Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Δεν πιστεύω ότι ο Ατρόμητος μπορεί να αντέξει μέχρι τέλους στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος. Αλλά ούτε η Λέστερ πίστευα ότι θα άντεχε. Οπότε, γιατί όχι;
Το φετινό πρωτάθλημα είναι μέτριο ποιοτικά και ταυτόχρονα τόσο απρόβλεπτο όσο ποτέ άλλοτε τα προηγούμενα 20 χρόνια. Απρόβλεπτο ουσιαστικά, όχι τυπικά. Δε συζητάμε δηλαδή για κούρσα του ενός, όπως συνέβαινε σταθερά εδώ και δυο δεκαετίες. Ούτε καν για κούρσα δυο ή τριών ομάδων που «πατάνε» τις υπόλοιπες και γκελάρουν σπάνια. Συζητάμε για μια ορθάνοιχτη μάχη, στην οποία τα στραβοπατήματα των «μεγάλων» είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση.
Όλα μπορούν να συμβούν. Και μέχρι στιγμής, όλα συμβαίνουν. Με τη διαιτησία να κάνει λάθη, ενίοτε χοντρά, αλλά προς κάθε κατεύθυνση. Έχουμε κακούς διαιτητές, ναι, δεν έχουμε όμως εντολοδόχους διαιτητές.
Το πρωτάθλημα ξαναρχίζει με πρωτόγνωρη αίσθηση αβεβαιότητας. Και με μια αίσθηση προσμονής, επίσης πρωτόγνωρη. Η σοβαρή πιθανότητα της γκέλας καθιστά τη νίκη ακόμη πιο απολαυστική, όταν έρχεται. Και κάνει τους οπαδούς να ανυπομονούν για το επόμενο παιχνίδι. Για κάθε παιχνίδι.
Ο Ατρόμητος, λοιπόν, που δεν τρώει γκολ εδώ και οκτώ παιχνίδια, που έχει κερδίσει Ολυμπιακό, ΑΕΚ και Ξάνθη εκτός έδρας και είναι πρώτος έχοντας βγάλει ένα εξαιρετικά δύσκολο πρόγραμμα πάει στην άδεια Τούμπα για να παίξει με τον ΠΑΟΚ.
Και σκέφτεσαι, ρε λες να αντέξουν; Μπα! Αλλά, πάλι, γιατί όχι; Μέχρι και πέρυσι αυτό το «γιατί όχι» είχε δεδομένη απάντηση: Επειδή δεν θα τον αφήσουν. Επειδή θα τον πιστολιάσουν. Επειδή το πρωτάθλημα ήταν αλυσοδεμένο πριν κάνει ξεκινήσει.
Φέτος το ερώτημα μένει μετέωρο. Ο Ατρόμητος πρωταθλητής; Δύσκολο. Αλλά γιατί όχι;
Ένα απλό και ανεκτίμητο «γιατί όχι» που κάνει όλη τη διαφορά…
Πηγή: Sport DNA
