Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Διαβάζω πολλά αυτές τις μέρες για την δεύτερη σερί κατάκτηση του Τσάμπιονς λιγκ από την Παρί Σεν Ζερμέν μετά την επικράτησή της επί της Αρσεναλ στη Βουδαπέστη στα πέναλτι. Οι σερί επικρατήσεις στα χρόνια του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ήταν κάτι σύνηθες, στα χρόνια του Τσάμπιονς λιγκ κάτι που συμβαίνει σπάνια. Η Παρί Σεν Ζερμέν κέρδισε στα πέναλτι την Άρσεναλ. Δεν πήρε το κύπελλο γιατί ήταν εντυπωσιακά καλύτερη στη Βουδαπέστη, αλλά γιατί επιβραβεύτηκε επειδή ξεπέρασε μία δοκιμασία. Λάθος: δυο δοκιμασίες. Μια στο Φέρενς Πούσκας και μια σε όλη την σεζόν.
Σκληρά ματς, μεγάλες δυσκολίες
Στην πορεία της προς τη Βουδαπέστη η Παρί είχε φέτος κάμποσες δυσκολίες. Θα αρκούσε κάνεις για να τις επισημάνει να θυμίσει τα δύο μεγάλα παιχνίδια που έδωσε με την Μπάγερν Μονάχου. Αλλά και πριν από τους Γερμανούς υπήρχαν κι άλλα ζόρικα στο διάβα της. Μετά την League Phase πχ και την διαδικαστική σε αυτή παρουσία της, η Παρί έδωσε δυο σκληρά ματς με την Μονακό – το ένα τελείωσε 2-2 και το άλλο 3-2.
Στην πορεία της προς την Βουδαπέστη τονίστηκαν πολύ οι δυο αποκλεισμοί αγγλικών ομάδων και γιατί στο Φερενς Πούσκας αντιμετώπισε μια Τρίτη, την πρωταθλήτρια πλέον Αγγλίας Αρσεναλ. Οντως η Παρί απέκλεισε εύκολα και την Τσέλσι και την Λίβερπουλ. Πλην όμως σε αυτά τα ματς δεν είχε βρεθεί ποτέ πίσω στο σκορ: βρέθηκε με την Αρσεναλ σε ένα παιχνίδι μάλιστα στο οποίο η απόδοσή της δεν ήταν από την αρχή του παιχνιδιού η καλύτερη. Για να κερδίσεις το Τσάμπιονς λιγκ πρέπει να μπορείς να κάνεις και αυτό δηλαδή να αντέξεις την πίεση που μπορεί να σου βάλει η μέτρια εμφάνισή σου σε ένα ματς που βρίσκεσαι πίσω στο σκορ. Όταν μάλιστα είσαι συνηθισμένος να πρέπει να παίζεις πολύ καλά για να κερδίσεις, το πράγμα δεν είναι απλό. Η νίκη στη Βοιυδαπέστη ήρθε μετά από ένα άκρως απαιτητικό ματς. Στους τελικούς έχει σταματήσει να είναι συνηθισμένο να σκοράρουν και οι δυο ομάδες. Δεν είναι επίσης καθόλου συνηθισμένες οι νίκες στα πέναλτι: δέκα χρόνια είχε να συμβεί κάτι τέτοιο. Γιατί; Γιατί όποιος δέχεται πρώτος γκολ δεν μπορεί στα τέλη Μαϊου να βρει δυνάμεις (σωματικές και ψυχολογικές) για να φέρει έστω στα ίσια ένα ματς. Η δέχεται ένα δεύτερο γκολ ή χάνει 1-0. Η Παρί τα κατάφερε χωρίς μάλιστα να κάνει ένα σπουδαίο ματς από την μεριά της. Δεν είναι και λίγο.
Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης
Ο Λουίς Ενρίκε μας είχε προετοιμάσει από την προηγούμενη του τελικού ότι δεν θα βλέπαμε από την ομάδα του την απόδοση που είχαμε θαυμάσει πέρσι στον τελικό κόντρα στην Ίντερ. Είχε χαρακτηρίσει τον περσινό τελικό μια αδικία για την Ιντερ που δεν άξιζε να ολοκληρώσει την σεζόν χάνοντας έτσι και είχε επίσης επισημάνει και ότι η δική του ομάδα δεν είναι στην αντίστοιχη κατάσταση που ήταν πριν τον περσινό τελικό. Μετά το ματς είπε πως αν δεν ήταν τόσο μεγάλη η σημαντικότητα του αγώνα τουλάχιστον τέσσερις παίκτες του δεν θα αγωνιζόταν. Ο Ντεμπελέ, που έλειπε ένα μήνα, ο Κβαρασκέλια που αποχώρησε με ένα τεράστιο αιμάτωμα όντας καταπονημένος, ο Χακίμι που δεν είναι στο 100% και ο Μαρκίνιος που είχε ενοχλήσεις. Πλην του Χακίμι οι άλλοι τρεις έγιναν υποχρεωτικά αλλαγή. Πως τα κατάφερε; Κάνοντας κάποια πράγματα που ξέρει, όπως πχ κατοχή μπάλας, αλλά και αρκετά που δεν συνηθίζει: σε ένα μεγάλο μέρος του παιγνιδιού η ανάπτυξη της βασίστηκε σε μεγάλες πάσες (γεμίσματα 50 και 60 μέτρων προς τον Ντουέ που έκανε επίδειξη των καταπληκτικών κοντρόλ του), αλλά και σε προσπάθειες αλλαγής παιγνιδιού μήπως και βρεθεί λίγος χώρος για «ένας εναντίον ενός» – ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο. Κυρίως η Παρί τα κατάφερε γιατί έπαιξε προσεχτική άμυνα και σταματώντας αντεπιθέσεις της Αρσεναλ μετά το 0-1 και κρατώντας, ειδικά στο τέλος, την ψυχραιμία της όταν είχε μείνει από δυνάμεις.
Αλλά η μεγάλη δοκιμασία για τον Λουίς Ενρίκε φέτος δεν ήταν ο τελικός στον οποίο η ομάδα του βρέθηκε πίσω στο σκορ πριν αυτός αρχίσει: ήταν η διαχείριση όλης της σεζόν.
Μια ομάδα χωρίς προετοιμασία
Φέτος η Παρί είχε μία σεζόν που δεν θα μπορούσε ποτέ να χαρακτηριστεί ομαλή. Όλα μπλέχτηκαν εξαιτίας του τρόπου που ολοκληρώθηκε η περσινή. Ένα χρόνο πριν η Παρί είχε κερδίσει το Τσάμπιονς λιγκ για πρώτη φορά έχοντας δώσει το μάξιμουμ των παιχνιδιών που θα μπορούσε να δώσει μια ομάδα σε μία σεζόν στο πρωτάθλημα της και στην Ευρώπη. Ακολούθησε η παρουσία της στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων όπου και εκεί έφτασε μέχρι τέλους χάνοντας μάλιστα τον τελικό από την Τσέλσι. Όλη αυτή η διαδρομή είχε δύο αποτελέσματα. Το πρώτο να φορτωθούν οι παίκτες της ομάδας του Λουίς Ενρίκε με πάρα πολλή κούραση. Το δεύτερο ότι ο Ισπανός δεν κατάφερε το περασμένο καλοκαίρι να κάνει μια κανονική προετοιμασία. Η Τσέλσι που είχε ανάλογη διαδρομή (τελικός Conference League και τελικός Παγκοσμίου Συλλόγων) φέτος διαλύθηκε. Η Παρί κέρδισε το γαλλικό πρωτάθλημα και το Τσάμπιονς λιγκ. Χωρίς μάλιστα να έχει κάνει και μεταγραφές.
Η Παρί δεν έκανε καθόλου προετοιμασία πέρσι το καλοκαίρι. Επί της ουσίας όλοι, προπονητές και παίκτες, βρέθηκαν μαζί λίγες μέρες πριν τον τελικό του ευρωπαϊκού Σούπερ καπ που η ομάδα του έδωσε στο Ούντινε με αντίπαλο την Τότεναμ. Είναι τρομερά συμβολικό ότι και εκείνο το παιχνίδι, το πρώτο επίσημο στην σεζόν, η Παρί το είχε κερδίσει στα πέναλτι και μάλιστα ισοφαρίζοντας: έτσι κέρδισε στην Βουδαπέστη και το τελευταίο της. Τα πέναλτι έχουν δώσει φέτος στο Λουίς Ενρίκε και δυο άλλες χαρές: σε αυτή την διαδικασία κέρδισε την Φλαμένκο για το Διηπειρωτικό Κύπελλο τον Δεκέμβριο και την Μονακό στο γαλλικό Σούπερ καπ.
Αφησε στην άκρη απαιτήσεις
Ο Λουίς Ενρίκε έφτασε φέτος στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ με μια ομάδα εμφανώς κακοπροπονημένη. Επρεπε να βρει τρόπο να την φέρει σε φόρμα δια μέσου των προπονήσεων που μπορούσε να κάνει μέσα στην χρονιά – χωρίς να έχει κάνει καλοκαιρινή προετοιμασία δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Η έλλειψη χρόνου για καλοκαιρινή προετοιμασία τον οδήγησε και στην απόφαση να μην κάνει μεταγραφές: όπως είπε στην Βουδαπέστη όταν ρωτήθηκε «δεν υπήρχε χρόνος ένταξης νέων παικτών στην ομάδα» και προτίμησε να δουλέψει με ένα γκρουπ παικτών την επιβάρυνση των οποίων γνώριζε.
Ο τρόπος που το διαχειρίστηκε κάνει πολύ κατανοητό το είδος των δυσκολιών που μπορεί να έχει ένας προπονητής στο ποδόσφαιρο του καιρού μας. Ο Ενρίκε έδωσε τον Μάιο στους παίκτες του περισσότερα ρεπό από ποτέ, ώστε όπως είπε «να είναι ξεκούραστο τουλάχιστον το μυαλό τους». Άφησε επίσης κατά μέρους πολλές από τις απαιτήσεις του επιτρέποντας στους παίκτες του πολλά δικαιώματα για αποφάσεις, δηλαδή για αυτοδιαχείριση των αγώνων. Ο Λουίς Ενρίκε είναι εντυπωσιακά απαιτητικός σε ό,τι έχει να κάνει με τις προπονήσεις. Χρησιμοποιεί ανυψωτικά μηχανήματα για να τις βλέπει από ψηλά, βάζει ηλεκτρονικούς πίνακες ώστε να βλέπουν οι παίκτες τους την διάταξη σε άμυνα και επίθεση στα ματς της προπόνησης, κάνει αυτός και οι συνεργάτες του ειδικά προγράμματα ατομικών προπονήσεων για τον καθένα. Όλα αυτά φέτος πήγαν λίγο στην άκρη: έπρεπε απλά να γίνει η καλύτερη δυνατή συντήρηση.
Αυτό βέβαια δεν έκρυψε τα προβλήματα: απλά τα μασκάρεψε. Η Παρί Σεν Ζερμέν στον τελικό δεν έτρεχε όπως κόντρα στην Μπάγερν Μονάχου και δεν έπαιξε όπως κόντρα στην Λίβερπουλ ή στην Τσέλσι: σήκωσε πχ πολύ την μπάλα. Πήρε ένα τρόπαιο στα πέναλτι αποδεικνύοντας ότι την διαδικασία την ξέρει. Αλλά και γιατί βρήκε τρόπο να διαχειριστεί μια ομάδα που δεν έκανε καλοκαιρινή προετοιμασία και μεταγραφές! Μπράβο του.
Για τον τελικό λείπει η απάντηση σε μια μόνο ερώτηση. Αν ο Αρτέτα θα μπορούσε να παίξει αλλιώς. Κι αύριο μέρα είναι…
Πηγή: Karpetshow
