Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Η Μίλαν χρειαζόταν επειγόντως, με τα νώτα στριμωγμένα, τον συνδυασμό της απόδρασής της. Ο Γκατούζο τον βρήκε εγκαίρως, ούτε δεκάλεπτο δεν άφησε να περάσει απ’ το ξεκίνημα του β’ ημιχρόνου, στις προσθήκες του Χακάν και του Κουτρόνε από τον πάγκο. Σ’ ένα καθαρό 4-4-2 που έχουμε καταλάβει ότι είναι και του Πέντρο Μαρτίνς η πεπατημένη, όποτε θέλει κάτι άλλο μες στο παιγνίδι.
Ο Τούρκος σολίστ βρήκε, και το σεσημασμένο χάρισμά του έκανε να φαίνεται πως το βρήκε με φοβερή ευκολία, αυτό που ως τότε δεν είχαν καταφέρει ο Σούσο, ο Καστιγέχο, ο Μποναβεντούρα και οι λοιπές δυνάμεις. Να περάσει με κάποιον τρόπο τη μπάλα, πέραν του τοίχου-Σισέ. Να ταίσει τον υπερενεργητικό Κουτρόνε, να ξεμπλοκάρει και τον βαλτωμένο Ιγουαίν.
Μετά, πίσω απ’ την πλάτη του Σισέ, όλα απλοποιήθηκαν. Το σκορ «πήρε τον δρόμο του». Οι κινήσεις της ανατροπής είναι το όνειρο του προπονητή. Στο άγχος του για την περίπτωση που τυχόν μας διέφυγε, ο εκρηκτικός αλενατόρε το είπε κιόλας. Οι αλλαγές μου, γύρισαν το παιγνίδι. Ησύχασε, Ρίνο. Προφανώς οι αλλαγές σου, το γύρισαν. Το αντιλήφθηκαν, ακόμη και τα νήπια.
Ο κόουτς του Ολυμπιακού έπρεπε να το περιμένει. Ποδοσφαιριστές με ελάχιστο αριθμό (και, ως εκ τούτου, με τον όχι απαιτούμενο ρυθμό) αγώνων στα πόδια, πρακτικά όλοι πλην Γκερέρο, συν τω χρόνω θα έσφιγγαν. Σε αντίθεση με τον συνάδελφό του στον απέναντι πάγκο, ο Πορτογάλος ό,τι χρειαζόταν η ομάδα επειγόντως, δηλαδή ένα γενναίο φρεσκάρισμα μετά το 60’, δεν το βρήκε εγκαίρως.
Μονάχα, κατόπιν εορτής. Ο Τουρέ κι ο Τοροσίδης έμειναν υπερβολικά πολύ, για τη φάση στην οποίαν ευρίσκονται, μέσα. Ο Καμαρά, η πιο ολοκληρωμένη και πληθωρική παικτική παρουσία στον Ολυμπιακό Αυγούστου/Σεπτεμβρίου, ένας χαφ-ορχήστρα, αγγίζει το αδιανόητο ότι δεν υπήρχε γι’ αυτόν στο Μιλάνο τουλάχιστον ένα ημίωρο συνεισφοράς.
Ο ντε φάκτο διαχωρισμός, Ολυμπιακός-1 και Ολυμπιακός-2, δεν μοιάζει ιδιαιτέρως κομψός. Αυτοί που παίζουν στα ντέρμπι. Κι αυτοί που παίζουν επειδή πρέπει να ‘ναι ξεκούραστοι αυτοί που έχουν να παίξουν ντέρμπι. Είναι κατανοητό ότι συνέβη, σ’ ένα βαθμό λόγω του διαφορετικού χρονικού σημείου ένταξης των ποδοσφαιριστών στο ρόστερ.
Φυσικά, στην πορεία της μακράς σεζόν οι δύο Ολυμπιακοί θ’ ανακατευτούν και θα γίνουν ένα(ς). Η συγχώνευση θα έχει ενδιαφέρον. Ενδεικτικά ο Κούτρης, ο Γκιλιέρμε, ο Ζοζέ Σα, ο Φετφατζίδης ήδη πιέζουν. Τον Τσιμίκα, τον Μπουχαλάκη, τον Γιαννιώτη, τον Χριστοδουλόπουλο. Ο Ολυμπιακός-2 έδειξε μυαλό, επιθυμία, εμπειρία στη διαχείριση, εγωισμό να φυλάξουν το όνομά τους. Ετρεξαν, όσο άκουγαν οι γάμπες.
Ορθώς επισημάνθηκε ότι Λεβαδειακός/Καραϊσκάκη/Κύπελλο Ελλάδος είναι ένα πράγμα. Και Μίλαν/Σαν Σίρο/Γιουρόπα Λιγκ είναι ένα άλλο πράγμα. Ο Πέντρο Μαρτίνς τα έφερε τόσο κοντά, σχεδόν τα…ισοπέδωσε, όσο για ν’ αναρωτιέται κανείς γιατί να μη είναι στη λίστα της Ευρώπης κι ο Μασούρας με τον Μάνο! Στη Ντουντελάνζ, πιθανότατα θα έπαιζαν βασικοί.
Ο Ολυμπιακός-2 έπαιξε με τον Λεβαδειακό γιατί ο Ολυμπιακός-1 έπρεπε να νικήσει τον ΠΑΟΚ. Ο Ολυμπιακός-2 έπαιξε και στη Μίλαν γιατί ο Ολυμπιακός-1, αφού δεν νίκησε τον ΠΑΟΚ, τώρα πρέπει να νικήσει την ΑΕΚ. Ο Θεός, να τον βοηθήσει. Να βοηθήσει, όχι τον Ολυμπιακό-1, ούτε τον Ολυμπιακό-2. Τον Πέντρο Μαρτίνς. Για να μη πει κανείς από Δευτέρα, κι όμως ήταν καλός προπονητής…
Πηγή: Sport DNA
