Του Μιχάλη Τσόχου
Καμιά φορά κάποια φιλικά ή κάποια όχι σημαντικά ματς Κυπέλλου, παρουσιάζουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον (τουλάχιστον δημοσιογραφικό) και από ματς πρωταθλήματος.
Στα μάτια μου ένα τέτοιο ήταν η αναμέτρηση του Ολυμπιακού με τον Λεβαδειακό για το Κύπελλο και το ενδιαφέρον (το δημοσιογραφικό) στα δικά μου κριτήρια εστιάζεται λιγότερο στον Τουρέ και περισσότερο σε κάποια άλλα πρόσωπα.
Θα αφήσω λοιπόν τον Τουρέ για το τέλος και θα ξεκινήσω από τους υπόλοιπους. Με την καθοριστική σημείωση πάντα ότι για κάποιους είναι νωρίς να βγουν ξεκάθαρα συμπεράσματα. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για τον Ανδρούτσο, που δεν τον είδαμε πρώτη φορά. Ο μικρός θα έπρεπε να έχει πάει δανεικός σε μία μικρομεσαία ομάδα του εξωτερικού, όπως ακριβώς συνέβη πέρυσι με τον Τσιμίκα. Η ποιότητα του είναι τέτοια που αν παίξει ένα χρόνο συνεχόμενα ματς σε υψηλό επίπεδο (αν δεν βρίσκονταν ομάδα στο εξωτερικό και μία ελληνική ομάδα όπως ο Ατρόμητος ή ο Πανιώνιος που ανέδειξαν τον Γιαννιώτη θα ήταν μία καλή λύση) τότε θα μπορέσει πιθανότατα να εξελιχθεί σε βασική μονάδα του Ολυμπιακού μετά από μία δύο σεζόν. Το να μείνει στο Ρέντη για να παίξει 2-3 ματς βασικός όλη τη σεζόν και άντε κι’ άλλα δύο τρία ως αλλαγή δεν προσφέρει τίποτα ούτε στον Ολυμπιακό, ούτε στον ίδιο τον παίκτη. Πραγματικά το ταλέντο του είναι τέτοιο που είναι κρίμα να χαραμίζεται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.
Και τον Κούτρη φυσικά τον ξέρουμε. Και μάλιστα σε αντίθεση με τον Ανδρούτσο τον έχουμε δει να παίζει βασικός στον Ολυμπιακό και ξέρουμε και πόσο αντέχει την βαριά φανέλα. Ο σοβαρός τραυματισμός του τον πήγε πίσω, αλλά παραμένει μία αξιόπιστη λύση και είναι μάλλον παράδοξο ότι μέχρι το ματς με τον Λεβαδειακό δεν είχε ούτε λεπτό συμμετοχής. Ωρα να μπει στο ροτέισον…
Για τον Ναουέλ αντίθετα είναι σαφώς νωρίς να κρίνουμε και να καταλάβουμε. Αν υποθέσουμε ότι πήρε μία ευκαιρία στο ματς με τον Λεβαδειακό σίγουρα δεν την άρπαξε από τα μαλλιά. Δεν ξέρω αν είναι ανέτοιμος από φυσική κατάσταση, αν χρειάζεται συνεχόμενα ματς για να βρει ρυθμό, αλλά οι Ποντένσε, Λάζαρος και Φέτφα, την δεδομένη χρονική στιγμή, δείχνουν να έχουν μεγάλη απόσταση από τον Ναουέλ. Ο νεαρός Ισπανός θα χρειαστεί να ανεβάσει στροφές για να μπει στο ροτέισον της ομάδας.
Ο Σισέ έκανε κακή προετοιμασία και είχε μέτρια ως κακή απόδοση στα φιλικά. Και αυτός όμως δεν είναι για να τον εξαφανίζει ο προπονητής. Δεν σκίζουν δα οι Μιράντα και Μεριά ως τώρα για να είναι μονίμως εκτός αποστολής ο Σισέ, ο οποίος από το να μείνει τέταρτος στόπερ καλύτερα να δοθεί δανεικός, διότι είναι ένα περιουσιακό στοιχείο του Ολυμπιακού που όσο δεν παίζει τόσο ακυρώνεται και φυσικά δεν βελτιώνεται και δεν εξελίσσεται. Αλλωστε στα στόπερ υπάρχει και ο Νικολάου, που το καλοκαίρι λίγο έλειψε να πάει στην Ουντινέζε, αλλά το φθινόπωρο δεν χωράει ούτε στα οικογενειακά διπλά…
Αυτός όμως που πραγματικά προκάλεσε μεγάλη απορία με την απόδοσή του, είναι ο Γκιγιέρμε. Δεν έχει να δώσει εύκολη απάντηση ο Μάρτινς γιατί αυτός ο παίκτης μέχρι το ματς με τον Λεβαδειακό δεν είχε παίξει ούτε λεπτό. Η ποιότητά του ξεχειλίζει, η ωριμότητα στον τρόπο παιχνιδιού του επίσης, η δυνατότητά του να παίζει και ως εξάρι και ως οκτάρι ευδιάκριτη και η έλλειψη παιχνιδιών τον επηρέασε εμφανώς, αλλά λιγότερο από όσο θα περίμενε κανείς από έναν ποδοσφαιριστή που ενάμιση μήνα κάνει εντατικές προπονήσεις αλλά δεν έχει παίξει λεπτό αγώνα, ούτε καν επίσημο φιλικό…
Αντιλαμβάνομαι και συμφωνώ ότι ο Μάρτινς με 20 μεταγραφές στα χέρια του προσπάθησε να φτιάξει κορμό και να στηριχτεί σε αυτούς που έβγαλαν όλη την προετοιμασία. Εβγαλε τους ευρωπαϊκούς αγώνες του καλοκαιριού λοιπόν με αυτούς τους 13-14 παίκτες. Μετά όμως σιγά σιγά έπρεπε να ανοίξει το ροτέισον ειδικά μάλιστα από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός άρχισε να δυσκολεύεται να νικήσει ή κυρίως δεν παίζει με την ίδια φρεσκάδα που το έκανε στα πρώτα παιχνίδια. Και με τον Αστέρα στο Καραϊσκάκη και με την Μπέτις και με τον Πανιώνιο, ο Ολυμπιακός έριξε τα στάνταρ της απόδοσής του σε σχέση με τα πρώτα ματς της σεζόν. Και ένας από τους λόγους ήταν και η κόπωση ορισμένων παικτών από τα συνεχόμενα ματς.
Επιπλέον το ροτέισον δεν μπορεί να γίνεται σε μία ομάδα με τον τρόπο που το έκανε ο Μάρτινς με τον Λεβαδειακό. Για να κρίνεις κάποιους παίκτες που παίζουν ελάχιστον ως καθόλου πρέπει να τους βάλεις μέσα σε ένα κορμό. Η ενδεκάδα του Ολυμπιακού με τον Λεβαδειακό είχε 8 (Σα, Κούτρη, Μασούρα, Ανδρούτσο, Γκιγιέρμε, Τουρέ, Ναουέλ, Μάνο) παίκτες που φέτος μέχρι αυτό το ματς δεν είχαν ούτε λεπτό συμμετοχής στα πόδια τους και άλλους δύο (Σισέ, Βρουσάι) που έχουν παίξει ελάχιστα λεπτά.
Ναι το ματς με τον Λεβαδειακό δεν ήταν σημαντικό, ακόμη κι’ αν το έχανε ο Ολυμπιακός δεν θα συνέβαινε κάτι, αλλά σε επίσημο ματς τέτοιου είδους ροτέισον δεν μπορείς να κάνεις και δεν έχουν καν και εκπαιδευτικό χαρακτήρα τέτοιου είδους ενδεκάδες. Ο Γκιγιέρμε θα ήταν προτιμότερο να παίξει δίπλα στον Καμαρά ή τον Μπουχαλάκη με τους οποίους θα παίξει σε αρκετά ματς και όχι δίπλα στον Ανδρούτσο με τον οποίο δεν θα παίξει ποτέ. Ο Σισέ θα ήταν προτιμότερο να δοκιμαστεί με Μεριά ή Βούκοβιτς, γιατί δίδυμο με Μιράντα δεν θα παίξει ποτέ σε σοβαρό ματς.
Οπως και να έχει, πριν αρχίσουν κάποιοι παίκτες να παίζουν “αναγκαστικά” βασικοί, όπως θα γίνει με τον Κούτρη στο Μιλάνο, γιατί έχει δεχθεί κόκκινη κάρτα ο Τσιμίκας, καλό θα είναι να έχουν παίξει έστω λίγο σε κάποια κανονικά ματς. Διότι διαφορετικά στο κάθε Μιλάνο και με τον κάθε Κούτρη θα ψάχνουμε να βρούμε τι έφταιξε και θα χαρακτηρίζουμε “λίγο” τον παίκτη, ενώ στην πραγματικότητα θα ευθύνεται η απραξία μηνών. Δεν συζητάω καν τι θα συμβεί αν υπάρξουν τραυματισμοί, κυρίως παικτών που δεν έχουν σταματήσει να παίζουν από τις αρχές Αυγούστου με Ολυμπιακό και Εθνικές ομάδες.
Οπως προανέφερα, άφησα για το τέλος τον Τουρέ. Ολα όσα περιμέναμε να δούμε τα είδαμε. Και την ποιότητά του, και το αρχοντικό του παιχνίδι και το καθαρό ποδοσφαιρικό μυαλό του, όλα όσα ξέραμε τα είδαμε. Οπως είδαμε επίσης είδαμε ένα (έτσι κι’ αλλιώς είναι) βαρύ κορμί που του λείπουν ματς, τρεξίματα, διάρκεια, δυνάμεις. Θέλει χρόνο και συμμετοχή σε κομμάτια αγώνων πριν ξεκινήσει βασικός. Για το αν πρέπει να παίζει πίσω από τον φορ ή σαν οκτάρι, δεν εξαρτάται μόνο από τον Ολυμπιακό, αλλά και από τον αντίπαλο. Προφανώς σε κάποια ματς είναι πιο χρήσιμος ψηλά, πίσω από τον φορ και σε κάποια άλλα σαν οκτάρι, δίπλα σε Καμαρά ή Γκιγιέρμε, ή Μπουχαλάκη. Σίγουρα όμως όταν θα είναι απολύτως έτοιμος θα μπορεί να προσφέρει πράγματα στον Ολυμπιακό που κανείς άλλος δεν έχει αυτή την ποιότητα για να το κάνει…
Πηγή: Gazzetta
