Του Νίκου Παπαδογιάννη
Eάν η Εθνική ηττηθεί αύριο από τους Λιθουανούς, αυτός ο αγώνας θα είναι ο τελευταίος της «γαλανόλευκης» καριέρας του Γιάννη Μπουρούση και, πιθανότατα, του Γιώργου Πρίντεζη, στο ίδιο γήπεδο όπου ξεστόμισε το «αντίο» του, προ επταετίας, ο Δημήτρης Διαμαντίδης.
Η ιδιομορφία του προγράμματος της επόμενης διετίας, με τα «παράθυρα» που θα κλείσουν στα μούτρα τόσων και τόσων παικτών και Εθνικών ομάδων, μπορεί να εξωθήσει και άλλους παίκτες σε αποχώρηση, εκόντες άκοντες.
Πότε θα ξαναφορέσουν τα μπλε ο Σλούκας, ο Καλάθης, ο Παπανικολάου, ο Παππάς και οι άλλοι παίκτες της Euroleague;
Για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, τον Παπαγιάννη ή και τον Ντόρσεϊ, τα πράγματα θα είναι ακόμα πιο γκρίζα, ιδίως αν προστεθούν στην εξίσωση οι πρόσφατοι λεονταρισμοί της ΕΟΚ.
Οπότε, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα θλιβερό φινάλε, το οποίο μάλιστα θα συνοδευτεί από ήττα, οδυνηρό αποκλεισμό και σκληρή κριτική.
Ή μήπως είναι νωρίς να βγάλουμε στο παρκέ τον επιτάφιο; Ήδη χρειάστηκε να τον κρύψουμε μία φορά κακήν κακώς, απογοητεύοντας τις κλαίουσες.
Η Λιθουανία δεν είναι Πολωνία, αλλά και η Εθνική που μας υποδέχεται σε λίγο στο «Πολάτ» της Κωνσταντινούπολης δεν είναι η Εθνική των αγώνων με Γαλλία, Σλοβενία και Φινλανδία.
Μάλλιασε η γλώσσα μου να το λέω και τα δάχτυλά μου να το γράφω, ότι τα τουρνουά των τριών εβδομάδων, μοιρασμένων φίφτυ-φίφτυ ανάμεσα σε αγώνες Ομίλου και σε αναμετρήσεις νοκ-άουτ, έχουν ιδιαιτερότητες.
Ιδιαιτερότητες, από εκείνες που μπορούν να εκθέσουν όσους βιάζονται να απαξιώσουν ή να καταξιώσουν.
Η ίδια η Εθνική Ελλάδας στραπατσαρίστηκε αρκετές φορές μετά από κάποια πρόωρη παρέλαση, πολύ πρόσφατα μάλιστα, το 2014 και 2015.
Άλλοτε, πάλι, ξεκίνησε σκουντουφλώντας αλλά ανασκουμπώθηκε έγκαιρα και έφτασε στο νήμα πρώτη ή ανάμεσα στους προνομιούχους.
Λησμονήσατε μήπως το 68-56 με το οποία φιλοδώρησαν οι Σλοβένοι την ομαδάρα μας στη σάλα Πιονίρ του Βελιγραδίου το 2005; Ή το αγκομαχητό στο Μπίντγκος το 2009, με τις ήττες από Ρωσία και Γαλλία;
Ακόμα και η ευλογημένη ομάδα εκείνου που αποθεώνεται απόψε στην απέναντι ακτή του Ατλαντικού, το ’87, εισέπραξε μία μεγαλοπρεπή 100άρα από τους μέτριους Ισπανούς στο ξεκίνημα: 89-106, να τ’ αφήσω;
Εάν μιλάμε για την Εθνική του 2017, προσωπικά απορρίπτει τόσο την υπέρμετρη αισιοδοξία όσο και την υπέρμετρη απαισιοδοξία.
Σε καμία περίπτωση δεν είναι φαβορί απέναντι στους Λιθουανούς (που θα έχουν και πολύ κόσμο στο πλευρό τους) και σε καμία περίπτωση δεν είναι ξεγραμμένη από χέρι.
Στην τελική ευθεία μίας διοργάνωσης Ανδρών, ομάδες που έχουν στη φαρέτρα τους πείρα, προσωπικότητες και μέταλλο μεγάλων αγώνων αποδεικνύονται σκληρό καρύδι για οποιονδήποτε.
Για να το πω διαφορετικά, πιστεύω ότι οι έμπειροι παρατηρητές εδώ θεωρούν επικρατέστερη για μετάλλιο την Ελλάδα, παρά τη Σλοβενία ή τη Λεττονία ή την Ιταλία.
Για τη Γαλλία δεν συζητάμε, ακόμα προσπαθεί να καταλάβει πώς κατόρθωσε, με τέτοιους παιχταράδες από το ΝΒΑ και όχι μόνο, να τερματίσει 3οι στον Όμιλο και να βρεθεί στον δρόμο των Ισπανών.
Τι λέτε, οι Γάλλοι που μας νίκησαν τα κατάφεραν καλύτερα στο Ελσίνκι ή εμείς; Αυτοί αποχαιρέτισαν μάλιστα με ήττα, ενώ ακόμα και τους Πολωνούς τους νίκησαν στο αμήν.
Θα πρέπει να είναι κάποιος τυφλός ή κακεντρεχής για να αρνηθεί τα ελληνικά σημάδια ζωής και προόδου των τελευταίων ημερών, αλλά και τις αδυναμίες του αντιπάλου.
Στην απέλπιδα προσπάθειά της να ξανακερδίσει τον χαμένο χρόνο της προετοιμασίας, η Εθνική μας απέκτησε κίνητρο, πείσμωσε και συσπειρώθηκε.
Η εικόνα των παικτών στη διάρκεια της προθέρμανσης, με τα βλοσυρά πρόσωπα και το πολεμικό βλέμμα μου είπε όσα χρειαζόμουν να γνωρίζω για τον αγώνα με την Πολωνία.
Ακόμα και το άσχημο ξεκίνημα αντιμετωπίστηκε αυτή τη φορά με ψυχραιμία και μεθοδικότητα, που έλειπε τις προηγούμενες μέρες.
Αποτελεί ερασιτεχνική ανάγνωση, ο αφορισμός ότι «έτυχε να μπουν τα τρίποντα» ή ότι «συνέβη να κάνουν το παιχνίδι της ζωής τους ο Καλάθης και ο Σλούκας.
Δεν έτυχε, αλλά πέτυχε. Πέτυχε, επειδή σχεδόν όλοι οι παίκτες μπήκαν στον αγώνα συγκεντρωμένοι, προσηλωμένοι και σίγουροι για την αξία τους.
Το σουτ είναι ζήτημα όχι μόνο ικανότητας, αλλά και αυτοπεποίθησης. Όταν μπήκαν τα δύο πρώτα, του Κώστα Σλούκα στο εναρκτήριο τρίποντο, έπαψα να φοβάμαι.
Ο αυριανός αγώνας μπορεί να είναι ο τελευταίος της καριέρας του Μπουρούση, του Πρίντεζη και άλλων παικτών. Τελευταίος, μέχρι τον επόμενο, όπως θα έλεγε μια ψυχή.
Το πατροπαράδοτο αλλά ελαφρώς ξεφτισμένο «refuse to lose» μπορεί να γίνει «refuse to say goodbye with a loss». Αν είναι να τελειώσουν με ήττα, ας είναι τουλάχιστον σε προημιτελικό και …βγάλε.
Όποιος θεωρεί αυτό το κίνητρο ανεπαρκές, μάλλον δεν έχει ζήσει από κοντά τη μυρωδιά των αποδυτηρίων της Εθνικής.
Μπορεί το 1987 και το 2005 να εξαφανίστηκαν πια στο καθρεφτάκι, αλλά υπάρχουν στοιχεία που δεν σβήνουν τόσο εύκολα.
Αυτό το ξέρει και ο αντίπαλος. Και δεν κοιμάται καθόλου ήσυχος το τελευταίο διήμερο.
Αλλά για τους Λιθουανούς, θα πούμε περισσότερα αύριο. Να έχετε και κάτι να διαβάζετε, μέχρι το τζάμπολ.
Πηγή: Gazzetta
