Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Να το γράψω… καμιά εκατοστή φορά ως τιμωρία; Όχι άλλη διαιτησία, όχι άλλη διαιτησία, όχι άλλη διαιτησία! Κουράστηκα, ειλικρινά να ακούω εδώ και δεκαετίες όποια ελληνική ομάδα χάνει σε οποιοδήποτε σπορ να τα ρίχνει πρώτα στους διαιτητές και μετά στον εαυτό της! Πόσο… bad losers (που λένε και στο χωριό μου) είμαστε, ρε γαμώτο…
Ναι, προφανώς, και οι διαιτητές αδίκησαν το βράδυ της Τετάρτης τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ. Όπως, εξίσου προφανώς, τον είχαν ευνοήσει σε άλλα παιχνίδια. Η συζήτηση περί διαιτησίας – ειδικά στο μπάσκετ – δεν σταματά ποτέ. Είναι τόσα πολλά τα σφυρίγματα και τόσα πολλά τα λάθη των διαιτητών σε ένα παιχνίδι, που οποιοσδήποτε μπορεί να τεκμηριώσει με «αδιάσειστα στοιχεία» σφαγές και εγκλήματα.
Συγχωρέστε με, αλλά η διαιτησία αποτελεί ΜΙΑ, μόνο ΜΙΑ, παράμετρο που κρίνει την εξέλιξη ενός αγώνα. Υπάρχουν και καμιά δεκαριά ακόμη, τις οποίες οι περισσότεροι στη χώρα μας επιμένουν να αγνοούν!
Και επειδή έχω βαρεθεί να ακούω κάθε ελληνική ομάδα να καταφεύγει στην εύκολη και βολική δικαιολογία της διαιτησίας μετά από κάθε ανεπιτυχές αποτέλεσμα, όσο έχω τα κουράγια θα ακολουθώ τη δική μου – κόντρα στο ρεύμα – ρότα και σήμερα θα σφίξω νοητά το χέρι του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Γιατί στον αθλητισμό δεν παίζουμε μόνοι μας. Υπάρχουν και οι αντίπαλοι…
Ναι, ο Σάρας είναι εκρηκτικός, ναι είναι κι αυτός… ψυχάκιας με τους διαιτητές, ναι μπορεί να σε βγάλει από τα ρούχα του με τις αντιδράσεις του, πολλές φορές γίνεται και ερειστικός για να φτάσει στον στόχο του, αλλά είναι αναμφισβήτητα το πρόσωπο της χρονιάς στη φετινή Ευρωλίγκα.
Δεν ξέρω αν η Ζαλγκίρις θα καταφέρει να φτάσει στο Βελιγράδι (καθώς ο Ολυμπιακός έχει αποδείξει ότι είναι η πιο σκληρή και αλύγιστη ομάδα του ευρωπαϊκού μπάσκετ την τελευταία δεκαετία και ποτέ δεν μπορείς να τη θεωρείς τελειωμένη), αλλά το δεδομένο δεν αλλάζει. Ο Σάρας συντελεί ένα μεγάλο θαύμα στο Κάουνας. Και καμιά διαμαρτυρία για τη διαιτησία δεν μπορεί να μειώσει τον δικό του απόλυτο πρωταγωνιστικό ρόλο στην δεύτερη – μέσα σε λίγες μέρες – άλωση του ΣΕΦ.
Ο Ολυμπιακός οφείλει να καταλάβει ότι για να αποκλείσει τη Ζαλγκίρις, οφείλει να βρει λύσεις απέναντι σ’ αυτή την… εκκολαπτόμενη αλεπού των πάγκων που στο πρώτο παιχνίδι της σειράς των playoffs κατάφερε εν συντομία:
- Να βγάζει σχεδόν αμαρκάριστο σε κάθε του επίθεση τον καλύτερο του σουτέρ, τον Αρτούρας Μιλάκνις, ο οποίος εκτέλεσε συνολικά 10 τρίποντα, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν με ιδανικές προϋποθέσεις.
- Να αναγκάσει τον Ολυμπιακό στην τελευταία επίθεση της κανονικής διάρκειας να… μην σουτάρει καν, παρότι είχε 18 ολόκληρα δευτερόλεπτα να εκδηλώσει μια οργανωμένη επίθεση.
- Να έχει δημιουργήσει μια ομάδα με περίσσεια αυτοπεποίθηση που μένει προσηλωμένη στο πλάνο του προπονητή της, ακόμη κι όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ με διψήφιες διαφορές. Η Ζαλγκίρις το έκανε τη Μεγάλη Παρασκευή στο ΣΕΦ, το επανέλαβε και το βράδυ της Τετάρτης…
- Να εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες ακόμη και μέτριων παικτών και να έχει αποδώσει σε όλους ρόλους που μπορούν να υπηρετήσουν.
Επαναλαμβάνω, δεν ξέρω αν η Ζαλγκίρις θα φτάσει μέχρι το τέλος του δρόμου στο Βελιγράδι. Το αυριανό δεύτερο παιχνίδι στο ΣΕΦ είναι κομβικό. Και για να είμαι ειλικρινής, η εικόνα του κουρασμένου και λαβωμένου Ολυμπιακού δεν δίνει μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας, αλλά είπαμε με τόσα πολλά που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια από τους «ερυθρόλευκους» απαγορεύεται να τους θεωρείς ξεγραμμένους πριν αφήσουν την τελευταία τους αναπνοή στο παρκέ…
Ό,τι κι αν γίνει, όμως, του Σάρας οφείλουμε να το σφίξουμε το χέρι. Είναι σίγουρο ότι θα… μας βγάλει από τα ρούχα μας με τις αντιδράσεις του και τα mind game του (στα οποία είναι μανούλα), αλλά ο τύπος εξελίσσεται σε προπονητάρα ολκής!
Πηγή: Sport DNA
