«Στο πέμπτο γκολ της Βραζιλίας μαγεύτηκα τόσο πολύ, που μου βγήκε να χειροκροτήσω κι εγώ. Ήμουν βέβαιος ότι εκείνη την στιγμή βιώναμε κάτι μοναδικό, κάτι πολύ μεγάλο για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο».
Κανείς δεν περιέγραψε ποτέ καλύτερα όσα έκανε το 1958 στο Μουντιάλ ο Πελέ από τον αντίπαλό του, τον Σουηδό Σίγκε Πάρλινγκ. Έχει σκοράρει, αλλά κείτεται στο έδαφος, αποκαμωμένος. Είναι οριζόντια στο χορτάρι και δεν αντιλαμβάνεται σίγουρα ότι έχει πετύχει πέντε γκολ σε ημιτελικό και Τελικό Παγκόσμιου Κυπέλλου, στα 17 του χρόνια. Το ματς λήγει, αυτός κλαίει ασταμάτητα, είναι εκείνο το ελεύθερο βρεφικό κλάμα, μια μείξη συναισθήματος, απελευθέρωσης, απεγνωσμένης προσπάθειας επικοινωνίας με τους γύρω. Ο «Βασιλιάς» κλαίει. Δεν μπορεί να σηκώσει το κεφάλι, γιατί το στέμμα είναι πολύ βαρύ και αδύνατον να το συνηθίσει. Η νιότη του σταμάτησε εκεί, στη Σουηδία, στην Στοκχόλμη, όταν αποχαιρέτησε τα χρόνια της αθωότητας, για να χαρίσει στη «Seleção» το πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο και κυρίως να ξορκίσει εκατομμύρια συμπατριώτες του από το κάζο του «Maracanazo» οκτώ χρόνια νωρίτερα. Τα επόμενα χρόνια θα κερδίσει τα πάντα, θα σκοράρει όσο κανείς άλλος, αλλά δεν θα κλάψει έτσι ποτέ ξανά.
Πηγή: Athletestories
