Ο έπαινος της πρεμιέρας ανήκει, εύκολα, στον Ατρόμητο. Οχι επειδή είναι η μοναδική εκτός top-5 ομάδα της Σούπερ Λιγκ που νίκησε (αλλά, επί τη ευκαιρία, μπράβο και γι’ αυτό, δεν ήταν…κακό). Ο έπαινος πηγαίνει δικαιωματικά στον Ατρόμητο, πρωτίστως για τον εξής λόγο. Εχασε εφέτος τα γκολ του Κουλούρη, φυσικά μερίμνησε να πάρει παίκτη στη θέση του, και πραγματικά καλό παίκτη, τον Ισλανδό, όμως στην πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος βασικό εννιάρι έπαιξε, όχι ο καλός Ισλανδός, αλλά το δεκαοκτάχρονο ελληνάκι. Ο Ισλανδός ξεκίνησε στον πάγκο. Ηλθε στο ματς, αργότερα. Και σκόραρε. Δεν ήταν, απλώς, μία αγωνιστική επιλογή. Ηταν μήνυμα. Το μήνυμα που χρειαζόμαστε.
Εύγε στο κλαμπ για το στίγμα που έδωσε, εύγε στον προπονητή για την τόλμη σε αναμέτρηση με ισοϋψή αντίπαλο. Βγήκε ζημιωμένος από αυτό, ο Ατρόμητος; Δεν θα το έλεγα, ακριβώς. Ο Τζαβίδας, στη μία σκάρτη ώρα που μπήκε κι έπαιξε, πρόλαβε να βάλει ένα γκολ (το γκολ που είχε απεγνωσμένη ανάγκη η ομάδα του, για να επιστρέψει από μηδέν-ένα) και να κερδίσει ένα πέναλτι (με το σκορ στο ευμετάβλητο δύο-ένα). Εκείνη τη στιγμή δεν ξέραμε, δεν ήταν και πολύ δύσκολο να το φανταστούμε ωστόσο, πως το γκολ του Τζαβίδα θα ήταν το μοναδικό που σκόραρε Ελληνας ποδοσφαιριστής στην εκκίνηση του ελληνικού μεν, κατά βάσιν ισπανοαργεντίνικου πρωταθλήματος δε. Ενα, στα είκοσι.
Ο Ατρόμητος έβαλε τέσσερις Ελληνες στην ενδεκάδα, με τον Κλωναρίδη πέντε. Ο Κλωναρίδης έδωσε στα γκολ, ενεργοποιούμενος στη δεξιά πλευρά με τον επίσης πολύ καλό Κιβρακίδη, τις 3/3 ασίστ. Αλλος ένας έπαινος λοιπόν, εδώ. Διακινείται το επιχείρημα ότι στην εποχή μας, τι τα θες τι τα γυρεύεις, “δεν γίνεται αλλιώς”. Οι ομάδες, εφόσον θέλουν να είναι ανταγωνιστικές, δεν μπορούν παρά να είναι πολυεθνικές. Παρακολουθώ, να σας πω, την πρωταθλήτρια Τσεχίας. Τη Βίκτορια Πλζεν. Εχει φτάσει στο τελευταίο βήμα, πριν από όμιλο Τσάμπιονς Λιγκ. Κάτι απόμακρο πια, για ελληνική ομάδα. Στη βασική ενδεκάδα της Βίκτορια, παίζουν δέκα Τσέχοι. Και ένας Κολομβιανός.
Εκεί, γιατί γίνεται και αλλιώς; Οι πιο πολλές ομάδες της Σούπερ Λιγκ, ήδη έχουν φτάσει στην τέλεια ακρότητα. Παίρνουν τόσους πολλούς ξένους ποδοσφαιριστές που δεν χωράνε στο Φύλλο Αγώνος και μετά, κάθε φορά ενόψει των παιγνιδιών, ο προπονητής μπαίνει στην άβολη διαδικασία ότι πρέπει να κόψει κάποιον/κάποιους. Τους προσλαμβάνουν, τους αμείβουν, τους αφήνουν έξω. Μυθικό! Ενα μπράβο, και στον ΠΑΟΚ. Δέκα ποδοσφαιριστές από την ακαδημία, είναι κιόλας ενσωματωμένοι (ενεργοί στην καθημερινότητα) της πρώτης ομάδας. Ο Τζαβίδας στο Περιστέρι, ο συνομήλικος Κουλιεράκης στην Τούμπα, έγιναν “με το πρώτο” μια καλή απάντηση στην προσευχή.
Πέρυσι στην πρώτη αγωνιστική, από το top-5 νίκησαν μόνον ο Παναθηναϊκός που εν τέλει βγήκε τέταρτος και η ΑΕΚ που εν τέλει βγήκε πέμπτη. Ο Παναθηναϊκός, με 4-0 (τον Απόλλωνα). Η ΑΕΚ, με 3-0 (τον Ιωνικό). Οχι ο πρώτος Ολυμπιακός, όχι ο δεύτερος ΠΑΟΚ, όχι ο τρίτος Αρης. Για την ακρίβεια Ολυμπιακός/ΠΑΟΚ/Αρης στην περσινή πρεμιέρα, δεν σκόραραν καν. Ενας απτός λόγος, να μη δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στα σκορ αυτού του Σ-Κ. Ενδέχεται, να πέσουμε σε οφθαλμαπάτη. Επίσης είναι ένας λόγος που, ομολογώ, δεν περίμενα το top-5 να κάνει Σ-Κ με 5/5, πολύ περισσότερο με πέντε clean sheet. Και στατιστικά, έμοιαζε δύσκολο. Πέρασε, όμως.
Από τους πέντε, πιο ξώφαλτσα η στραβή μοιάζει να πλησίασε στην ΑΕΚ. Το τρακ της πρώτης εμφάνισης, έβλεπε κανείς ότι ξεχείλιζε. Οταν έχεις τρακ σε δουλειά που εμπεριέχει τη λεγόμενη δημόσια έκθεση, σου βγαίνει αγωνία κάπως να το διασκεδάσεις. Στην τηλεόραση φερ’ ειπείν, την πρώτη φορά μιλάς ακατάσχετα. Στους παίκτες της ΑΕΚ βγήκε, στο να τρέχουν σαν τρελαμένοι εδώ κι εκεί. Ωσπου να σπάσουν τον πάγο που λέμε, έτρεχαν πολύ και ασύντακτα. Δίχως ηρεμία, δίχως πεποίθηση. Αν ο Ντε Βινσέντι έβαζε το πέναλτι μέσα, κανείς δεν αποκλείει ότι η ΑΕΚ έπειτα θα το γύριζε. Αλλά δεν ενέπνεε, ότι θα το γύριζε.
Το ολοφάνερο, και όχι αφύσικο, είναι ότι οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ ζορίζονται να αφομοιώσουν κάτι ολότελα καινούργιο. Ζορίζονται, μολονότι είναι εκατό-μηδέν διατεθειμένοι να το ακολουθήσουν. Τυφλά. Επειδή το λέει ο προπονητής. Μία ωφέλιμη βάση, η πίστη στο πλάνο, για αρχή. Μία ωφέλιμη βάση, η σωστή δουλειά που φαίνεται να γίνεται “με τα αποδυτήρια”. Δεν παύει όμως, για να το καταφέρεις, να θέλει (πρώτον) χαρακτηριστικά (δεύτερον) τακτική εμπειρία (τρίτον) προσήλωση σε πολύ υψηλό βαθμό. Μία βάσιμη εξήγηση, γιατί η ΑΕΚ μπήκε στη χρονιά με την πιο μεγάλη, σε μέση ηλικία, ενδεκάδα. Είναι λίγο δύσκολο, να περιμένεις από νέα παιδιά να το υποστηρίξουν.
Στην ΑΕΚ της Λαμίας, δεν υπάρχουν “νέα παιδιά”. Αλλοι, μπορούν να κατανοήσουν/παίξουν το καινούργιο και το δείχνουν. Αλλοι, πιο άτακτοι, πιθανότατα θα ξεμείνουν πίσω από το καραβάνι. Θα μου πείτε, “νέο παιδί” είναι (…εσαεί θα είναι νέος στην ψυχή ό,τι και να γράφει το διαβατήριο) κι ο Αμραμπάτ.
Ενας “ποδοσφαιριστής του δρόμου”. Δεν είναι καθόλου παράξενο συνεπώς, αν αυτός πρώτος ξεμείνει. Δεν θα ‘ναι καθόλου παράξενο, αν (όσους σέντερ-μπακ και να αποκτήσει η ΑΕΚ) στο τέλος της περιόδου ο Τζαβέλλας θα έχει γράψει ίσαμε 30+ συμμετοχές. Ενα νούμερο που, ως προγνωστικό, ισχύει και για τον Βαλμπουένα. Και για τον Μπίζεσβαρ. Και για τον Μπαράλες. Και για τον Νέιρα.
Τώρα που έγραψα Νέιρα. Το βατόμουρο της πρεμιέρας απονέμεται, αβίαστα, στον ΟΦΗ. Αλλη έκπληξη στην πρώτη αγωνιστική, αναφέρομαι στο ποδόσφαιρο, όχι στο αποτέλεσμα, δεν υπήρξε. Από δεκατρείς ομάδες είδαμε πάνω-κάτω ό,τι (καλό, μέτριο, κακό) υπολογίζαμε πως θα δούμε. Ο ΟΦΗ ήταν η μοναδική, και πέρα ως πέρα δυσάρεστη, έκπληξη. Μόλις προ ολίγων ημερών, ο Νιόπλιας είπε το περίφημο “κλάψτε μανούλες” (εάν δεν γίνουν ψώνια). Σήμερα, είναι μεγάλος ο πειρασμός να πούμε εμείς “κλάψτε μανούλες” με τα ψώνια που, για νευραλγικές θέσεις του κορμού, έγιναν. Δεν υπάρχει κάτι πιο ανεπιθύμητο, από πρώιμες υποψηφιότητες για flops of the year.
Πηγή: sdna
