Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Όσοι υποστηρίζαμε την επομένη της αναμέτρησης του Ολυμπιακού με την Γιουβέντους, ότι η αποστολή των «ερυθρόλευκων» κόντρα στον Ατρόμητο θα ήταν πιο δύσκολη από εκείνη στο Τορίνο, ούτε σε… παράλληλο σύμπαν ζούμε, ούτε φυσικά είχαμε κάποιον… τρελό παπά να μας βουτάει στην κολυμβήθρα στα βαφτίσια μας.
Το να αμυνθείς μαζικά και να αναζητείς μια… τιμητική ήττα είναι πάντα πιο εύκολο από το να παράγεις και να δημιουργήσεις φάσεις απέναντι σε κλειστές άμυνες και φυσικά να διαχειριστείς το «πρέπει» της νίκης.
Δεν είναι, όμως, αυτή καθ’ αυτή η ήττα από την εξαιρετική ομάδα του Κάναντι που προβληματίζει αναφορικά με την πορεία των πρωταθλητών σε βάθος χρόνου, όσο η εικόνα που εμφανίζουν πλέον στα παιχνίδια τους.
Γνωρίζω εκ των προτέρων, ότι η σύγκριση θα φανεί σε πολλούς υπερβολική, αλλά στα δικά μου μάτια ο Ολυμπιακός αρχίζει να θυμίζει έντονα – με καθαρά ποδοσφαιρικά κριτήρια – τον περσινό Παναθηναϊκό του Αντρέα Στραματσόνι (κίνδυνο που αν θυμάστε είχαμε επισημάνει κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, λόγω της αναγκαιότητας πρόκρισης των «ερυθρόλευκων» στους ομίλους του Champions League για αγωνιστικούς και οικονομικούς λόγους). Ποια είναι τα κοινά στοιχεία;
- Όπως ακριβώς ο Γιάννης Αλαφούζος και η διοίκηση του Παναθηναϊκού παρέδωσαν πέρσι τα κλειδιά σε έναν προπονητή που μετά από λίγους μήνες απέλυσαν, το ίδιο ακριβώς ρίσκο πήραν φέτος ο Βαγγέλης Μαρινάκης και οι συνεργάτες του στον Ολυμπιακό. Κι όπως ακριβώς το περσινό ρόστερ των «πράσινων» γέμισε από επιλογές του Ιταλού, έτσι και το φετινό των «ερυθρόλευκων» είναι γεμάτο από προσωπικές επιλογές του Κοσοβάρου (με τον Οφόε, βέβαια, να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα στο ξεκίνημα της σεζόν).
- Όπως ακριβώς ο Παναθηναϊκός αμέσως μετά τα προκριματικά του Europa League… ξεφούσκωνε απότομα μετά το 60ό λεπτό των αναμετρήσεών του, το ίδιο ακριβώς φαινόμενο παρατηρείται φέτος να συμβαίνει και με τον Ολυμπιακό. Και όσο εξόφθαλμο ήταν πέρσι ότι ο Στραματσόνι σχεδίασε μια ομάδα για να προκριθεί στους ομίλους, χωρίς να έχει συνυπολογίσει τα δεδομένα που θα διατηρούσαν φρέσκια την ομάδα καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιά, το ίδιο εξόφθαλμο είναι και το πρόβλημα φυσικής κατάστασης στους Πειραιώτες.
Ο χρόνος, μόνο θα δείξει αν η συγκεκριμένη σύγκριση, αποτελεί απλά ένδειξη της στιγμής, ή θα πιστοποιηθεί και στη συνέχεια των πρώτων μηνών της αγωνιστικής περιόδου. Και αν φυσικά ο Λεμονής θα καταφέρει να αξιοποιήσει την διακοπή του πρωταθλήματος, και να σώσει μια χρονιά που έχει αρχίσει να στραβώνει επικίνδυνα με το καλημέρα. Δεν νομίζω ότι είναι εύκολο, αλλά το ελπιδοφόρο για τον Ολυμπιακό είναι ότι ο Λεμονής ήρθε πιο έγκαιρα, απ’ ότι είχε αφιχθεί πέρσι ο Ουζουνίδης στη Λεωφόρο.
Πηγή: Sport DNA
