Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Να το σημειώσω, τώρα που ο ΠΑΟΚ νίκησε στο Εδιμβούργο…και δεν θα εκληφθεί ως δικαιολογία. Ειδάλλως, και ισοπαλία να ερχόταν το ματς, θα το άφηνα για μια άλλη ευκαιρία σε μια άλλη στιγμή. Είναι αδιανόητο, να επιτρέπει η UEFA σε αγώνες των διοργανώσεών της (σαν να πρόκειται για ένα έλα-μωρέ-τώρα ζήτημα γραφειοκρατικής ρουτίνας) να μπορεί να συμβαίνει αυτό που συνέβη με τον Οζντόεφ. Το πιο σαπισμένο βασίλειο επί γης, το Ηνωμένο Βασίλειο, να αρνείται είσοδο Ρώσου ποδοσφαιριστή, ομάδας που ταξιδεύει για να παίξει στην επικράτειά του. Αύριο-μεθαύριο δηλαδή, να το βρει μπροστά της η Αταλάντα στο Γιουρόπα Λιγκ με τον Μιραντσούκ. Η Φιορεντίνα στο Κόνφερενς Λιγκ, με τον Κακόριν. Η Μονακό, αν έπαιζε Ευρώπη εφέτος, με τον Γκολόβιν. Ο ΠΑΟΚ είναι σωστός, στην τοποθέτηση του κλαμπ ότι το πρόβλημα χρειάζεται “συνολική” αντιμετώπιση. Φυσικά, το όποιο κυρίαρχο κράτος δικαιούται να απαγορεύσει την άφιξη…σε όποιον γουστάρει. Η συνολική αντιμετώπιση της UEFA σε τέτοια περιστατικά, νοείται να είναι μία και μοναδική. Η ματαίωση της αναμέτρησης. Η ομάδα της χώρας που απαγορεύει, χάνει τρία-μηδέν “άνευ αγώνος”.
Στη Σκωτία εν τέλει, ο ΠΑΟΚ νίκησε…με αγώνα. Καλύτερα έτσι, φυσικά. Ενα σπάνιο είδος αγώνα. Αλλον αγώνα σαν αυτόν στη χρονιά μπροστά, στη Σούπερ Λιγκ και στο Κόνφερενς Λιγκ, ο ΠΑΟΚ είναι απίθανο να παίξει. Με την εξαίρεση βέβαια, της ρεβάνς την Πέμπτη στην Τούμπα. Και είναι μια πραγματικότητα, ότι οι Χαρτς μπήκαν στο γήπεδο και επέβαλαν τους δικούς τους όρους. Να γίνει, παιγνίδι γκασμάδων. Για αρκετή ώρα, ο ΠΑΟΚ είχε αδυναμία στο να τα φέρει έτσι ώστε να γίνει παιγνίδι όπως αυτός θέλει. Οι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ έδειχναν κατηγορία…πτερού, για τη συνθήκη. Πήρε χρόνο, πολύ χρόνο, ώσπου να συνηθίσουν. Είναι ταξίδι που, προτού το κάνεις, βρίσκεις το πιο γενναίο ασφαλιστήριο υγείας των παικτών σου. Υστερα, ξεκινάς.
Ο ΠΑΟΚ μπήκε αμέσως-αμέσως σε μπελά, από τον πλέον απροσάρμοστο στη συνθήκη ποδοσφαιριστή του. Τον Τάισον. Πανεύκολα χαμένη κατοχή σε πάσα στον Ράφα Σοάρες, μετάβαση, πέναλτι. Το μόνο που είχαν να περιμένουν και να διαχειριστούν, ακριβώς αυτό έπαθαν. Μπορεί να συμβεί. Πάντοτε πιο σημαντικό από το τι συμβαίνει, είναι η μετέπειτα αντίδραση σε αυτό που συνέβη. Ομαδικά, σε γενικές γραμμές η αντίδραση ήταν ok. Ατομικά, του Τάισον δηλαδή, η μετέπειτα αντίδραση ήταν μια καταστροφή και μισή. Ολη νύχτα ο Βραζιλιάνος, κατέβαζε απ’ την κούτρα όλες τις άστοχες ιδέες. Να τους παίξει με το σώμα. Να αργεί. Να κουβαλάει τη μπάλα. Να ταλαιπωρεί με τις πάσες, τον Ράφα Σοάρες. Να σουτάρει, σαν να γρονθοκοπεί τοίχο. Να χαλάει, στατικές φάσεις. Να είναι επίμονα ασυντόνιστος, με τον συμπαίκτη. Για 80 λεπτά στη σκηνή, ένα ρήγμα ουσίας από το πλάι (στο δεκάλεπτο του δεύτερου ημιχρόνου) είναι το απειροελάχιστο. Ενας αδύναμος κρίκος, ο πιο αδύναμος κρίκος, που αν ο Λουτσέσκου τον έβγαζε στο 25’…θα έφταιγε στον Τάισον ο Λουτσέσκου. Αλλά ο Λουτσέσκου εφέτος, είναι ένας άλλος Λουτσέσκου. Περασμένος από εντατικό πρόγραμμα ασκήσεων. Ηρεμίας, υπομονής, καρτερίας.
Είναι το κοκτέιλ των χαρακτηριστικών που χρειάστηκε ο ΠΑΟΚ, για να βγάλει πέρα την αποστολή. Ηρεμία, υπομονή, καρτερία. Καρτερία πρωτίστως, στο ξύλο. Εφαγαν κάμποσο ξύλο, και αντίστοιχο φυσικό πόνο μάζεψαν, οι παίκτες του ΠΑΟΚ. Οχι από κακία, των Χαρτς. Από την αδεξιότητά τους. Επί τη ευκαιρία συνειδητοποίησα, πλέον σε βαθμό σχεδόν βεβαιότητας, γιατί με τον Λουτσέσκου ο Κεντζόρα, το φαινομενικά ανεξήγητο, παίζει και θα παίζει δεξιός μπακ σε αυτόν τον ΠΑΟΚ…εφ’ όρου ζωής. Η απάντηση είναι απλή. Διότι ο Λουτσέσκου δεν αντιλαμβάνεται και δεν αξιολογεί τον Πολωνό, ως ακραίο μπακ. Αντιλαμβάνεται και αξιολογεί τον Πολωνό, ως τρίτο σέντερ-μπακ. Οπότε, δεν έχει από αυτόν καμία δημιουργική/επιθετική απαίτηση ή προσδοκία. Μόνο, να κόβει και να διώχνει. Και να ‘ναι, ο Κεντζόρα μαζί με τον αριστερό στόπερ, ένα περιμετρικό “δίχτυ ασφάλειας” για τις στιγμές που ο αντίπαλος σημαδεύει (ανάμεσα στον Κεντζόρα και στον αριστερό στόπερ) τον Εκονγκ και ο Εκονγκ δεν ανταποκρίνεται επαρκώς.
Αυτό που κάνουν ομάδες τύπου Χαρτς, είναι καταδικασμένο “στον χρόνο” να εξατμίζεται. Με την υπομονή και την καρτερία του Γκάντι λοιπόν, ο οποίος Γκάντι…έπαιζε ποδόσφαιρο άλλωστε, επιτέλους ο ΠΑΟΚ το έφερε στα νερά του. Οταν το έφερε στα νερά του, έγινε παρτάκι. Το δεύτερο γκολ μπήκε, επειδή ο ΠΑΟΚ εννόησε να παίξει το κόρνερ όπως ήθελε αυτός, όχι όπως ξέρουν (να παίζουν τα κόρνερ ή να αμύνονται στα κόρνερ) αυτοί. Surprise! Τέσσερα στη Μπεϊτάρ, τρία στη Χάιντουκ, τρία στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, μετά απ’ αυτό το 4-3-3 τώρα τα δύο στη Σκωτία, ο ΠΑΟΚ “έχει το γκολ” και πορεύεται. Επίσης καλό είναι ότι έχει και ένα πυλώνα που δεν ήθελε να φύγει, για την ακρίβεια δεν φάνηκε καν να το σκέφτεται μήπως πρέπει να φύγει, μαζί με τους άλλους. Η χειρονομία του Ζίβκοβιτς προς την κερκίδα στον πανηγυρισμό του γκολ, έχει την αξία της.
Πηγή: Sdna
