Του Μιχάλη Τσόχου
«Αν δεν μυρίσεις το χόρτο του γηπέδου και τον ιδρώτα των αποδυτηρίων, δημοσιογράφος δεν γίνεσαι…», ήταν η φράση που άκουγα στα αυτιά μου, συχνά όταν ήμουν «νιάνιαρο» στις αθλητικές εφημερίδες, περίπου 20 χρόνια πριν…
Και είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από αυτήν. Ετσι παρά το γεγονός ότι πάνε πολλά χρόνια από τότε που παράτησα το καθημερινό ρεπορτάζ, την επαφή με το γήπεδο και το χόρτο δεν την έχασα ποτέ. Και είναι μία επαφή που σου ανοίγει τα μάτια, σε βοηθά να καταλαβαίνεις περισσότερα πράγματα. Τώρα μάλιστα στην εποχή της πανδημίας, σχεδόν καταλαβαίνεις τα πάντα, αφού ζεις και ακούς ακόμη και την ανάσα των ποδοσφαιριστών ή την τελευταία οδηγία από τον πάγκο.
Κάπως έτσι λοιπόν βρέθηκα στη Ριζούπολη για τον αγώνα Κυπέλλου, τη ρεβάνς του Απόλλωνα Σμύρνης με την ΑΕΚ και ενώ ως συνήθως θα έγραφα κάτι για την ΑΕΚ ή το ντεμπούτο του Νταντσένκο, αποφάσισα ότι το σημερινό blog μου, οφείλω να είναι αφιερωμένο στον Γιώργο Παράσχο και το… παλιομοδίτικο ως ένα βαθμό, αλλά γνήσιο μέχρι το κόκκαλο, ποδόσφαιρο που υπηρετεί εδώ και πάνω από 30 χρόνια.
Φεύγοντας από την Ριζούπολη, θυμήθηκα ότι πριν κάμποσα χρόνια, πάνω από δύο δεκαετίες πριν δηλαδή, είχα κάνει την πρώτη μου συνέντευξη, με τον τότε προπονητή της εξαιρετικής εκείνη την χρονιά, Καβάλας, τον Γιώργο Παράσχο. Και τότε ήταν ήδη έμπειρος και καταξιωμένος προπονητής. Σχεδόν 25 χρόνια μετά ο κύριος Γιώργος συνεχίζει στο ελληνικό ποδόσφαιρο με την ίδια συνέπεια και το ίδιο μεράκι, να φτιάχνει ομάδες και να προσπαθεί να πετύχει μαζί τους, τους στόχους τους.
Προπονητής στην τέταρτη δεκαετία του, με πάνω από 900 επίσημα ματς σε πάγκο, ως πρώτος προπονητής και με 20 διαφορετικές ομάδες από όλα τα γεωγραφική μήκη και πλάτη της χώρας. Από όλους τους μεγάλους της Θεσσαλονίκης, μέχρι την Ξάνθη και την Καβάλα στην Θράκη, ή τον ΠΑΣ Γιάννινα στην Ηπειρο και τον ΟΦΗ στην Κρήτη και φυσικά σχεδόν σε κάθε γειτονιάς της Αθήνας, από τη Χαλκηδόνα και το Περιστέρι, μέχρι τη Νέα Σμύρνη και την Ριζούπολη, ο Γιώργος Παράσχος είναι εκεί να προσπαθεί για το μεράκι του, όλα αυτά τα χρόνια.
Διότι αυτό είναι, το μεράκι, που τον κρατά ακόμη και στα 69 του χρόνια στο ποδόσφαιρο και στην κορυφαία κατηγορία. Οικονομικό πρόβλημα δεν έχει, για την ακρίβεια δεν είχε ποτέ και το ποδόσφαιρο είναι για αυτόν κάτι σαν οξυγόνο.
Πολλές φορές ακούω πολλούς να λένε και να γράφουν «έλεος με τον Παράσχο, ας κάνει χώρο και για τους νεότερους…» και αναρωτιέμαι ποιος θα έκανε χώρο για τον όποιο νεότερο, εγκαταλείποντας την ίδια του την ζωή, και αυτό που έμαθε να αγαπά και να κάνει τέσσερις διαφορετικές δεκαετίες τώρα και πόσο κομψό είναι ο οποιοσδήποτε από εμάς να το απαιτεί να συμβεί…
Βλέποντας το ματς του Απόλλωνα με την ΑΕΚ και ακούγοντας κάθε οδηγία και κάθε παρατήρησή του, είτε δική του, είτε των συνεργατών του, θυμήθηκα, με πόση συνέπεια ο κύριος Γιώργος Παράσχος, κάνει αυτή τη δουλειά όλα αυτά τα χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πιθανότατα, δεν εξελίσσεται πλέον εδώ και αρκετά χρόνια και είναι φυσιολογικό και λόγω ηλικίας, αλλά και γιατί υπηρετεί ένα άλλου είδους ποδόσφαιρο. Το υπηρετεί όμως με αρχές, εννοώ και ποδοσφαιρικές αρχές και κυρίως με συνέπεια. Οι ομάδες του Γιώργου Παράσχου όλα αυτά τα χρόνια, είναι τέτοιες ομάδες, οι οποίες μπορεί να μην έχουν μία τέτοια αγωνιστική ταυτότητα που να σου αρκεί να τις δεις για δέκα λεπτά και να καταλάβεις ότι είναι δικές του, αλλά σου αρκούν δέκα λεπτά για να καταλάβεις ότι παίζουν κανονικό ποδόσφαιρο…
Όπως ο φετινός Απόλλωνας, ο οποίος έπαιξε κόντρα στην ΑΕΚ, για τους περισσότερους μία αδιάφορη ρεβάνς – αγγαρεία, με σχεδόν την δεύτερη ομάδα και τα κατάφερε περίφημα. Μία ομάδα που έκανε όλα τα βασικά και τα έκανε όλα σωστά, μία ομάδα καλογυμνασμένη που παρά το γεγονός ότι έπαιζαν παίκτες που παίζουν λίγο, έβλεπες και τον ρυθμό να είναι εκεί, έβλεπες και το σχέδιο και το πλάνο να είναι εκεί, και φυσικά και το πείσμα και το πάθος για να κυνηγήσουν το θαύμα…
Μία ομάδα που για τα δικά της κυβικά έχεις τις αρχές που είχε η Χαλκηδόνα του Παράσχου και του Ζαχαρόπουλου, ή η δική του Καβάλα, ή ο δικός του Ατρόμητος ή ο δικός του Ηρακλής και πάει λέγοντας. Ενας κύριος των γηπέδων που υπηρετεί το ποδόσφαιρο με την συνέπεια που του αρμόζει, που δεν κοροϊδεύει ποτέ, που δεν έχεις να ακούσεις παράπονο από κανέναν, που πάντοτε φρόντιζε να προσέχει τις επιλογές που έκανε σε σχέση με τα… αφεντικά των ομάδων του. Ενας κύριος που έζησε την οικογένειά του και μεγάλωσε τα παιδιά του, με το ποδόσφαιρο του και που συνεχίζει να το κάνει με συνέπεια και μεράκι ακόμη και σήμερα στα 69 του χρόνια, που ακόμη και με το νέο ασφαλιστικό σύστημα, σύνταξη θα είχε πάρει.
Εχοντας ζήσει τα πάντα και τους πάντες στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ο κύριος Γιώργος Παράσχος δεν το έκανε ποτέ για την δόξα ή τα χρήματα. Πάντα το έκανε γιατί αυτό ήταν το μεράκι του. Και τώρα που τα χρόνια πέρασαν και γυρνώντας πίσω μπορούμε να δούμε και όλη την πορεία του και το σήμερα, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα, ότι για το ελληνικό ποδόσφαιρο, ο Γιώργος Παράσχος είναι ότι και ο Ελληνας ναυτικός για την οικονομία της χώρας. Αυτός που έκανε τη δύσκολη και χωρίς δόξα δουλειά, αλλά την έκανε με μία συνέπεια και καθαρότητα, που ανταποκρίθηκε σε όλες τις φουρτούνες του και έζησε σε όλες τις εποχές του.
Αν ποτέ λοιπόν αποκτήσουμε ένα αληθινό μουσείο ελληνικού ποδοσφαίρου, ένα δικό του βιβλίο με τίτλο «Με αυτούς που έχω παίξει εγώ…» θα πρέπει να το έχουμε σε περίοπτη θέση. Διότι δεν ξέρω και πολλούς που να μπορούν να μας μιλήσουν για τον Παναθηναϊκό του Γκμοχ, την ΑΕΚ του Μπάγεβιτς, τον Ολυμπιακό του Βαλβέρδε, τον ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου και να τους έχει αντιμετωπίσει όλους…
Πηγή: Gazzetta
