Του Μιχάλη Τσόχου
Εδώ και περίπου 40 ημέρες στον πλανήτη ποδόσφαιρο κυκλοφορούν ποδοσφαιριστές της κορυφαίας ποιότητας, οι οποίοι πλέον δεν δεσμεύονται με συμβόλαιο με την ομάδας τους, μετά το καλοκαίρι και άρα μπορούν σήμερα να υπογράψουν σε οποιονδήποτε σύλλογο επιθυμούν.
Και προφανώς σε αυτή τη λίστα υπάρχουν ποδοσφαιριστές παγκόσμιας κλάσης, οι οποίοι ασφαλώς δεν είναι για το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά είναι επίσης σαφές ότι για κάθε Μέσι, Σέρχιο Ράμος και Ντεπάι που μένει ελεύθερος το καλοκαίρι, υπάρχουν οι αντίστοιχες περιπτώσεις παικτών που και τα ελληνικά πορτοφόλια θα άντεχαν και φυσικά η ποιότητά τους για το ρόστερ των ελληνικών ομάδων, σε αντιστοιχία πάντα, μπορεί να είναι του επιπέδου του Ράμος και του Ντεπάι.
Στην Ελλάδα, το φαινόμενο μία ελληνική ομάδα, να κλείνει παίκτη από τον Γενάρη ή τον Φλεβάρη για την επόμενη σεζόν, είναι σπάνιο, ως ανύπαρκτο και αυτό είναι κάτι που πάντα μου έμοιαζε ανεξήγητο. Πώς είναι δυνατόν για παράδειγμα, σήμερα στην ΑΕΚ, στον ΠΑΟΚ, στον Παναθηναϊκό και λιγότερο είναι αλήθεια στον Ολυμπιακό, να μην σχεδιάζεται το ρόστερ της επόμενης σεζόν σε μεγάλο βαθμό. Εστω να μην εντοπίζονται τα δεδομένα κενά στο ρόστερ και οι κινήσεις που θα γίνουν προκειμένου αυτά να καλυφθούν. Και το ίδιο φυσικά ισχύει και για τις θεωρητικά μικρότερες ομάδες, με την ξεκάθαρη σημείωση βέβαια, ότι η κάθε μία από αυτές κοιτάει μέχρι εκεί που τις επιτρέπει το πορτοφόλι της. Προφανώς και ο Αστέρας Τρίπολης ή ο Ατρόμητος δεν θα κοιτάξουν για παίκτη με συμβόλαιο των 500 χιλιάδων ευρώ, αλλά οι «μεγάλοι», όταν μιλάμε για παίκτη που προορίζουν για βασικό, ασφαλώς και μπορούν να προσφέρουν τέτοιου ύψους συμβόλαιο και ακόμη μεγαλύτερο.
Αυτή εδώ η σεζόν μάλιστα, λόγω και της πανδημίας που έχει επηρεάσει οικονομικά, όλους τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους του πλανήτη, έχει ακόμη περισσότερες περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που μπορούν να αλλάξουν την ποιότητα του ρόστερ, όλων των μεγάλων ελληνικών ομάδων και κυρίως να τους βοηθήσουν να αποφύγουν τις μεταγραφές της τελευταίας στιγμής του καλοκαιριού. Ισχύει ότι στο τέλος της μεταγραφικής περιόδου μπορείς να βρεις ευκαιρίες και παίκτες που σήμερα δεν θα το συζητούσαν να έρθουν στην Ελλάδα, αλλά αν δεν έχουν βρει ομάδα στα τέλη Αυγούστου, ρίχνουν το κασέ τους και τα στάνταρ τους και έρχονται, αλλά δεν μπορείς να βασίσεις τον σχεδιασμό σου πάνω σε αυτές τις περιπτώσεις. Μία τέτοια περίπτωση μπορείς να την προχωρήσεις ως μπόνους, ως μία καλή ευκαιρία προσθήκης στο ρόστερ την τελευταία στιγμή και όχι ως πυλώνα της ομάδας που θα φτιάξεις για την επόμενη σεζόν.
Δεν ξέρω αλήθεια ποιοι τεχνικοί διευθυντές και ποιοι σκάουτερ, κι’ αν υπάρχουν τέτοιοι στο ελληνικό ποδόσφαιρο, που έχουν ήδη σκανάρει την αγορά και έχουν εντοπίσει πέντε δέκα περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που μένουν ελεύθεροι το καλοκαίρι και θα ταίριαζαν γάντι στην ομάδα τους, ή ακόμη περισσότερο που μέσα στον Δεκέμβριο έκαναν και ταξίδια προκειμένου να τους παρακολουθήσουν από κοντά. Φαντάζομαι όχι και πολλοί…
Ρίχνοντας μία προσεκτική ματιά και μόνο στα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα που παρακολουθώ λόγω δουλειάς η αλήθεια είναι ότι έχω βρει πάρα πολλούς ποδοσφαιριστές που θα έκαναν τη διαφορά στην Ελλάδα και που υπερβατικά σε ορισμένες περιπτώσεις θα άξιζε τον κόπο να τους πληρώσει ένα από τα κορυφαία ελληνικά club. Προφανώς και υπάρχουν εκατοντάδες τέτοιες περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που κάνουν την διαφορά σε κάθε ελληνικό σύλλογο, πάντα με βάση το πορτοφόλι τους και που αν δοκιμάσουν να τους αποκτήσουν τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο, μάλλον θα είναι πολύ αργά.
Φέτος ειδικά, που τα ρόστερ πρέπει να είναι διαμορφωμένα στο 80-90% στην αρχή της προετοιμασίας των ομάδων, γιατί οι ευρωπαϊκές υποχρεώσεις όλων των ελληνικών ομάδων ξεκινούν τον Ιούλιο, η ανάγκη να στραφούν στην αγορά των ελεύθερων για ποιοτική ενίσχυση, είναι ή θα έπρεπε να είναι, ασφαλώς μεγαλύτερη.
Μιλώντας με παραδείγματα όμως και με δεδομένο ας πούμε ότι ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ είναι σε αναζήτηση τερματοφύλακα για την επόμενη σεζόν, έβλεπα μία λίστα με τα συμβόλαια των γκολκίπερ που μένουν ελεύθεροι το καλοκαίρι και τα ονόματα είναι εντυπωσιακά. Πιθανότατα ο Μουσλέρα δεν είναι για τα ελληνικά δόντια, αλλά στα 34 του, παραμένει ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο, μένει ελεύθερος από τη Γαλατά και τα οικονομικά προβλήματα στο ποδόσφαιρο της Τουρκίας, είναι πιθανό να μην τον κρατήσουν εκεί. Αλλα ας αφήσουμε τον Μουσλέρα που μπορεί να βρει συμβόλαιο εκατομμυρίων ευρώ, πιθανότατα όπου θέλει κι’ ας πάμε στον Μάρκο Ντμίτροβιτς της Εϊμπάρ, έναν από τους καλύτερους τερματοφύλακες του ισπανικού πρωταθλήματος εδώ και αρκετά χρόνια. Στην Ισπανία βλέπεις και τον Βάτσλικ, ο οποίος μένει ελεύθερος από τη Σεβίλλη και πλέον εκεί παίζει αναπληρωματικός, ή τον σπουδαίο Πορτογάλο Ρούι Σίλβα της Γρανάδα, ή τον Ισπανό Ρούμπεν Γιάνεθ της Χετάφε και αυτά είναι μόνο από τα κορυφαία παραδείγματα, που εγώ μπορώ να διακρίνω με μία πρόχειρη ματιά. Προφανώς και οι ιθύνοντες των ομάδων με τις άκρες στο εξωτερικό, μπορούν να δημιουργήσουν λίστες, γεμάτες από σπουδαίους ποδοσφαιριστές, που εύκολα θα έκαναν τη διαφορά στην Ελλάδα και που φυσικά θα τους άντεχαν τα ελληνικά πορτοφόλια…
Είναι βέβαιο ότι δεν είμαι εγώ ο καταλληλότερος για αυτή τη δουλειά και με αυτό το κείμενο απλώς ήθελα να επισημάνω ένα σοβαρό έλλειμμα ετών στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά επειδή από την άλλη ξέρω και το… μικρόβιο του αναγνώστη για ονόματα, υπόσχομαι τις επόμενες μέρες να επιστρέψω στο θέμα και να γράψω ένα κείμενο ξεχωρίζοντας περιπτώσεις τέτοιων ποδοσφαιριστών, ανά θέση.
Πηγή: Gazzetta
