Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Τέλη Νοεμβρίου, επιστροφή στον Σεπτέμβριο. Αούστρια. Υπό την έννοια, όχι τόσο του ίδιου (2-2) αποτελέσματος, όσο του πισωγυρίσματος στο χούι της κακής προσέγγισης. Δεν δρω, μόνον αντιδρώ, πράγμα που πάντοτε θέτει εν αμφιβόλω εάν εν τέλει προλαβαίνω. Τότε, η ΑΕΚ πρόλαβε στο 90’ (γκολ Λιβάια) να μη χάσει. Τώρα, πάλι στο 90’ (δοκάρι Αραούχο), δεν πρόλαβε να κερδίσει. Ρουλέτα! Ο τζόγος, στο ποδόσφαιρο, αντενδείκνυται.
Η αλλαγή του σχηματισμού, από 3-4-1-2 σε 4-4-1-1, μεγάλωσε τις αποστάσεις και χάλασε τη συνοχή των παικτών, κυρίως εκείνων που κινούνται πίσω από τη μπάλα. Ετσι κι αλλιώς, οι Κροάτες είχαν μπει καλά. Do-or-die. Όταν είδαν τα κενά δε, χόρεψαν εκεί μέσα. Εκαναν τους δικούς μας, χαζούς. Εκλεισε το ημίχρονο στο 1-2, και ήταν κολακευτικό για την Ενωση. Το καθόλου κολακευτικό για την Ενωση είναι ότι εξακολουθεί, σε Ελλάδα και Ευρώπη, το κάθε κόρνερ του αντίπαλου να παίρνει διάσταση…μισού πέναλτι.
Το άλλο σοβαρό είναι ότι οι δύο τραυματισμοί, Μάνταλος και Γιόχανσον, κόντυναν στο ρόστερ τη λίστα των χαφ, κι έκαναν το περιθώριο στο rotation σχεδόν ανύπαρκτο. Ο Χιμένεθ ξανάβαλε, από Κυριακή σε Πέμπτη, τους ίδιους. Ο Κονέ έρχεται «πάνω στην ώρα» αλλά πρώτα θα βοηθηθεί, όπως κι ο Τσιγρίνσκι, από τον χρόνο του και τα παιγνίδια, κι ύστερα θα βοηθήσει.
Μαθημένοι ν’ αναμένουμε την αντίδραση της ΑΕΚ μεσοπέλαγα, ο Χιμένεθ παίρνει αριστείο παρέμβασης για τον δομικό ανασχηματισμό στο 30’. Ο Μπακάκης, επιτέλους πήγε στο πόδι του. Και στήθηκε ένα καινούργιο 4-2-3-1, κατ’ ουσίαν 4-2-4, που συνετέλεσε να ξεχυθεί στο β’ μέρος, απ’ τα έγκατα της ομάδας, ένας χείμαρρος έντασης και ταχύτητας. Στο τέλος το 2-2 ήταν κολακευτικό, αν και άχρηστο, για τη Ριέκα.
Ο Αραούχο, σε περίοδο που δείχνει ψυχοπνευματικά εύθραυστος, «μεγάλωσε» σ’ αυτό το ματς. Εβαλε το 1-2, πριν το βάλει κέρδισε ένα πέναλτι που δεν του το ‘δωσαν, έπειτα κέρδισε το φάουλ του 2-2, δεν του μέτρησαν το 3-2, επέμεινε ως το φινάλε κι είχε το δοκάρι για το 3-2. Όλα, μα όλα, τα έκανε μετά την είσοδο του Λιβάια. Καθόλου τυχαίο. Νιώθει οικειότητα, με τον Κροάτη. Αν δεν μπορεί να έχει ένα δεκάρι, τουλάχιστον έχει μπροστά ένα συνοδοιπόρο να καταλαβαίνονται.
Η ΑΕΚ ελέγχει τον όλο συσχετισμό στο γκρουπ, απ’ την πρώτη ημέρα. Απ’ το ταξίδι της στη Ριέκα. Κράτησε αυτόν τον έλεγχο «με τα δόντια». Μπορεί να περάσει… με πέντε ισοπαλίες. Κάποτε έξι (ισοπαλίες) δεν της έφτασαν. Αλλά πρόκειται για καθαρή αποτυχία, ότι δεν το τελείωσε εδώ και τα άφησε όλα σε μια τελευταία νύχτα που κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι θα γεννήσει. Η Βιέννη είναι υπέροχη τον Δεκέμβριο. Σαν προορισμός. Σαν πεδίο μάχης, θα δούμε. Ότι η Αούστρια μάζεψε μέσα-έξω δέκα γκολ από τη Μίλαν ενώ η ΑΕΚ κανένα, ατυχώς δεν λέει τίποτα!
Ο,τι και να γεννήσει η Βιέννη, εννοείται πως δεν μας διαφεύγει η ευρύτερη εικόνα. Δεν ήταν καν δεδομένο (την εποχή της κλήρωσης με τη, σημερινή πρώτη του βελγικού πρωταθλήματος, Μπριζ) πως η ΑΕΚ θα έπαιζε όμιλο εφέτος. Πολύ περισσότερο πως, όταν έρθει ο Φεβρουάριος, ενδέχεται να είναι η μοναδική ομάδα της Σούπερ Λιγκ που παίζει ευρωπαϊκό αγώνα…
Πηγή: Sport DNA
