Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Προφανώς αυτό το κείμενο θα ήταν διαφορετικό αν το έγραφα το βράδυ της Πέμπτης, όταν ήμουν έξαλλος.
Ή στις ώρες που ακολούθησαν και έμεινα άυπνος, πρώτη φορά μετά από χρόνια για μια αποτυχία του ΠΑΟΚ. Με τους παλμούς στα ύψη, την διάθεση στο πάτωμα, την απογοήτευση να καταπίνει προλόγους, τίτλους και κάθε μάταιη προσπάθεια να βρω την οπτική γωνία από την οποία θα σχολίαζα την χειρότερη ήττα (νίκη σαν ήττα τέλος πάντων) του «Δικεφάλου» επί Ιβάν Σαββίδη.
Διότι αυτό είναι ο αποκλεισμός από την Σλόβαν, μην έχετε καμία αμφιβολία: η πιο μαύρη αγωνιστική σελίδα του ΠΑΟΚ από την ημέρα που τον αγόρασε ο Σαββίδης.
Οι εγχώριες ήττες, η διακοπή στον ημιτελικό κυπέλλου με τον Ολυμπιακό και η μη κάθοδος στο «Καραϊσκάκης», η μπίρα στο κεφάλι του Ίβιτς, τα επεισόδια στον Βόλο, το χαρτί στο κεφάλι του Γκαρθία, το ακυρωθέν γκολ του Βαρέλα και η εισβολή με την ΑΕΚ, ο ευρωπαϊκός αποκλεισμός από την Έστερσουντ, τα στραπάτσα από την Βίντι και την Μπάτε, και πολλά άλλα που συνέβησαν την περασμένη οκταετία, όλα ήταν μέρος μια οδυνηρής διαδικασίας ωρίμανσης: ο ΠΑΟΚ μάθαινε από τα λάθη του, άφηνε πίσω του παιδικές ασθένειες που τον ταλαιπωρούσαν χρόνια, άλλαζε μέγεθος, μέχρι που έφτασε σε άνευ προηγουμένου (για ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο) επιτυχία: κατάκτηση αήττητου πρωταθλήματος και νταμπλ!
Αυτή ήταν η στιγμή που όλοι θεωρήσαμε ορόσημο: η αφετηρία για την εκτόξευση προς το μέλλον, το οποίο θα περιελάμβανε και την ευρωπαϊκή καταξίωση. Προφανώς και ξέραμε ότι κάτι τέτοιο δεν γίνεται από την μια στιγμή στην άλλη. Χρειάζεται χρόνος, υπομονή και αντοχή στα δεδομένα στραβοπατήματα που θα ερχόταν.
Όμως, η βαθιά πεποίθηση κάθε ΠΑΟΚτσή, από τον πιο απαισιόδοξο, ως τον πιο αισιόδοξο, ήταν ότι η ανοδική πορεία του συλλόγου σε όλα τα επίπεδα, δεν μπορούσε, δεν ήταν δυνατόν να ανακοπεί. Ναι, θα έσκαγαν και στραβές, όμως ο ΠΑΟΚ δεν θα επέστρεφε ποτέ ξανά στο μίζερο παρελθόν του.
Αναρωτήθηκε το βράδυ της Πέμπτης μήπως κάναμε λάθος: διότι ο αποκλεισμός από την Σλόβαν συνιστά ένα τεράστιο πισωγύρισμα που υποθηκεύει ολόκληρο το μέλλον του ΠΑΟΚ.
Για να σας δώσω να καταλάβετε, ακόμα κι αν η ομάδα επαναλάβει μια σεζόν όπως την περυσινή και κατακτήσει το πρωτάθλημα, του χρόνου το καλοκαίρι δεν θα βρίσκεται στο ίδιο σημείο με το φετινό. Θα βρίσκεται πολύ πιο πίσω σε βαθμολογία και φυσικά σε πρεστίζ. Η είσοδος στους Ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ (όπου μόλις πριν από λίγες μέρες έγραφα κι εγώ, όπως οι περισσότεροι ότι ανήκει, όπως μας έδειξε με τον Άγιαξ) γίνεται ακόμα δυσκολότερη, ο οικονομικός σχεδιασμός, υπό την πίεση του FFP στενεύει, η αξία παικτών με προοπτική πώλησης στην αγορά πέφτει, το πρότζεκτ Άμπελ Φερέιρα (η πιο ακριβή προπονητική επένδυση στην Ελλάδα) ήδη βρίσκεται υπό αμφισβήτηση, δεν ξέρω τι θα γίνει με την νέα Τούμπα, ή το PAOK TV.
Την ίδια ώρα που ο Ολυμπιακός, έχει εξασφαλισμένα σχεδόν 40 εκατομμύρια ευρώ έσοδα, χάρις στις ποδοσφαιρικές του επιδόσεις, έχει αέρα και καλή ψυχολογία και έχει δημιουργήσει τις ποδοσφαιρικές συνθήκες, όχι απλώς να καλύψει το περυσινό χάντικαπ που υπήρχε (αν δεν το έχει καλύψει ήδη) αλλά να ανοίξει και διαφορά.
Με λίγα λόγια: ο ΠΑΟΚ δεν έχασε μια πρόκριση μόνο. Έχασε περίπου δυο με τρία χρόνια από την πρόοδο του – με μια σχετικά αισιόδοξη πρόβλεψη.
Και μέσα σε όλα τα παραπάνω, last but not least που λένε και στο χωριό μου, υπάρχει φυσικά το ατελείωτο ξενέρωμα. Οι άλλοι θα παίζουν με Μπάγερν και Τότεναμ και οι αήττητοι πρωταθλητές θα τους βλέπουν από την τηλεόραση. Εμείς θα τους βλέπουμε από την τηλεόραση. Ποιος θα μας το έλεγε τον Μάιο και τον Ιούνιο, στις εποχές της φιέστας και θα τον πιστεύαμε.
Αυτά θα έγραφα την Πέμπτη. Αλλά σήμερα είναι Παρασκευή. Και όλα μοιάζουν, όχι καλύτερα, ωστόσο πιο ξεκάθαρα. Τα δεδομένα είναι ακριβώς όπως σας τα περιέγραψα βέβαια, αυτό δεν αλλάζει. Ωστόσο υπάρχει μια παράμετρος που ουδείς πρέπει ποτέ να ξεχνά: ΠΑΟΚ είσαι!
Που πάει να πει, ποτέ και σε τίποτα δεν πήραμε τον εύκολο δρόμο. Ποτέ και σε τίποτα η δική μας διαδρομή δεν ήταν ανέφελη και ανεμπόδιστη, μια ευθεία γραμμή, με ισχυρούς επιχειρηματίες που αγοράζουν τίτλους και φτιάχνουν «δυναστείες», με απευθείας εισόδους στους Ομίλους για καμιά εικοσαριά χρόνια, με ξενέρωτες φιέστες και προκάτ πανηγύρια και άλλα συναφή.
Η δική μας διαδρομή είναι μια ροκ συναυλία όπου όλα μπορούν να συμβούν: να γουστάρουμε, να πλακωθούμε, να τα σπάσουμε όλα, να βρέξει και να πάθει ηλεκτροπληξία ο κιθαρίστας πάνω στο καλύτερο σόλο του κόσμου, να γνωρίσεις τη γυναίκα της ζωής σου, με τατουάζ «Δικέφαλο» σε απόκρυφο σημείο και να χτυπηθείτε μαζί στο «Hell’s Bells» και εκείνη ακριβώς τη στιγμή να καταρρεύσει το στάδιο!
Το μόνο που αποκλείεται να συμβεί είναι να πλήξεις. Η δική μας διαδρομή είναι ένα roller – coaster για γερές καρδιές.
Μιλάμε για την ομάδα που έχασε δικό της πρωτάθλημα από ένα ρολό χαρτί και πήρε το επόμενο αήττητη! Και ακόμα κι αυτό, παρά το απίθανο ρεκόρ των 26 νικών και των τεσσάρων ισοπαλιών, το εξασφάλισε μαθηματικά μόλις δυο αγωνιστικές πριν το φινάλε!
Σκέφτομαι, λοιπόν, ότι η περιλάλητη «ανάπτυξη», για τον ΠΑΟΚ, δεν θα μπορούσε να έρθει αλλιώς.
Μονάχα μέσα από τέτοιες βραδιές που μένεις άγρυπνος από την στεναχώρια. Και μονάχα με το μαχαίρι στα δόντια.
Όποτε ο ΠΑΟΚ έκανε το λάθος να αφεθεί στην αλεγκρία και την υπεραισιοδοξία, έτρωγε μια μεγαλοπρεπή σφαλιάρα και ερχόταν στα ίσια του – σαν χαμογελαστό καρτούν που περπατά σφυρίζοντας ανέμελα στον δρόμο και πέφτει στην κεφάλα του ένα πιάνο!
Ο ΠΑΟΚ ό,τι κερδίζει, το κερδίζει με κόπο και ιδρώτα! Δεν του χαρίζεται το παραμικρό και ότι μπορεί να πάει στραβά, συνήθως πηγαίνει.
Έτσι είναι η ζωή του ΠΑΟΚτσή – και οι περισσότεροι δεν θα την άλλαζαν με τίποτα.
Ακόμα μια μεγάλη στραβή λοιπόν. Ούτε καταστροφή, ούτε τραγωδία.
Ψυχραιμία, ομοψυχία, συσπείρωση και πάμε παρακάτω.
Διότι αν τελικά κάτι πρέπει να μείνει από το στραπάτσο με την Σλόγκαν είναι η υπενθύμιση πως ο ΠΑΟΚ του Ιβάν Σαββίδη, έχει μεγαλώσει μεν, όχι τόσο δε για να θεωρεί οτιδήποτε αυτονόητο: ούτε την πρόκριση στους ομίλους του Europa League φυσικά, ούτε καν την σταθεροποίησή του στους μόνιμους διεκδικητές των εγχώριων τίτλων.
Κι αυτή ακόμα πρέπει να την επιβεβαιώνει κάθε Κυριακή, αρχής γενομένης από τον αγώνα με τον Πανιώνιο.
Όλοι πονέσαμε. Και όλοι θα τεσταριστούμε το επόμενο διάστημα. Η εποχή της απαξίωσης μετά από μερικά στραβά αποτελέσματα κα των σπασμένων αυτοκινήτων, θέλω να πιστεύω ότι έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Η ποδοσφαιρική κριτική ασφαλώς χρειάζεται και θα γίνει. Αλλά η στήριξη χρειάζεται ακόμα περισσότερο, μέχρι η συναυλία να βρει πάλι τον ρυθμό της και όλοι μαζί να ροκάρουμε ξανά.
Πηγή: Sport DNA
