Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Όσο περισσότερο συζητιέται το αήττητο, είναι ο κανόνας, τόσο μεγαλώνει η λύσσα του αντίπαλου να το σπάσει. Η Μάντσεστερ Σίτι, στην απολύτως οριακή στιγμή της σεζόν, νίκησε τη Λίβερπουλ με δύο γκολ-εκτελέσεις διαστημικής, ανεκτίμητης σε χρήμα, ακρίβειας. Κυρίως όμως, οι λεπτεπίλεπτοι και σοφιστικέ πρωταθλητές της Πρέμιερ Λιγκ νίκησαν…επειδή λερώθηκαν. Εσπασαν νύχια.
Και τάκλιν έβαλαν, που ο Γουαρδιόλα κάποτε είπε «δεν το διδάσκω» αλλά τώρα μάλλον το λάτρεψε κατά βάθος. Και έσπρωξαν. Και κλώτσησαν. Και έξι πίσω, έπαιξαν. Και στου καραγκιόζη τον γάμο έδιωξαν. Και πανικοβλήθηκαν. Και κατοχή, καν 50% δεν είχαν. Αλλά, νίκησαν. Με το να είναι τόσο αγκρέσιβ, έκαναν τους επίδοξους πρωταθλητές της Πρέμιερ Λιγκ να βιάζονται όποτε κινούνταν στο επιθετικό τρίτο.
Νίκησαν, η Σίτι, όχι γιατί είχαν τον Φερναντίνιο. Νίκησαν, γιατί είχαν τον ντελικάτο Μπερνάρντο Σίλβα…Φερναντίνιο όσο και ο βεριτάμπλ Φερναντίνιο. Νίκησαν, γιατί Φερναντίνιο ήταν επάνω στο γρασίδι όλοι. Εντεκα Φερναντίνιο. Ολο αυτό, συμπαρέσυρε. Για μια νύχτα, έκανε και το γήπεδό τους ν’ ακούγεται σαν Ανφιλντ. Σχεδόν άγριο. Οπωσδήποτε, αγριεμένο. Με ενορχηστρωτή κερκίδας, διευθυντή της ορχήστρας, τον χειρονομούντα Πεπ.
Ευτυχώς για τον Κλοπ, ακριβώς όπως και για τον Πεπ το βράδι που η Μάντσεστερ Σίτι γονάτισε στην έδρα της Τσέλσι κι έκανε την πρώτη δική της ήττα, το κουβεντολόι για το αήττητο τελείωσε. Μια φορά κι ένα καιρό, αήττητη είχε κατακτήσει τον τίτλο στην Αγγλία η Αρσεναλ. Μόνο που το κουβεντολόι τότε, ξεκίνησε όταν η Αρσεναλ είχε ήδη εξασφαλίσει τον τίτλο…κι έπρεπε να βρεθεί κάτι που να συντηρεί το ενδιαφέρον.
Εφέτος, πάει κιόλας ένας μήνας που, όχι κάποιος απέξω, αυτοπροσώπως ο άφρων Λόβρεν μίλησε για το αήττητο σενάριο. Ενόσω ακόμη, τίποτα δεν είχε κριθεί. Διόλου παράξενο, ο ανόητος Κροάτης ήταν στο Μάντσεστερ ο με διαφορά χειρότερος παίκτης του ματς. Πλέον, μπροστά Μάντσεστερ Σίτι και Λίβερπουλ έχουν 17 αγωνιστικές για ν’ ασχοληθούν με το πραγματικό τρόπαιο, όχι με το αήττητο. Το αήττητο, μπαίνει στην άκρη.
Αρχές Δεκεμβρίου, αυτό το παιγνίδι το περιμέναμε σαν μια μάχη ομάδων που θα ήταν πάνω-κάτω «στον πόντο» οπότε το αποτέλεσμα δεν θα έκρινε, εκτιμούσαμε, κάτι. Αρχές Ιανουαρίου, αφού μεσολάβησαν τρεις ήττες της Μάντσεστερ Σίτι σε τέσσερις αγώνες, έγινε μια μάχη ομάδων που ήταν στο συν-πλην επτά…και δεν έκρινε κάτι. Είναι μια χρονιά, άνευ προηγουμένου. Να έχεις πετάξει μόνον εννέα πόντους σε 21 ματς, η Λίβερπουλ, κι όμως να είσαι στο μόλις +4.
Οι γραμμές μοιάζουν, λεπτές όσο ποτέ. Εάν, μερικές εβδομάδες πίσω, η Λίβερπουλ δεν νικούσε την Εβερτον στο 90’+άπειρον, θα ξέμενε στο -4. Μερικές εβδομάδες μετά, έφτασε στο +7. Δυο-τρία εκατοστά, μετέτρεψαν την ισοπαλία με την Εβερτον σε νίκη. Τούτη τη φορά έλειψαν κανα-δυο εκατοστά (για την ακρίβεια 1,12 cm) για το 0-1. Υστερα, έγινε 1-0. Μετράει εν τέλει, μονάχα η μεγάλη εικόνα.
Ο Κλοπ, άνετα θα υπέγραφε (ασυζητητί και με τα δυο χέρια!) να τον βρει η πρώτη εβδομάδα του Νέου Ετους στο +4. Μένει να παίξουν με μόνο τρεις του top-6, τους δύο (Τσέλσι και Τότεναμ) στο Ανφιλντ. Αλλ’ ο εντελώς πρωτοφανής, είναι ο ορίζοντας του Πεπ. Ποτέ (σε Ισπανία, σε Γερμανία, σε Αγγλία) δεν έκοψε πρώτος το νήμα, κυνηγώντας. Πάντοτε το πετύχαινε, οδηγώντας.
Αν πρόκειται να το καταφέρει, θα χρειαστεί κι άλλες «άσχημες» νίκες.
Πηγή: Sport DNA
