Του Ανδρέα Σπυρόπουλου
Στην τριετία της Γ’ Εθνικής μετά τον υποβιβασμό το 2020, πάντοτε στον όμιλο ξεφύτρωνε η μία ομάδα που στο τέλος μας προσπερνούσε. Η Κηφισιά, τη μία χρονιά. Το Ρουφ, την επόμενη. Ο Αιολικός, πέρυσι. Δεν με πειράζει, τη μία Κυριακή στις τόσες που θα ευκαιρήσω να πάω γήπεδο, στη Νέα Σμύρνη, το ματς να είναι με το Διαβολίτσι. Πάλι, με τρεις χιλιάδες κόσμο θα σμίξω!
Καν δεν με φοβίζουν, η μία σεζόν στη Γ’ Εθνική, οι δύο, οι τρεις, η τέταρτη που έρχεται. Η φοβία μου με τον Πανιώνιο, είναι η μακροχρόνια διαμονή στη χαμηλή κατηγορία. Μη γίνουν, προτού καλά-καλά το καταλάβεις, τα τέσσερα χρόνια…δέκα ή δεκαπέντε. Η φοβία είναι ότι, με τον καιρό, συνηθίζεις τη χαμηλή κατηγορία. Γίνεσαι ένα, με αυτήν. Σαν να είναι, το φυσικό περιβάλλον. Σε ρουφάει, μέσα της. Γίνεσαι, χωριό μαζί με τα χωριά. Δεν βγάζεις έστω, ποιος, ο Πανιώνιος, ένα ποδοσφαιριστή!
Εάν δεν έχετε ήδη εγκαταλείψει τη ροή του άρθρου, να καθησυχάσω ότι δεν πρόκειται να σας κουράσω άλλο…με τον Πανιώνιο. Χρησιμοποιώ τον Πανιώνιο, ως εργαλείο αναγωγής. Ο,τι είναι η Γ’ Εθνική για τον Πανιώνιο, το αντίστοιχο είναι τα καλοκαιρινά παιγνίδια στα Κύπελλα Ευρώπης για τις top ομάδες της Σούπερ Λιγκ. Πάντοτε παίζαμε, καλοκαίρι. Αλλά σήμερα, το καλοκαίρι έχει γίνει “η κατηγορία μας”.
Καταλήξαμε, πιο πολλά ματς να παίζουμε το καλοκαίρι παρά από τον Σεπτέμβριο και μετά. Από Φεβρουάριο και μετά δε, μη το ανοίξουμε. Αυτό το καλοκαίρι κιόλας, έχουμε παίξει έξι ματς. Ερχονται στις δύο εβδομάδες που ακολουθούν, άλλα δέκα. Δύο εβδομάδες, της πραγματικής αλήθειας για όλους. Υστερα, στα πλέι-οφ προς το τέλος του μήνα, θα παίξουμε, κατ’ ελάχιστον, συν τέσσερα. Εξι+δέκα+τέσσερα, μίνιμουμ είκοσι. Θερινά προκριματικά.
Ερώτημα. Από τον Σεπτέμβριο και πέρα, θα παίξουμε είκοσι “κανονικά” ευρωπαϊκά ματς ομίλων; Πέρυσι παίξαμε…έξι, τα έξι του Ολυμπιακού, με 2/18 πόντους και 2-11 γκολ. Μία ομάδα σε όμιλο δηλαδή, ίσον καμία. Μία ομάδα σε όμιλο, πλέον τη βάζει το Γιβραλτάρ. Η Λετονία. Το Λίχτενσταϊν. Το Κόσοβο. Η Αρμενία. Η Λιθουανία. Αυτή τη φορά, τα Φερόε. Το απειροελάχιστο που χρειαζόμαστε εφέτος, είναι τρεις ομάδες σε ομίλους.
Αυτή η εβδομάδα, 3/3 προκρίσεις με 3-3-0 σε νίκες/ισοπαλίες/ήττες, έδωσε μία πρώτη ανάσα. Μικρή. Στην κατηγορία μας, σε αυτή την κατηγορία-χαβούζα που μας έχει τραβήξει μέσα, ακόμη και μια ισοπαλία τούτη την εποχή είναι σπατάλη. Η ζωτική προτεραιότητα είναι, να ξεκολλήσουμε από κει προτού η κατηγορία μας καταπιεί αμετάκλητα. Οι Κύπριοι την ίδια αυτή εβδομάδα, έκαναν 4/4 προκρίσεις με 7-1-0. Πιο γρήγορα βλέπω να ξεφεύγουν εκείνοι.
Οι αγώνες του ΠΑΟΚ και του Αρη χθες Πέμπτη, μας έμαθαν αρκετά πράγματα. Ο κάθε αγώνας στο ποδόσφαιρο, σε μαθαίνει. Πράγματα που δεν τα ξέρεις ή που, δια της επαναλήψεως, τα εμπεδώνεις. Να τα κωδικοποιήσουμε:
Αρθρον πρώτον, μη παίζεις χαμηλά, αργά ή γρήγορα η προσέγγιση με κάποιον τρόπο θα τιμωρηθεί. Αν κάνεις μπλούπερ στο μισό γήπεδο του αντίπαλου, 99 φορές στις 100 θα έχει ξεχαστεί σε δευτερόλεπτα. Αν κάνεις μπλούπερ στο δικό σου μισό, είναι γκολ ή κάτι σαν το δεύτερο χειρότερο μετά το γκολ. Το βίωσε η Μπεϊτάρ, στο μηδέν-ένα. Το “ανταπέδωσε” ο ΠΑΟΚ, στη φάση κόκκινη+πέναλτι.
Ποιος ο λόγος να μη μείνει ο ΠΑΟΚ στην επίθεση και μετά το μηδέν-ένα, ποιος ο λόγος να μη προκαλέσει το επόμενο λάθος τους, ποιος ο λόγος να τους αφήσει τη μπάλα αντί να επιμείνει στο να τρέχουν αυτοί πίσω από τη δική του κατοχή; Δεν μας άρεσε η κυριαρχία; Μας έκανε για έξυπνη ιδέα, το…άλλο σύστημα; Συμπέρασμα. Παίξε ψηλά, δεν θα χάσεις. Παίξε χαμηλά, έσο έτοιμος για μπελάδες και περιπέτεια.
Αν ο Νιγηριανός Παρασκευάς (Φράιντεϊ) “έχει” τους δικούς σου σέντερ-μπακ (και, όσο αντέχει, τους πηγαίνει βόλτα), κι όντως ο Φράιντεϊ τους είχε, και τους δύο, και ψηλά, και χαμηλά, τι πιο φυσιολογικό από το να κοιτάζεις πώς θα κρατήσεις την όλη δράση, αντί να τη φέρνεις στα πόδια του και στα μέτρα του, σε όσο γίνεται μεγαλύτερη απόσταση απ’ αυτόν;
Ο Λουτσέσκου είχε βεβαιότητα, ή αισιοδοξία, για το τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό του Ντάγκλας Αουγκούστο. Ηδη προ κόκκινης+πέναλτι ωστόσο, ήταν ολοφάνερο ότι ο Τσιγγάρας στη Θεσσαλονίκη είχε δώσει πολλά περισσότερα απ’ όσα έδινε ο Βραζιλιάνος στο Ισραήλ. Επειτα, με τον Τσιγγάρα μέσα, το ολοφάνερο (ξανα)πήρε σάρκα και οστά. Δεν υπαινίσσομαι το παραμικρό, για το ψυχοπνευματικό στάτους του Ντάγκλας Αουγκούστο. Εστιάζω, στο ποδοσφαιρικό και μόνο. Σε αυτή τη φάση, αγωνιστικά ο Τσιγγάρας είναι (πολύ) μπροστά από τον Ντάγκλας Αουγκούστο, τελεία.
Οταν αποβάλλεσαι, τουλάχιστον κάνε την αποβολή να αξίζει. Πάρε την κόκκινη, αλλά δώσε φάουλ, όχι πέναλτι. ‘Η μη παίρνεις την κόκκινη, διασφάλισε το 11 v 11, και άσε να δούμε τι μπορεί να κάνει ο τερματοφύλακας στο τετ-α-τετ. Λεπτομέρειες, αλλά πρόκειται για σπορ λεπτομερειών σε επίπεδο λεπτομερειών. Φυσικά δεν υπάρχει σύγκριση με την περσινή κόκκινη του Ντάγκλας Αουγκούστο στη ρεβάνς εναντίον της Λέφσκι, όμως στο τέλος της ημέρας το αποτέλεσμα μετράει. Κόκκινη με τη Λέφσκι, απών με τη Μπεϊτάρ, επιστροφή στη ρεβάνς με κόκκινη, απών με τη Χάιντουκ. Υπηρεσία, μισή μέσα μιάμιση έξω. Ασύμφορο.
Στην ίδια αυτή φάση ο Σβαμπ, και καφέ να βάλει στο σπίτι για να ψήσει, θα του χυθεί από το μπρίκι κάτω, στον πάγκο της κουζίνας. Αν, στο μεταξύ, δεν έχει σκάσει το γκαζάκι. Υπάρχουν στο ποδόσφαιρο, και αυτές οι φάσεις. Που ό,τι και να κάνεις, μα ό,τι όμως, θα πάει ανάποδα. Μια ενδιαφέρουσα ερώτηση ενόψει Σπλιτ είναι, μήπως έρχεται ένα παιγνίδι για τον Γιώργο Βρακά στη θέση-οκτώ. Ο Λουτσέσκου δεν είναι που πρόσφατα είπε ότι έχει πάψει, από καιρό, να φοβάται το ο,τιδήποτε;
Ο Νάρι επελέγη από τον προπονητή, για τη δύναμη διείσδυσης κόντρα στην κλειστή άμυνα. Σωστά. Μόνο που η διείσδυση από το πλάι, είναι σαν το tango. Θέλει δύο. Εδώ ο δεύτερος, ο Κεντζόρα, υστέρησε…ακόμη και στα πλάγια άουτ! Μη σ’ αξιώσει ο θεός, να είσαι εξτρέμ και να τον έχεις μπακ. Ο δεύτερος στην Ιερουσαλήμ, δεν θα μπορούσε παρά να είναι ο Βιεϊρίνια.
Ο Κωνσταντέλιας είναι ένας Φίλιππος που στον Σαμάτα βρίσκει ένα Ναθαναήλ. (Περι)μένουμε, συντονισμένοι.
Αρθρον πρώτον, για τον Αρη. Πώς γίνεται, και γίνεται επί σειράν περιόδων αγοραπωλησιών, κάθε φορά που βλέπεις τον καινούργιο στη θέση-έξι αυτομάτως να αναπολείς τον αμέσως προηγούμενο;
Αρθρον δεύτερον, με αφορμή τον Αρη, για άπαντες. Οχι τι έχουμε εκ προοιμίου στο μυαλό (α, Αρμενία, καλά, ευκολάκι, piece of cake για να γράψει το ταμπλό πολλά), μονάχα τι παρακολουθούμε να συμβαίνει στην αληθινή ζωή του αγωνιστικού χώρου. Ντέρμπι, με το piece of cake! Μια χαρά ομάδα στην επιθετική (αλλά και στην αμυντική) μετάβαση, οργάνωση και δομή, σωστές αποστάσεις, αρκετά αθλητική, αρκετά ταχυδυναμική, σεβαστική απέναντι στα βασικά, ξέρουν πότε/πού/πώς να δώσουν φάουλ, καθόλου παθητική (σε αντιδιαστολή, ας πούμε, με τη Μπεϊτάρ), με διαστήματα στο πρώτο ημίχρονο κατά τα οποία ήταν η καλύτερη ομάδα στο γήπεδο. Μετά, καθ’ οδόν έσφιξαν. Το πουλόβερ, άρχισε να ξηλώνεται. Ωσπου, εν τέλει έσκασαν. Αλλά εύκολα, θα μπορούσαν να έχουν κάνει ζημιά πολύ προτού ο Αρης τους κάνει τη ζημιά.
Ο Αρης βρήκε το γκολ, την πρώτη φορά που ο εργολάβος των στατικών φάσεων Πάλμα σκέφτηκε την ομάδα αντί για τον εαυτό του. Κανείς δεν έχει στο γκρουπ, την ποιότητά του. Και κανείς στο γκρουπ δεν έχει στο μυαλό, πιο πολύ πώς θα σκοράρει ο ίδιος (ει δυνατόν μάλιστα, να σκοράρει άλλο ένα “γκολ της ζωής του”) παρά πώς θα σκοράρει ο Αρης. Αν εκνευρίζει τον απέξω, φαντάζομαι τον συμπαίκτη. Επείγει, λύση. Με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο.
Ο έξω δεξιά, μου θυμίζει κάτι ξένους την εποχή που ξέπλενε άφθονο χρήμα στην Ξάνθη ο Μπιλ Πάπας. Δεν ρωτούσες, αν είναι καλοί ποδοσφαιριστές. Ρωτούσες, αν είναι ποδοσφαιριστές. Ξεκάθαρα είναι στην προπονητική ευγένεια του κυρίου Τερζή ότι, και στην Αρμενία και εδώ, περίμενε την ανάπαυλα για να τον αποσύρει. Φυσιολογικά, έπρεπε να τον αποσύρει (…σαν Αγγελος Αναστασιάδης) κατά το 25′ το πολύ. Ακόμη πιο φυσιολογικά, να μη τον επιλέξει καν. Το αντίστροφο, σε σχέση με Νάρι/Κεντζόρα. Μη σ’ αξιώσει ο θεός, να είσαι μπακ και να τον έχεις εξτρέμ. Στη θέση του, στο δεύτερο ημίχρονο, ένας εξτρέμ επιπέδου δεύτερης κατηγορίας Ισπανίας έφτανε και περίσσευε για να αλλάξει όλη η μουσική του ματς.
Πηγή: Sport DNA
