Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Πήγαινε, με το ποδόσφαιρο. Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα, το ποδόσφαιρο να σου το δώσει πίσω. Μη πηγαίνεις, κόντρα στο ποδόσφαιρο. Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα, το ποδόσφαιρο να βλάψει σοβαρά την υγεία σου.
Στα πέναλτι, ο Γιοβάνοβιτς πήγε με το κύμα. Το λογικό. Να κολυμπάς κόντρα στο κύμα, είναι πολύ πιο δύσκολο. Ποιος, πρώτος; Φυσικά, ο Iceman Ιωαννίδης που το είχε βάλει και στο 90’+. Ενας άντρας…πολύ επάνω από τα 23 χρόνια του. ‘Η, όπως ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει τον εαυτό του πριν μερικές μέρες, ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος στη Γη! Μετά; Ο Αργεντινός κι ο Βραζιλιάνος που από μικροί είναι μαθημένοι να χτυπάνε συχνά από τα έντεκα μέτρα, επειδή εκεί κάτω σε ματς πολλών διοργανώσεων πηδάνε την παράταση και περνάνε απευθείας σε πέναλτι. Κι ο Ούγγρος, με το σουτ που σπάει τούβλα. Για τέλεια εγγύηση του Ιβάν στο τέλος δε, ο δικός του. Γιουγκοσλάβος, άνιωθος, αριστεροπόδαρος. Bingo!
Ο Μαρθελίνο στα πέναλτι, δεν πήγε κόντρα στο κύμα. Κάτι χειρότερο. Πήγε, κόντρα στο μαχαίρι. Ποιος, πρώτος; Αυτός που κουβαλούσε βάρος ότι η ενέργειά του, το χέρι στο φινάλε, έγινε αιτία να μη κλείσει η υπόθεση υπέρ της ΟΜ από το 90′; Mon Dieu! Κι εκείνη η εξυπνάδα της αντικατάστασης του τερματοφύλακα; Επιασε μια φορά που το ‘κανε στο Μουντιάλ 2014 (Ολλανδία-Κόστα Ρίκα) ο Φαν Χάαλ, και όλοι ύστερα θέλουν να κάνουν ένα Φαν Χάαλ. Δεν είναι όλα, για όλους. Κόντρα στο μαχαίρι φεύγεις για το σπίτι, τι πιο φυσικό, ματωμένος.
Η διαφορά ΟΜ στην Αθήνα με ΟΜ στη Μασσαλία ήταν περίπου, η διαφορά ΑΕΚ πρώτο ημίχρονο στο Ζάγκρεμπ με ΑΕΚ δεύτερο ημίχρονο στο Ζάγκρεμπ. Απείρως πιο πιεστική. Οκτώ στις δέκα επιθέσεις της ΟΜ, ήταν σε κατοχές Παναθηναϊκού. Μόνο οι δύο, σε δικές τους κατοχές. Εκρυβαν τον Ρουμπέν Πέρεθ και τον Τόνι Βιλιένα, από το οπτικό πεδίο του Μπρινιόλι και των σέντερ-μπακ. Αφηναν μοναδική επιλογή στον Μπρινιόλι και στους σέντερ-μπακ, τη διαγώνιο. Να μεταφέρουν μπάλες αεροπορικώς, είτε χαμηλά στους μπακ είτε πιο ψηλά στους εξτρέμ, πάντως προς τα πλάγια. Απίθανο, τώρα υπό πίεσιν και όχι στο χαλαρό όπως την προηγούμενη εβδομάδα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, να καλύπτεις συνεχώς τόση απόσταση με ακρίβεια.
Ενίοτε, το περιθώριο ήταν τόσο ασφυκτικό που σε κάποια στιγμή ο Μπρινιόλι, ώσπου να βρει τι θα κάνει με τη μπάλα, πήρε…κίτρινη κάρτα για καθυστέρηση! Κυλώντας ο χρόνος, η απόσταση του Παναθηναϊκού από τον γκολκίπερ της ΟΜ, ή από τον Σπόραρ αν θέλετε, γινόταν όλο και πιιο εξουθενωτική. Η ΟΜ απομύζησε, όλη την ηρεμία που ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να έχει στο κεφάλι. Χωρίς ανάσα. Ενα ατελείωτο ψυχόδραμα.
Ηρεμία, ο Παναθηναϊκός βρήκε μόνο στην ανάπαυλα και, βέβαια, μόνον αφού είχε φορτωθεί στην πλάτη δύο γκολ. Βγαίνοντας στο δεύτερο μέρος, για αρχή επιτέλους ο Παναθηναϊκός πήρε τη μπάλα και ανέβηκε στο γήπεδο. Κεφαλαιώδες, για την ποδοσφαιρική ταυτότητα του Παναθηναϊκού. Συνέπεσε, με το ότι η ΟΜ ξεκάθαρα εισήλθε, από το 46′ κιόλας, σε λογική διαχείρισης. Κατά το 70′ δε, με τον τρίτο χαφ και τη μετατροπή του σχηματισμού από 4-4-2 σε 4-3-3, η προσχώρηση της ΟΜ στη λογική της διαχείρισης επισημοποιήθηκε.
Ετσι ή αλλιώς, απέναντι στο 4-4-2 ή απέναντι στο 4-3-3, ο Παναθηναϊκός δεν είχε να σκεφτεί (και να διαλέξει ανάμεσα σε) πολλά. Ανεβαίνεις στο γήπεδο, αφήνεις νώτα ανοικτά, ή τρία-μηδέν ή δύο-ένα. Αν πας για το ένα, ρισκάρεις το άλλο. Αλλά, τρία-μηδέν από δύο-μηδέν δεν έκανε διαφορά. Δύο-ένα από δύο-μηδέν, έκανε. Το καύσιμο της ΟΜ μετά τα γκάζια δίχως αύριο, άρχισε να ανάβει λαμπάκι. ‘Η τουλάχιστον, έτσι μας φαινόταν. Μάλλον έτσι, νόμιζε και ο προπονητής της. Εκεί και τότε, νοερά έλεγες πως με τέτοιο φθίνον fitness θα άξιζε να τους σκαρώσει ο Παναθηναϊκός την πλάκα μιας παράτασης, έτσι για την αλητεία! Μόνο και μόνο για να βλέπαμε, πώς έπειτα θα έβγαζαν πέρα τα +30’. Ο Παναθηναϊκός έβαλε σε αυτό, στο να σκαρώσει την πλάκα, την καλύτερη προσπάθειά του. Λίγο, βοήθησε και ο Γκεντουζί του οποίου η είσοδος ήταν η επισημοποίηση της οπισθοχώρησης.
Τα +30′ ωστόσο, διέψευσαν με βρόντο και αυτό που μας φαινόταν και αυτό που ενδεχομένως νόμιζε ο προπονητής τους. Υπήρχε καύσιμο, ακόμη. Ο,τι μας παρέσυρε στην εσφαλμένη κρίση πριν, ήταν κούραση περισσότερο στο μυαλό των Γάλλων. Παίκτες που τους έβλεπες και έλεγες…τώρα θα πέσουν κάτω και δεν θα σηκωθούν ποτέ, βρήκαν τα τρεξίματά τους και τα κουράγια τους πάλι. Ο Βερετού, ο Ρενάν Λόντι, ο Κλος. Δεν κατέρρευσαν. Πήγαν και ξαναπήγαν, για να το κάνουν. Με κλάση, εφάμιλλη Εθνικής Γαλλίας και Εθνικής Βραζιλίας. Αλλά τότε πια, στο χορτάρι ο Παναθηναϊκός δεν έπαιζε με 11 που τους είχε απομυζήσει η ΟΜ όλη την ηρεμία. Επαιζε με 22, έντεκα Ιωαννίδηδες και έντεκα Μπρινιόλι. Λέγεται, refuse to lose. Εν τέλει, αυτό που σημειώσαμε τις προάλλες εδώ, κάτι αξίζουν τα ελληνάκια. Βάλε 10-11 ξένους, αλλά έχε τον Ελληνα στον πάγκο. Σίγουρα, θα χρειαστεί. Εν τέλει, κυριολεκτικά. Ο Ιωαννίδης στο 90’+, ο Γαλανόπουλος στο 90′.
Από την αναμέτρηση στο Ζάγκρεμπ, η ΑΕΚ εμπεδώνει ένα πράγμα. Δεν σηκώνει, πειράματα με το προφίλ της. Η ΑΕΚ που περιμένει πίσω επειδή πιστεύει ότι (δεν λέω όχι, πράγματι μπορεί να) είναι φονική στην αντεπίθεση, δεν είναι ΑΕΚ Αλμέιδα. Είναι κυρία που βγήκε από αποτυχημένη επέμβαση πλαστικής χειρουργικής. Με αλλοιωμένα, τα χαρακτηριστικά. Η ΑΕΚ της ορμής, η ΑΕΚ που έκανε τους ποδοσφαιριστές της Ντίναμο (πριν, καν, την ισοφάριση) να πανηγυρίζουν την κάθε αμυντική επέμβασή τους, η ΑΕΚ που εμφανίστηκε στο δεύτερο μέρος και άρχισε να δίνει φλασάκια υπενθύμισης περσινών εικόνων, οι κίτρινοι καμικάζι στη μπάλα ψηλά, αυτό είναι εγνωσμένη ΑΕΚ Αλμέιδα. Νερό στο κρασί, λυπάμαι, δεν χωρεί. Χαλάει η υφή.
Με νερό στο κρασί, φτάνουν ένας σέντερ-φορ που είναι καθηγητής στο roaming (Πέτκοβιτς) και ένα αριστερό οκτάρι που αξίζει, ο ένας, όσο τρεις χαφ (Μπούλατ) για να φαίνεσαι εσύ ο χαζός της βραδυάς. Η υπεροχή της Ντίναμο, σταδιακά γινόταν σαφής κυριαρχία. Ανθρωπίνως, να δεχθούμε το ψυχικό μούδιασμα του γκρουπ-ΑΕΚ που έκανε τη συγκέντρωση της ομάδας να κινείται υπό το μίνιμουμ αποδεκτό. Το να γίνονται οι αμέτρητες “δεύτερες μπάλες” αδέσποτες εδώ κι εκεί, όλες μπάλες της Ντίναμο. Το δυνητικό κόστος είναι ανυπολόγιστο, ωστόσο. Μια άλλη μέρα, σε ένα άλλο ματς, μια άλλη ομάδα, εύκολα θα μπορούσε να έχει τιμωρήσει την πλαστική χειρουργική…βαρέως και επανειλημμένως.
Ενα κρίμα, μια αχρείαστη χάρη σε αυτούς τους ΒΒΒ. Διότι η αγωνιστική δυνατότητα των ομάδων, Ντίναμο και ΑΕΚ, είναι ασύγκριτη. Στο καλό κομμάτι του παιγνιδιού τους, το καλό της ΑΕΚ είναι εμφανέστατα πιο υψηλού επιπέδου από το καλό της Ντίναμο. Μένει να επιβεβαιωθεί, το Σάββατο στη Νέα Φιλαδέλφεια. Και θα επιβεβαιωθεί, αρκεί η ΑΕΚ να υποστηρίξει εν πλήρει συνειδήσει την υποχρέωσή της και το συμφέρον της. Υποχρέωση και συμφέρον της ΑΕΚ είναι, η παρτίδα να μείνει πάση θυσία στο “μόνο ποδόσφαιρο” πλαίσιο.
Πηγή: Sdna
