Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Το χειρότερο για τον ΠΑΟΚ δεν ήταν ότι έχασε από τον Παναθηναϊκό. Παρότι πρόκειται για μια ήττα που τον έριξε από την κορυφή και ενδεχομένως να του στοιχίσει στην μάχη για τον τίτλο (μιλάμε μόνο για όσα συμβαίνουν εντός αγωνιστικών χώρων), αυτά συμβαίνουν.
Ο Παναθηναϊκός παραμένει μεγάλη ομάδα και όπως ακριβώς ο ΠΑΟΚ στην έδρα του, τα χρόνια που υπολειπόταν των Πρασίνων σε όλα τα επίπεδα, μπορούσε και έπαιρνε σημαντικές νίκες στα ντέρμπι, έτσι και η ομάδα του Δώνη ασφαλώς έχει το μέταλλο και τις δυνατότητες να κάνει το ίδιο. Θέλω να πω, στο κανονικό ποδόσφαιρο, ασφαλώς ο ΠΑΟΚ μπορεί να χάσει από τον ΠΑΟ – τούτο δεν αποτελεί ούτε έκπληξη, ούτε γκέλα.
Το χειρότερο για τον «Δικέφαλο» λοιπόν δεν είναι το αποτέλεσμα. Το χειρότερο είναι ότι όλοι το περίμεναν!
Πραγματικά, όποιος είχε παρακολουθήσει τις δυο ομάδες το τελευταίο διάστημα, μπορούσε να περιγράψει με σχετική ακρίβεια όσα συνέβησαν στο ΟΑΚΑ, πριν καν συμβούν: η πίεση ψηλά των γηπεδούχων, το πρόβλημα του ΠΑΟΚ να βγάλει την μπάλα από την άμυνά του, η ένταση και το πάθος των παικτών του Δώνη, η κούραση και το μπέρδεμα των παικτών του Αμπέλ, όλα ήταν προβλέψιμα.
Και όλα έγιναν περίπου όπως αναμενόταν να γίνουν. Ειδικά από την στιγμή που ο Φερέιρα επέμεινε στην επιλογή του Μίσιτς στο «10», παρακολουθήσαμε απλώς για το χρονικό μιας προαναγγελθείσας απώλειας.
Να το βασικό πρόβλημα λοιπόν: να βλέπεις την μπανανόφλουδα από πριν να λες «φτου, πάλι θα πέσω»!
Πρόβλημα επίσης είναι και οι δηλώσεις. Ο Αμπέλ, τόσο στην κάμερα της NOVA όσο και στην συνέντευξη τύπου, έδειχνε να έχει χάσει την ψυχραιμία του. Η ατάκα περί πίεσης στον αριστερό στόπερ που δυσκόλεψε την ανάπτυξη του ΠΑΟΚ είναι για τρολάρισμα. Το «μακάρι να είχα 11 Μίσιτς» είναι άδειασμα σε όλους τους υπόλοιπους (όπως άδειασμα ήταν και το αμίμητο του καλοκαιριού «ο Καντουρί είναι ο καλύτερος παίκτης που έχω προπονήσει», το οποίο έχει περάσει μάλλον απαρατήρητο). Τα περί έλλειψης αποτελεσματικότητας, φτηνές δικαιολογίες.
Ο Πορτογάλος, ειδικά μέσα στο 2020, παρουσιάζει έναν ΠΑΟΚ αγνώριστο προς το χειρότερο. Προσωπικά δεν είχα εντυπωσιαστεί ούτε από το πρώτο μισό της χρονιάς και διαφωνούσα κάθετα με όσους έλεγαν ότι ο Αμπέλ έκανε την ομάδα πιο θεαματική – μια χαρά όμορφο, επιθετικό ποδόσφαιρο έπαιζε στα περισσότερα παιχνίδια και με τον Λουτσέσκου. Αλλά, τέλος πάντων, μέχρι την ήττα από τον Άρη, η μπάλα τσουλούσε στο χορτάρι με ρυθμό και καλή κυκλοφορία.
Εκείνη η τεσσάρα όπως και το αμέσως επόμενο ματς, το 0-3 επί του ΟΦΗ στο κύπελλο, χάλασε εντελώς το μυαλό του Αμπέλ. Στο Ηράκλειο ο Μίσιτς σε θέση «10» έβγαλε τρεις ασίστ. Έχοντας φρέσκια και την ήττα από τους Κιτρίνους, ο Φερέιρα πίστεψε ότι βρήκε την λύση για να μην τρώει γκολ και να κερδίζει σβηστά. Το μόνο που βρήκε, όπως αποδεικνύεται, ήταν ο τρόπος να κάνει την ανάπτυξη του ΠΑΟΚ από προβλέψιμη, έως αποκρουστική.
Ασφαλώς δεν φταίει μόνο ο ίδιος. Πολλά πράγματα έχουν χαθεί από πέρυσι (πάθος, ένταση, πείσμα σε κάθε μονομαχία) ενώ το ντεφορμάρισμα βασικών παικτών και ο λάθος μεταγραφικός σχεδιασμός (ο Εσίτι δεν είναι παίκτης αυτού του επιπέδου) έχουν παίξει ρόλο στην μέτρια εικόνα του ΠΑΟΚ εσχάτως.
Απλώς, δεν είμαι βέβαιος ότι πρόκειται όντως για ντεφορμάρισμα ή για ακύρωση λόγω συστήματος σε ορισμένες περιπτώσεις (Βιεϊρίνια, Μάτος) ή ακόμα και για ξενέρωμα (Μπίσεσβαρ, Άκπομ).
Για να μην τα πολυλογούμε: ο Αμπέλ έχει στα χέρια του ένα σύνολο που ξέρει καλά να κάνει συγκεκριμένα πράγματα – το καλύτερο στη χώρα σε σχηματισμό 4-2-3-1. Ας επιστρέψει σε αυτά όσο υπάρχει καιρός, προκειμένου για να κερδίσει τον χρόνο να μπολιάσει τον ΠΑΟΚ με τις δικές του ιδέες.
Οι παίκτες που σίγουρα αντιλαμβάνονται όσα συμβαίνουν εκτός αγωνιστικού χώρου, οφείλουν να καθαρίσουν το μυαλό τους, να πορωθούν και να γίνουν η ασπίδα προστασία του συλλόγου με όσα πετυχαίνουν εντός γηπέδων. Το έπραξαν με επιτυχία πέρυσι, μπορούν να το καταφέρουν και φέτος.
Και ο κόσμος οφείλει να αφήσει στην άκρη την μίρλα και την απαξίωση και να αποτελέσει το καύσιμο της ομάδας στο τελευταίο κομμάτι της σεζόν.
Κριτική ναι, ισοπέδωση και αποδοκιμασίες σε καμία περίπτωση.
Είναι προφανές ότι ο κύκλος αυτού του ΠΑΟΚ, του πιο επιτυχημένου στην ιστορία του κλαμπ, σιγά – σιγά ολοκληρώνεται.
Είναι επίσης προφανές ότι ο ΠΑΟΚ δεν έχει χάσει ακόμα τίποτα αλλά εφόσον συνεχίσει έτσι θα τα χάσει όλα.
Κι αυτό μπορεί να συμβεί στο κανονικό ποδόσφαιρο φυσικά: μια ομάδα να τα παίρνει όλα τη μια χρονιά και τίποτα την επόμενη.
Αλλά αν συμβεί, ας συμβεί με τον τρόπο που αξίζει σε αυτόν τον ΠΑΟΚ: με καθολική συσπείρωση και μετά από μάχη μέχρις εσχάτων.
Όχι με την απάθεια που είδαμε στο ΟΑΚΑ.
Υ.Γ. Για τις μεγάλες ομάδες είναι ευλογία μετά από μια τέτοια ήττα να ακολουθεί ντέρμπι και μάλιστα με τον ίδιο αντίπαλο. Η εικόνα της προσεχούς Τετάρτης θα δείξει πολλά για το μέλλον του ΠΑΟΚ την φετινή σεζόν. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, αν ο «Δικέφαλος» δεν παρουσιαστεί βελτιωμένος και με το μαχαίρι στα δόντια, τότε η ασθένειά του πιθανώς να είναι ανίατη.
Υ.Γ. 2: Για τον πολύ καλό Παναθηναϊκό ήδη έχουν γράψει άλλοι. Παρότι ποτέ δεν μπορείς να είσαι βέβαιος με την συγκεκριμένη διοίκηση, αν συνεχίσει έτσι, του χρόνου θα είναι διεκδικητής. Και ο Τσάβι Ρόκα μοιάζει να είναι ο άνθρωπος που χρειαζόταν ο Δώνης για να διευκολύνει την δουλειά του.
Πηγή: Sport DNA
