θέση του – θα έπρεπε να- λέει πολλά ακόμα και σε εκείνους που δεν είδαν λεπτό Σούπερ Λίγκα πέρυσι. Την ώρα λοιπόν που η συζήτηση ανάβει, έρχεται ο ΠΑΟΚ και καταθέτει τα εξής απλά, πέρα και πάνω από πρόσωπα: Ουδείς αρχιδιαιτητής πρέπει να μένει στη θέση περισσότερο από δύο χρόνια, διότι μετά κινδυνεύει να αφομοιωθεί από το εδώ σύστημα (ο Κλάτενμπεργκ αφομοιώθηκε νωρίτερα). Ουδείς Έλληνας διαιτητής στην ΚΕΔ, διότι δεν αντέχουν την πίεση. Και φυσικά ουδεμία εμπλοκή του Κράτους στην προσπάθεια να μετατραπεί η διαιτησία σε αμιγώς επαγγελματική.
Το ερώτημά μου είναι απλό: Ποιος διαφωνεί με τη συγκεκριμένη τοποθέτηση; Και με ποια επιχειρήματα; Εντάξει, ο Ολυμπιακός ξέρουμε ότι αγαπά τον Μαρκ και θέλει να μείνει πάση θυσία. Ο Άρης εντελώς τυχαία αγαπά ότι αγαπά και ο Ολυμπιακός. Εσχάτως και ο Παναθηναϊκός το ίδιο (αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο). Οι υπόλοιποι; Οι ομάδες που είχαν σφοδρά παράπονα από τον Κλάτενμπεργκ και υποτίθεται ότι θέλουν το καλό του προϊόντος, που σημαίνει πολλαπλά οφέλη και για τις ίδιες, τι έχουν να πουν σχετικά με όσα βάζει στο τραπέζι ο «Δικέφαλος του Βορρά». Μπορεί ο ΠΑΟΚ να είναι λάθος; Και βέβαια. Μπορεί κάποιος να το τεκμηριώσει και μαζί να τεκμηριώσει και την εμπιστοσύνη του στον Κλάτενμπεργκ; Περιμένω με ειλικρινές ενδιαφέρον.
Δεν με απασχολεί ο Μπαλτάκος, η κόντρα του με τον Μαρινάκη και όλο το παρασκήνιο μιας διαμάχης μάλλον βαρετής και σίγουρα αναμενόμενης. Με απασχολεί πραγματικά η θέση των κλαμπ που αποτελούν την ραχοκοκαλιά της Λίγκας. Έχουν; Ή έχουν απλώς την θέση του Ολυμπιακού. Να το ξέρουμε. Διότι αν επιστρέφουμε σταδιακά σε εποχές όπου οι περισσότεροι μεσαίοι και μικρομεσαίοι σπεύδουν να «υποκλιθούν» στις επιθυμίες του μεγάλου προκειμένου να αποφύγουν περιττά προβλήματα, τότε όποιος κι αν είναι αρχιδιαιτητής, δεν θα έχει τελικά καμία σημασία.
Πηγή: Sport DNA
