Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Όποτε ακούω για τερματοφύλακα «ουάου, έπιασε το απίθανο», πάντοτε το πρώτο που ερωτώ είναι «τα…πιθανά, τα πιάνει;» Και για σέντερ-φορ, επίσης. «Είδες τι δύσκολο γκολ έβαλε;» Καλό, αλλ’ εγώ κατ’ αρχήν θέλω να βάζει τα εύκολα. Το μεν, είναι ένστικτο για τις σπάνιες στιγμές. Το δε, βασική παιδεία για τις πολλές, επαναλαμβανόμενες ξανά και ξανά μες στο παιγνίδι, στιγμές. Η ευτυχία στο ποδόσφαιρο, κατά βάθος, είναι στα αυτονόητα. Η ασφάλεια, ότι κάθε φορά θα τα κάνουμε. Το περαιτέρω, άλλοτε θα γίνει άλλοτε (τις πιο πολλές φορές) όχι.
Πηγαίνει έτσι, και στις ομάδες. Είμαστε εντάξει με τα αυτονόητα, ώστε να μη μας γράψει η ιστορία; Εάν είμαστε, τότε, ναι, να δούμε και τις υπερβάσεις…μήπως και μας γράψει η ιστορία. Ο (δεύτερος και ο) τρίτος προκριματικός γύρος της Ευρώπης άφησε τα ελληνικά κλαμπ «στα λεφτά τους». Οπου ήταν φαβορί, όλοι προκρίθηκαν. Ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ, ο Πανιώνιος με τη Γκορίτσα. Οπου ήταν άουτσαϊντερ, αποκλείστηκαν. Η ΑΕΚ, ο Πανιώνιος με τη Μακάμπι. Για τίποτα να πανηγυρίσουν, για τίποτα να κλάψουν. Πιάσαμε τη βάση, περάσαμε την τάξη.
Είναι το ίδιο ζητούμενο, και στα πλέι-οφ. Η βάση. Το δύο-στα-τέσσερα. Ανάμεσα στο 0/4 που θα ‘ναι καταστροφή και το 4/4 που θα ‘ναι θρίαμβος, το 1/4 είναι πολύ λίγο και το 3/4 πολύ καλό. Η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός επωμίζονται την ελπίδα. Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ, την υποχρέωση. Η αναποδιά είναι ότι η πιο προσιτή Μπριζ έπεσε στην ΑΕΚ που δείχνει να μη είναι και τόσο καλά. Ενώ στον Παναθηναϊκό, που είναι πραγματικά πολύ καλά, έπεσε η «απρόσιτη» Αθλέτικ. Όπως και να ‘χει, η απαίτηση πέφτει στον Ολυμπιακό και στον ΠΑΟΚ.
Η διαχείριση της απαίτησης, η πίεση, το διακύβευμα, δεν είναι όσο απλό πράγμα μπορεί να φαίνεται. Πρέπει να το κάνουν, κι ούτε μπράβο δεν θ’ ακούσουν. Εάν δεν το κάνουν, με αντιπάλους απ’ τα πρωταθλήματα της Κροατίας και της Σουηδίας, μετά θα δυσκολευτούν αφόρητα να εξηγήσουν τα γιατί. Το «κακό» είναι ότι έχουν μπροστά, ομάδες που δεν είναι ευκαιριακές ιστορίες. Εχουν μπροστά, ομάδες-πρότζεκτ μ’ όλη τη σημασία. Ο Ιταλός που είναι στη Ριέκα, ξέρει τι θέλει από τη ζωή του στα σπορ. Ξέρει, αποδεδειγμένα, και πώς γίνεται αυτό που θέλει.
Πήραν τα κύπελλα τους, πήραν Σούπερ Καπ, έπαιξαν ομίλους Γιουρόπα Λιγκ, έκαναν τη μία μεγάλη πώληση (Κράμαριτς/Λέστερ), έφτιαξαν προπονητικό, ξαναφτιάχνουν το γήπεδο. Και στην τετραετία επάνω, πρώτη φορά πρωταθλητές. Πρωταθλητής στην Κροατία ενόσω κυριαρχεί η Ντίναμο (αν δεν απατώμαι, μετρούσε έντεκα τίτλους σερί) είναι πιο δύσκολο κι από πρωταθλητής στην Ελλάδα ενόσω κυριαρχεί ο Ολυμπιακός. Ηδη κέρδισαν, μίνιμουμ γκαραντί, πάλι θέση σε όμιλο Γιουρόπα Λιγκ.
Ο Ολυμπιακός θ’ αντιμετωπίσει την άνεσή τους ότι το κύριο μέρος της δουλειάς διεκπεραιώθηκε επιτυχώς, τα λεφτά είναι ασφαλισμένα στη θυρίδα, και «πάμε για το μεγάλο κόλπο». Επικίνδυνη συνθήκη. Την άνεσή τους, και την εύλογη σκέψη που κανείς δεν μπορεί να τους εμποδίσει να την κάνουν. Οτι «εδώ» η Οσιεκ, που είναι η μόλις 4η ομάδα του κροατικού πρωταθλήματος, μπόρεσε να βγάλει νοκ-άουτ με δύο νίκες την PSV. Γιατί όχι και αυτοί, που είναι η 1η ομάδα του κροατικού πρωταθλήματος, τον Ολυμπιακό;
Σ’ ένα ποδοσφαιρικά πιο χαμηλό επίπεδο μεν, ακόμη πιο ραγδαία ως ιστορία ανέλιξης δε, είναι η Εστερσουντ. Εφτά χρόνια, τέσσερις κατηγορίες, νεοφώτιστη στην ελίτ της Σουηδίας και αμέσως κυπελλούχος, ως κυπελλούχος Σουηδίας νεοφώτιστη στην ελίτ της Ευρώπης. Και, ως νεοφώτιστη στην ελίτ της Ευρώπης, «πιστόλισε» τη Γαλατάσαραϊ πετυχαίνοντάς την, πρώτον ανυποψίαστη δεύτερον βυθισμένη σε χαοτικά προβλήματα. Ωφέλιμη για τον ΠΑΟΚ, η πιστολιά. Μαζεύει το μυαλό, όσο μάζεψε πέρυσι το μυαλό του Παναθηναϊκού η προτέρα πρόκριση της Μπρέντμπι, τότε, εις βάρος της Χέρτα.
Και στο ένα πρότζεκτ και στο άλλο, το πρώτο που χτυπάει στο μάτι είναι η «συνέχεια» του προπονητή. Ο ίδιος, ο Σλοβένος τεσσεράμισι χρόνια στη Ριέκα ή ο Αγγλος εφτά χρόνια στην Εστερσουντ. Με συμβόλαια, ανανεωμένα κιόλας για τον επόμενο ορίζοντα. Μυρίζει κανείς και εκεί, εν ολίγοις, καταστάσεις σοβαρότητας. Όπως τις ξέρουμε και σε άλλους, στους πιο οικείους. Τους μόλις τρεις προπονητές που χρειάστηκε η Αθλέτικ για να τρέξει ολόκληρη την προηγούμενη δεκαετία της (Καπαρός, Μπιέλσα, Βαλβέρδε) ή τον ένα που είχε η Μπριζ, Πρεντ’ομ, για τέσσερα χρόνια. Η αντιπαραβολή σ’ αυτό, με Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, είναι εύγλωττη.
Ακόμη κι έτσι, φυσικά η υποχρέωση Ολυμπιακού και ΠΑΟΚ παραμένει 100% υποχρέωση. Δεν έχουν το δικαίωμα στο λάθος. Διότι διαθέτουν, εξασφαλισμένα έναντι της Ριέκα και της Εστερσουντ, την πολυτέλεια της ατομικότητας. Των παικτών που, και να μη λειτουργεί καλά το πράγμα στο συνδυαστικό μέρος, πάντοτε εκείνοι περιμένεις ότι θα βρουν την ώρα για να πάνε στην ατομική ενέργεια και ν’ αλλάξουν το αποτέλεσμα…
Πηγή: Sport DNA
