Του Αντώνη Καρπετόπουλου
H Εθνική μας ομάδα ολοκλήρωσε τον κύκλο των εμφανίσεων στα φιλικά ματς που είχε στο πρόγραμμα μετά τον αποκλεισμό της από το Μουντιάλ κάνοντας το χειρότερο της: έχασε από την Ιταλία με 0-1 – για την ακρίβεια έχασε από μια πειραματική Ιταλία που αποτελούταν από τους παίκτες της Under 21 και τον προπονητή τους Μπαλντίνι με μοναδικούς εκπροσώπους της Σκουάντρα Ατζούρα τον τερματοφύλακα Τζίτζι Ντοναρούμα και τον σκόρερ του ματς Πίο Εσπόζιτο. Η Εθνική μας δεν έχει νίκη στα φιλικά μετά τον αποκλεισμό της, αλλά το χθεσινό πρέπει να ήταν το περισσότερο απογοητευτικό, όχι γιατί έχασε, αλλά γιατί δεν έχει τίποτα να κρατήσει. Με την Παραγουάη ήταν νωθρή αλλά τουλάχιστον είχε μερικές καλές ευκαιρίες. Με την Ουγγαρία είχε παίξει άμυνα της προκοπής. Με την Σουηδία είχε πενήντα καλούτσικα λεπτά.
Χθες, μέχρι Ιταλοί να μείνουν με παίκτη λιγότερο μετά την αποβολή του Ρετζιάνι στο 69΄, η Εθνική μας είχε ένα σουτ όλο κι όλο σε 70 λεπτά αγώνα: το έκανε ο Τριάντης στο 43’. Όταν η Εθνική μας βρέθηκε με παίκτη παραπάνω ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έκανε πολλές αλλαγές – πρώτα από όλα στο σχήμα. Το 3-4-3 έγινε κάτι σαν 4-4-2, στο γήπεδο βρέθηκαν εκτός από τον Κυζερίδη και τον Ανδρούτσο που δεν θυμάμαι να είχαν ξαναπαίξει, και ο Τετέι, ο Τσιμίκας, ο Ζαφείρης, ο Παυλίδης και ο Κωστούλας. Η χωρίς ισορροπία αλλά με κάμποσο ταλέντο ομάδα που ολοκλήρωσε το ματς πίεσε λίγο καλύτερα (κυρίως από τα αριστερά), είχε ένα δοκάρι με σουτ τον Ζαφείρη και ανάγκασε τον χωρίς συμμετοχή στο ματς Ντοναρούμα λίγο να ξεμουδιάσει, αφού έκανε μερικές εξόδους και είχε και μια καλή επέμβαση σε μια προσπάθεια του Παυλίδη. Κι αυτά που έκανε η Εθνική μας στο εικοσάλεπτο που οι Ιταλοί έπαιξαν με δέκα πολλά δεν ήταν. Αλλά τουλάχιστον ήταν περισσότερα από τα απογοητευτικά που έκανε για περισσότερο από μια ώρα.
Χωρίς ομοιογένεια, χωρίς ιδέες
Το τι έπαθε η ομάδα του Γιοβάνοβιτς είναι εύκολο να το πεις: κυρίως δεν κατάλαβε καθόλου την δυσκολία του παιχνιδιού που έπρεπε να δώσει. Προφανώς το γεγονός ότι αγωνίστηκε κόντρα στην Εθνική Ελπίδων της Ιταλίας κι όχι στην Εθνική Ανδρών δημιούργησε κάποιο είδους εφησυχασμό. Και ο Γιοβάνοβιτς και οι ποδοσφαιριστές του δεν κατάλαβαν ότι η Ιταλία που θα αντιμετώπιζαν ήταν μια ομάδα κανονική, δηλαδή με ομοιογένεια, πλάνο και παίκτες που είδαν το ματς ως ευκαιρία για να δείξουν ότι έχουν μέλλον. Μερικοί από αυτούς είναι ποδοσφαιριστές που καταλαβαίνεις ότι τα επόμενα χρόνια μπορεί να μας απασχολήσουν σοβαρά. Ο καλύτερος είναι σίγουρα ο Εσπόζιτο, που έχει ήδη αγωνιστεί στην Εθνική των ανδρών, παρά το νεαρό της ηλικίας του. Στο 18΄ άνοιξε το σκορ με ένα καλοζυγισμένο σουτ το οποίο ο Βλαχοδήμος δεν μπόρεσε να βρει απάντηση: το γκολ δεν ήταν τυχαίο, οι Ιταλοί είχαν μπει καλύτερα. Το ίδιο έκαναν και στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου όταν ο Κολεόσο είχε σουτ στο δοκάρι: το αβαντάζ των Ιταλών δεν ήταν τυχαίο, όπως άλλωστε τυχαία δεν ήταν και η νίκη τους. Ακόμα κι όταν βρέθηκαν με παίκτη λιγότερο αμύνθηκαν σοβαρά ενώ στην διάρκεια του ματς πήραν κίτρινες κάρτες και παραχώρησαν κάμποσα φάουλ – σημάδια όλα αυτά της μαχητικότητας τους.
Οι Ιταλοί ζουν ένα εξαιρετικά περίεργο μομέντουμ. Αποκλείστηκαν για τρίτη συνεχόμενη φορά από μουντιάλ, δεν έχουν ακόμα ομοσπονδιακό προπονητή, καταριούνται την ομοσπονδία και την μοίρα τους. Χθες όμως μας έδειξαν ότι το ποδόσφαιρό της έχει βάθος, την ίδια βραδιά που η ιταλική Under 17 κέρδισε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κερδίζοντας το Βέλγιο στα πέναλτι. Οι αποτυχίες της Σκουάντρα Ατζούρα έχουν να κάνουν πολύ με την πίεση των αποτυχιών: η παραγωγή ποδοσφαιριστών δεν είναι μικρή. Αλλά το θέμα δεν είναι οι Ιταλοί: είναι η δική μας ομάδα, που μοιάζει μακρινός συγγενής εκείνης που ένα χρόνο πριν διέλυε στα φιλικά ομάδες όπως η Βουλγαρία πχ και έμπαινε στα προκριματικά του μουντιάλ με αέρα στα πανιά της.
Ο Τζόλης ήταν μόνος
Συμπεράσματα φυσικά βγαίνουν πάντα – ακόμα και μετά από ήττες. Χθες αντίθετα από την πειραματική Εθνική Ιταλίας που ξεχώριζε για την ομοιογένεια της, η ομάδα που εμφάνισε ο Γιοβάνοβιτς δεν είχε κανένα αγωνιστικό δέσιμο. Ο ομοσπονδιακός προπονητής κράτησε το ίδιο σχήμα που είδαμε στο παιχνίδι με την Σουηδία (3-4-3), αλλά αυτή τη φορά στην άμυνα μπροστά από το Βλαχοδήμο, βρέθηκαν ο Ρέτσος, ο Χατζηδιάκος και ο Κουλιεράκης, ενώ ξεκίνησε ο Βαγιαννίδης δεξιά και αριστερά ο Κυριακόπουλος. Στη μεσαία γραμμή προτιμήθηκαν ο Μουζακίτης και ο Τριάντης, που ο κόουτς ήθελε να δει μαζί, και στην επίθεση ξεκίνησαν πρώτη φορά ο Μασούρας και ο Δουβίκας ενώ πίσω τους αρχικά και στην συνέχεια στο πλάι βρέθηκε ο Τζόλης που ήταν πιθανότατα ο μοναδικός που διακρίθηκε.
Τι θα κρατούσα εγώ από αυτή την εμφάνιση; Το συμπέρασμα ότι υπάρχουν πολλά που δεν χρειάζεται να ξαναδούμε. Οι τρεις στόπερ πχ δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση για μια ομάδα που και στην διάρκεια των οδυνηρών προκριματικών του μουντιάλ είχε πάντα προβλήματα στην άμυνα – ειδικά με τους Τριάντη και Μουζακίτη μπροστά τους οι τρεις στόπερ, όποιοι κι αν είναι, παίζουν σαν να είναι ακάλυπτοι. Ο Τριάντης και ο Μουζακίτης μπορεί να έχουν λαμπρό μέλλον αλλά δεν μπορούν παίζοντας μαζί να σηκώσουν το βάρος της μεσαίας γραμμής. Και βέβαια δεν χρειάζεται να ξαναδούμε την τριάδα της επίθεσης που είδαμε χθες, παρόλο που η όρεξη και η θέληση δεν έλειψε από κανένα από όσους την αποτέλεσαν: απλά αυτά δεν αρκούν.
Μετά από τέσσερα φιλικά η αίσθηση που έχω είναι ότι το συμπέρασμα του Γιοβάνοβιτς είναι ότι θα βρεθεί στα ματς του Nations League με τους ίδιους πονοκεφάλους. Στην άμυνα δεν μπορεί να λείπει ο Μαυροπάνος. Στην μεσαία γραμμή αναζητείται αξιόπιστη λύση δίπλα στον Ζαφείρη – στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο ο Κουρμπέλης. Και στην επίθεση μπορεί οι λύσεις να είναι πολλές, αν δεν βρεθεί όμως τρόπος να αξιοποιηθεί ο Κωνσταντέλιας δεν θα αλλάξει πολύ ό,τι είδαμε τα δυο τελευταία χρόνια. Αν και το πρόβλημα σαφώς και βρίσκεται στα μετόπισθεν – το λέω μετά από ένα ματς που η Εθνική μας είχε 2,5 ευκαιρίες.
Ο χαμένος κύκλος
Ο Γιοβάνοβιτς είχε πει πριν τον κύκλο των φιλικών πως τα ματς αυτά θα χρειαστούν και για να αλλάξει λίγο το κλίμα, για να ξεχαστεί κατά κάποιο τρόπο η προηγούμενη αποτυχία. Πιο πολύ έγινε κατανοητή, παρά ξεχάστηκε. Ας είμαστε πάντως αισιόδοξοι. Στα προκριματικά του μουντιάλ πληρώθηκε ακριβά η υπεραισιοδοξία και οι υπερβολές περί καλύτερου υλικού όλων των εποχών κτλ. Αυτή τη φορά δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Ο νέος κίνδυνος είναι να μην πάει καλά η Εθνική μας στο δύσκολο όμιλο του Nations League που θα βρεθεί με την Σερβία, την Ολλανδία και την Γερμανία. Και να χρειαστεί νέο ξεκίνημα ενόψει των προκριματικών του Euro2028 που είναι κι ο μεγάλος στόχος.
Από τώρα το λέω: αν απλά ακουστεί η έκφραση «νέο ξεκίνημα» πάει να πει ότι έχουν χαθεί δυο – τρία χρόνια πάλι. Κι ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω δυστυχώς…
Πηγή: Gazzetta
