Ξεκινώντας από τα καλά, ήταν απ’ την αρχή ως το τέλος ένα ντέρμπι πολιτισμού, αυτοσεβασμού, μη-διαιτησίας, μη-επικοινωνίας, μη-τοξικότητας. Το κακό είναι ότι δεν μπορεί κανείς εύκολα να βρει πέραν τούτων, και ν’ αναδείξει, άλλα καλά πράγματα. Ενα ματς που τελειώνει 0-0 είναι μια Κυριακή δίχως ήλιο, είχε πει κάποτε ο Ντι Στέφανο. Αυτό το 0-0 ήταν ακριβώς όσο φτωχό φαίνεται.
Αρκετά παιγνίδια του από τον περασμένο Αύγουστο, ο Ολυμπιακός τα έχει πάει “στη μία φάση”. Φυσιολογικά, λόγω της ποιότητας του τερματοφύλακά του που έχει 14 καθαρές εστίες στις 21 αγωνιστικές, στα περισσότερα βρήκε μετά, μπροστά, τη στιγμή για να τα κερδίσει. Επίσης φυσιολογικά, παρά την ποιότητα του τερματοφύλακά του και την καθαρή εστία, δεν τα κέρδισε όλα. Η μία φάση, δεν θα γίνεται πάντοτε γκολ. Αυτό ήταν το τρίτο 0-0 του Ολυμπιακού. Ο ΠΑΟΚ δεν έχει κανένα. Γιατί ο ΠΑΟΚ, βρέξει-χιονίσει, σκοράρει. Θα έρθουν οι Κυριακές που και ο ΠΑΟΚ θα νικήσει “στο γκολ”. Αλλά ποτέ, “στη μία φάση”.
Ο Ζοζέ Σα είναι όπλο. Κανείς στον ανταγωνισμό της Σούπερ Λιγκ, δεν έχει τέτοιον γκολκίπερ. Ο Πορτογάλος, από τις έξι ισοπαλίες που έχει φέρει ο Ολυμπιακός, μονάχα ευθύνεται στη μία. Στη Νέα Σμύρνη. Δεν φτάνει, όμως. Σπάνια συμβαίνει, ομάδα να επιβάλλει τόση κατά κράτος κυριαρχία στη μεσαία γραμμή (όση οι τρεις κεντρικοί χαφ του Ολυμπιακού) και αυτό να μη απεικονίζεται κατ’ ουσίαν, και φυσικά να μη εξαργυρώνεται, πουθενά. Ο Ελ Αραμπί τελείωσε μία, όλη κι όλη, φάση. Μετά το 80′.
Συνέβη, διότι ο Ολυμπιακός δεν έχει καθόλου παιγνίδι “από πίσω”. Από τους στόπερ του, οι οποίοι μόνο διώχνουν. Οι μέσοι έτσι, εκτίθενται σε εξτρά κόπο. Εξαντλούνται. Συνακόλουθα, και οι επιθετικοί. Επιπλέον δεν είχε, ο Ολυμπιακός εναντίον της ΑΕΚ, καθόλου πλαγιοκόπηση. Από τους πολλούς καλούς παίκτες που ο Ολυμπιακός διαθέτει, τούτο τον καιρό είναι εμφανές ότι του λείπει ο μακράν πιο δύσκολος για τον αντίπαλο. Ο Ντανιέλ Ποντένσε. Ο Πέντρο Μαρτίνς θα ήταν ένας ευτυχής προπονητής, εάν το golden deal κατέρρεε. Ο Μασούρας είναι άλλο. Οπως “άλλο” είναι και ο Βαλμπουένα, απέναντι στον περσινό (τον εφετινό, μένει να τον δούμε) Φορτούνη.
Πίσω από τους κεντρικούς μέσους της που χάθηκαν, η ΑΕΚ άντεξε και “κάτι πήρε” εξαιτίας της καλής βραδυάς όλων των αμυντικών της, σέντερ-μπακ και ακραίων. Εκοψαν, που λέει ο λόγος, τα πάντα. Ο Ολυμπιακός εκτέλεσε οκτώ κόρνερ, κατέβασε τα κορμιά, κι όμως δεν έφαγαν φάση σε κανένα από τα οκτώ. Δεν έχασαν κεφαλιά. Φάση έφαγαν, στην αρχή, μόνο σε δικό τους κόρνερ!
Ο πραγματισμός του Καρέρα θα βοηθήσει την ΑΕΚ, πρώτον, να κερδίζει ό,τι είναι για να το κερδίζει. Δεύτερον, να χάνει πάρα πολύ δύσκολα, όπως Τούμπα, ό,τι δεν μπορεί να κερδίσει. Η ενίσχυση, είναι η εύκολη κουβέντα του Ιανουαρίου. Στην πραγματικότητα, εντός έδρας τουλάχιστον, καμία ομάδα στο πρωτάθλημα δεν έχει σκοράρει όσο η ΑΕΚ. Αυτό ήταν το πρώτο εντός έδρας ματς στη σεζόν της, που η ΑΕΚ δεν σκόραρε. Δεν σκόραρε, όχι επειδή χρειάζεται ενίσχυση. Ο Μάνταλος γεννούσε “δικές του” καταστάσεις και φάσεις, τη μία μετά την άλλη. Δεν σκόραρε, η ΑΕΚ, επειδή ο Λιβάια και ο Νέλσον Ολιβέιρα ήταν περιφερόμενες σκιές.
Ο Ιανουάριος σιγά-σιγά φεύγει, παραδοσιακά ένας ανηφορικός μήνας για τις ομάδες. Εκεί που λίγο ως πολύ λοιπόν όλοι μπουκώνουν κι αγκομαχούν, ακριβώς εκεί ο Παναθηναϊκός έρχεται και “κάνει τη διαφορά”. Ο Παναθηναϊκός ξεμπούκωσε. Βρήκε, παιγνίδι με παιγνίδι, επιτέλους τον βηματισμό που αρμόζει. Είναι η στιγμή για να βρει και ο προπονητής του, ο φίλος μου Γιώργος Δώνης, την αυτοκυριαρχία να μη δίνει περισσότερη σημασία απ’ όση αξίζει, στο τι λέει η εξέδρα ή στο τι γράφει ο Τύπος. Η εξέδρα πάντα θα λέει, ο Τύπος πάντα θα γράφει. Αλλ’ ο Γιώργος είναι πια στην ηλικία που δεν δικαιολογείται, να μη το διαχειρίζεται με άνεση όλο αυτό. Παππούς έγινε!
πηγή: sdna.gr
