Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Όπου τις πετυχαίνεις, και εάν μπορείς φυσικά, αυτές τις αποκρουστικές ομάδες σαν τη Μπέρνλι πρέπει να τις πατάς κάτω δίχως έλεος. Να τις τιμωρείς ως το τέλος, για το πώς κακοποιούν το ποδόσφαιρο σηκώνοντας τη μπάλα, πετώντας την, κυνηγώντας την με κλωτσιές και σπρωξιές και τραβήγματα. Δεν γίνεται, αυτές τις ομάδες να τις συμπαρασύρεις στο δικό σου. Στο καλό. Να παίξουμε. Γίνεται μόνο, να σε συμπαρασύρουν στο δικό τους. Στο κακό. Να μη παίξουμε. Να παλέψουμε.
Καμιά φορά φτάνεις να λες, καλύτερα να παίζω με τη χειρότερη μεγάλη της Πρέμιερ Λιγκ, την Αρσεναλ ας πούμε, παρά με την καλύτερη μικρή. Η οποία καλύτερη μικρή, με το τεκμήριο της περσινής περιόδου, είναι ακριβώς η (7η, πρώτη κάτω από το top-6) Μπέρνλι. Δόξα+τιμή στον Ολυμπιακό λοιπόν, που ενώ φαινόταν να έχει υποταχθεί για ένα ημίχρονο σε τούτο το σπαστικό στιλ, μετά βρήκε τον ποδοσφαιρικό τρόπο να τιμωρήσει όλο αυτό το αντιποδοσφαιρικό, αντιτουριστικό, αντιπαθητικό, αντιαισθητικό (και όποιο άλλο αντι- θέλετε) ρεπερτόριο.
Ο Ολυμπιακός έκανε την καλύτερη μικρή της Πρέμιερ Λιγκ να φαίνεται η χειρότερη. Και πάντα, μικρή. Η στατιστική του BBC έδωσε, με 68-32 κατοχή, 17-3 τελειώματα. Τα 6-1, εύστοχα. Το εξής ένα (εύστοχο) της Μπέρνλι, το πέναλτι-γκολ. Πρακτικά, άλλη φορά πέρα από εκείνη, τον Γιαννιώτη δεν τον είδαν. Φυσικά ο ποδοσφαιρικός τρόπος του Ολυμπιακού έχει και όνομα και επώνυμο. Τα προφανή. Φορτούνης. Κώστας Φορτούνης. Φορτούνης, από το «Φ» όπως Φωτιά.
Εξωπραγματικός. Τους έδειξε, πώς παίζει κανείς (με) τη μπάλα. Κάτι απόμακρο, ασύλληπτο πες, γι’ αυτούς. Τους έμαθε την αντιστοίχιση, κάνεις φάουλ/το πληρώνεις. Εστειλε για τσιγάρα, και κυρίως έστειλε έξω από τη ρεβάνς την άλλη Πέμπτη εκεί, τον υποτίθεται καλύτερο αμυντικό τους. Τον Γκίμπσον. Δεκαπέντε εκατομμύρια λίρες, απ’ τη Μίντλεσμπρο. Σας παρακαλώ πολύ! Οσα πέρυσι, 15 επίσης, μία άλλη φούσκα από τις δεκάδες που παρεπιδημούν στην Πρέμιερ Λιγκ, ο Κρις Γουντ, εκείνος που κέρδισε και σκόραρε το πέναλτι. Σας ξαναπαρακαλώ πολύ!
Ο Φορτούνης βέβαια, δεν είναι αποκάλυψη. Ηταν και παραμένει ο κορυφαίος Ελληνας ποδοσφαιριστής, απ’ όσους παίζουν το ποδόσφαιρό τους στην Ελλάδα. Αποκάλυψη αληθινή, είναι ο Νέος Ολυμπιακός. Μια ολοκαίνουργια ομάδα, που ήδη παίζει σαν να είναι ομάδα «από παλιά». Με παρελθόν. Ενώ στην πραγματικότητα δεν έχει, όπως έχουν ο ΠΑΟΚ ή η ΑΕΚ, παρελθόν.
Σημαίνει ότι τη δουλεύει καλά, ο Πέντρο Μαρτίνς. Μία ισχυρή πιθανότητα, αυτός ο Πορτογάλος, να μπει ένα τέλος στο ετήσιο κόκκινο καλαμπούρι, πέντε προπονητές για να βγει κουτσά-στραβά μία σεζόν κι ύστερα να φταίνε οι παίκτες που δεν κάνουν ούτε για χαρτί τουαλέτας. Ο Ολυμπιακός έχει δημιουργήσει στον εαυτό του τη στέρεη βάση, για να πατήσει επάνω και να παίξει. Με ισορροπία. Αλλά και με τον δυναμισμό που αντιστοιχεί στο dna του κλαμπ.
Παίζοντας έτσι δε, να βγάλει γούστα που λένε. Ο ποδοσφαιριστής που γουστάρει να παίζει σε μία ομάδα, φαίνεται. Ο ποδοσφαιριστής που είναι ξενερωμένος να παίζει σε μία ομάδα, φαίνεται ακόμη περισσότερο. Εδώ, βλέπεις παίκτες που γουστάρουν. Που πιστεύουν (σε) αυτό που γίνεται. Εάν προϋπήρχε η παραμικρή αμφιβολία για την ανταγωνιστικότητα του Ολυμπιακού έναντι ΑΕΚ και ΠΑΟΚ, πλέον δεν δικαιολογείται να εξακολουθεί να υπάρχει.
Πηγή: Sport DNA
