Με τη νίκη του στον Βόλο, και την ήττα του Ατρόμητου από τον Παναθηναϊκό, η εξέλιξη είναι οριστική. Εντεκα βαθμοί, δεν (υπερ)καλύπτονται σε πέντε αγωνιστικές. Το ίδιο, όσο δεν μαζεύονται οι πόντοι της διαφοράς του Ολυμπιακού μπροστά. Ολα τα υπόλοιπα, πάνω και κάτω, ακόμη παίζονται.
Η επιτυχία του Αστέρα έρχεται “με τα τσαρούχια” που λένε. Αρκετά πιο γρήγορα, και πιο πειστικά θα έλεγε κανείς, από την αντίστοιχη του ΟΦΗ πέρυσι. Η επιτυχία είναι αυταπόδεικτη και αναμφισβήτητη. Δέκα νίκες, σε 21 ματς. Τελεία! Η αμέσως επόμενη καλύτερη επίδοση (στο υπό το big-5 επίπεδο) μετά τις δέκα νίκες του Αστέρα, είναι οι έξι του Ατρόμητου. Αλλ’ ο Αστέρας έξι νίκες, τις έκανε τώρα σερί, μονάχα σ’ ένα μήνα μέσα. Στον δύσκολο, για όλους, Ιανουάριο.
Εξι σερί νίκες αυτή τη στιγμή, για να συνειδητοποιούμε τι λέμε, δεν καταγράφει ούτε ο Ολυμπιακός! Ο Μίλαν Ράσταβατς επιβεβαιώνεται, ως ένας σπουδαίος αποτελεσματοθήρας. Αυτή η, δυσεύρετη στην αγορά, ικανότητα ενός επαγγελματία, από μίνιμουμ να βγάζει μάξιμουμ. Δεν πρόκειται, ακριβώς, για έκπληξη. Ισα-ίσα, είναι η πραγματικότητα ότι από τον Σεπτέμβριο, βάσει ρόστερ, έμπαινες στον πειρασμό να εμπιστευθείς τα λεφτά σου, ως προς τη διεκδίκηση της έκτης θέσης, στον Αστέρα.
Από το να γίνει το ξερό ρόστερ “στα χαρτιά” όμως, μία αληθινή ομάδα που όντως στο γρασίδι θα ανταποκριθεί στην προσδοκία, μεσολαβεί η απόσταση την οποία το γκρουπ στην Τρίπολη, ο προπονητής και οι ποδοσφαιριστές, υπερεπαρκώς διάνυσαν. Ρόστερ, ένα παράδειγμα, είχε/έχει και η ΑΕΛ. Το μελετάς, και σου δείχνει κάτι σαν όγδοη, ή κάπου εκεί, θέση. Η ομάδα ωστόσο, αποδείχθηκε το παρατράγουδο της χρονιάς.
Μία παρένθεση, εδώ. Ναι, η ΑΕΛ είναι η χειρότερη ομάδα και δικαιολογημένα ευρίσκεται στην τελευταία θέση του πίνακα. Ναι, ο βασικός λόγος που αυτό της συμβαίνει, είναι η ιδιοσυγκρασία του ιδιοκτήτη της που δεν την αφήνει να βρει στη ζωή της ούτε μία ημέρα, που λέει ο λόγος, ηρεμίας. Ναι, εάν ο Αλέξης ήταν ιδιοκτήτης του Αστέρα, πιθανόν ο Αστέρας (με το ρόστερ που έχει) να ήταν αυτός σήμερα ο 14ος!
Ναι, εάν η Λαμία επιβιώσει και εφέτος, ο προσφιλής κύριος Πανουργιάς εύκολα παίρνει το αγαλματάκι του Boss of the Year. Αλλ’ ό,τι κι αν πρόκειται εν τέλει να συμβεί, το βέβαιον είναι ότι πρέπει να συμβεί ποδοσφαιρικά. Αυτά, για την κοινότητα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου ωφελεί να είναι αδιαπραγμάτευτα προαπαιτούμενα. Η ΑΕΛ, η κάθε ΑΕΛ, η κάθε χειρότερη ομάδα της κάθε σεζόν, έχει το δικαίωμα να υποβιβαστεί μεν, παίζοντας μέσα στις τέσσερις γραμμές δε. Ο,τι άλλο, ανήκει στη σφαίρα του αδιανόητου.
Κλείνει η παρένθεση. Στο συνολικό success story του Αστέρα, δύο επιμέρους παράμετροι τραβάνε το ενδιαφέρον. Κατάφεραν ό,τι κατάφεραν, ενόσω σχημάτισαν το πιο νεανικό (πιο νεανικό και από εκείνο του Παναθηναϊκού) ρόστερ σε ολόκληρη τη Σούπερ Λιγκ. Επίσης, ενόσω ο μοναδικός στάνταρ Ελληνας στην ενδεκάδα είναι ο γκολκίπερ! Υπέροχος ο 34χρονος Μπαράλες, αλλά πώς τους φαίνεται ότι ο Δουβίκας που πρακτικά θυσιάστηκε, πήγε στον Βόλο και παίζει περίπου σαν Ντέμης κάποτε στον Απόλλωνα;
Οπως και να ‘χει, μακάρι στις επόμενες εβδομάδες να παρατείνει ο Αστέρας (…και, εννοείται, δεν είναι ανάγκη ν’ αγχωθούν περί αυτού) το σερί. Να τερματίσει στη regular season, όσο πιο κοντά στους επάνω γίνεται. Συμφέρον όλου του πρωταθλήματος είναι, στα πλέι-οφ, η έκτη ομάδα να μη συμπληρώνει, απλώς, το κάδρο. Σαν σάκος του μποξ “εν αναμονή”. Να μπει, τουλάχιστον κατ’ αρχήν, με το πιο δυνατό κίνητρο ότι κάτι έχει να κυνηγήσει και κάτι μπορεί να βρει καθ’ οδόν για να το εκμεταλλευτεί. Ποτέ δεν ξέρεις.
Ούτε ο Αρης ήξερε τον Σεπτέμβριο, μπαίνοντας από τη θέση νούμερο-πέντε στη σειρά εκκίνησης, πόσα δικαιώματα καθ’ οδόν θα εύρισκε. Θέλετε από τον Παναθηναϊκό τον πρώτο καιρό, θέλετε εν συνεχεία από την ΑΕΚ πρωτίστως ή και τον ΠΑΟΚ δευτερευόντως, η ουσία είναι ότι τα βρήκε, ήταν εκεί, ανταγωνιστικός, τα αξίωσε και τα πήρε, δημιούργησε στον εαυτό του απαίτηση. Πλέον, όταν οι άλλοι παίζουν απλώς για ν’ αποφύγουν το να μείνουν εκτός Ευρώπης, ο Αρης πεθαίνει για τη δόξα της δεύτερης θέσης.
Σε τούτο το μέτωπο, στη συγκυρία των ημερών η ΑΕΚ έφτασε να μοιάζει η πιο αβέβαιη στην περπατησιά της. Προβληματική και άναρχη. Αντιμετωπίζει, το να περάσει ένα αρκετά σημαντικό διάστημα με πολύ μικρό rotation, ιδίως στους κεντρικούς χαφ (με τον Σάχοφ και τον Γαλανόπουλο νοκ-άουτ). Η κατεπείγουσα προτεραιότητα, εδώ και τώρα, είναι να συνέλθει ο Μάνταλος, ο μοναδικός που υπάρχει για να γεμίσει το κενό και να φέρει κοντά τους δύο μακρινούς…μικρόκοσμους της ομάδας, δηλαδή να συνδέσει την άμυνα με την επίθεση.
Και βέβαια, η ακατανόητη υπόθεση-Λιβάια. Η ΑΕΚ έκανε στον Κροάτη, ξεκάθαρα fair προσφορά. Ο Κροάτης δεν τη δέχθηκε. Και το ένα και το άλλο, κατανοητά. Συμβαίνουν, στη σχέση κλαμπ-ποδοσφαιριστών. Το ακατανόητο είναι, γιατί έκτοτε ο Λιβάια έπαψε να παίζει! Ο Αλάμπα και ο Βάιναλντουμ, δεν ανανεώνουν στη Μπάγερν και στη Λίβερπουλ. Θα φύγουν, είναι δεδομένο πια, το καλοκαίρι. Εξακολουθούν να παίζουν βασικοί όμως, με τα εν ισχύ συμβόλαιά τους που ακόμη τρέχουν και τα πληρώνονται, week in week out.
Επειδή μου αρέσει η σημασία στη λεπτομέρεια, μία τελευταία παρατήρηση. Εδώ και περίπου δύο μήνες η Σούπερ Λιγκ έχει πιστώσει στον Ελ Αραμπί, στον Τζόλη, στον Μάνο και στον Καρλίτος γκολ…που δεν έβαλαν. Πίεσαν ασφυκτικά μεν, δεν τα έβαλαν δε. Του Ελ Αραμπί στη Λαμία, είναι αυτογκόλ του Τζανετόπουλου. Του Τζόλη στο Ηράκλειο, είναι αυτογκόλ του Ουές. Του Μάνου στην Τρίπολη, είναι αυτογκόλ του Πέπε Καστάνιο. Του Καρλίτος στο Περιστέρι, είναι αυτογκόλ του Λούκας Γκαλβάο.
Στην Πρέμιερ Λιγκ που δεν έχουν…τι να τα κάνουν τα λεφτά, υπάρχει η πολυτέλεια του dubious goals panel που, όποτε τίθεται θέμα, αμέσως επιλαμβάνεται και “απονέμει” τα γκολ. Σε μας, θα αρκούσε μια κάποια αυξημένη προσοχή. Η τηλεοπτική κάλυψη του πρωταθλήματος άλλωστε, είναι στο τεχνικό επίπεδο για να επιλύει, κατά κανόνα, τέτοιες αμφιβολίες. Από τη σημασία που η λίγκα αποδίδει στα ήσσονα, κρίνεται η σημασία που αποδίδει και στα μείζονα.
πηγή: Sdna
