Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Δεν χρειαζόταν να δούμε έναν ανταγωνιστικό Ολυμπιακό στο Τορίνο για να καταλάβουμε ότι ο Τάκης Λεμονής είναι ένας προπονητής που δεν μασάει στα δύσκολα.
Προφανώς και πρέπει να έχεις απίστευτη εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και… μεγάλα καρύδια ως προσωπικότητα για να καθίσεις στον πάγκο μιας ομάδας σε εκτός έδρας παιχνίδι με τη Γιουβέντους (όπου η τιμητική ήττα από τη συντριβή ισορροπούν σε μια κλωστή) έχοντας συναντήσει τους παίκτες σου σε μια μόλις προπόνηση…
Το βράδυ της Τετάρτης έκπληξη πρέπει να αισθάνθηκαν μόνο όσοι επιμένουν να υποτιμούν την αξία του Λεμονή και όσοι δεν βλέπουν εδώ και πολλά χρόνια το αυτονόητο: Ο Λεμονής προφανώς δεν είναι ο καλύτερος προπονητής του πλανήτη. Πιθανότατα δεν είναι καν ο καλύτερος Έλληνας τεχνικός. Είναι, όμως, ένας προπονητής που ταιριάζει γάντι στο DNA του Ολυμπιακού. Πως να το πω λαϊκά; Είναι ένας προπονητής που… κουμπώνει στις ιδιαιτερότητες των «ερυθρόλευκων». Είναι ο… τέντζερης που κύλισε και βρήκε το καπάκι!
Ο Λεμονής δεν ανακάλυψε την… πυρίτιδα στην τέταρτη παρθενική του παρουσία (οξύμωρο, το ξέρω) στον πάγκο των Πειραιωτών. Τα αυτονόητα έπραξε:
- Παρέταξε μια ομάδα με σαφείς αμυντικούς προσανατολισμούς, που προσπαθούσε να μειώσει την απόσταση των γραμμών της και να δυσκολεύει την κίνηση της μπάλας προς την εστία του Προτό.
- Χρησιμοποίησε κάθε παίκτη στη φυσική του θέση. Χωρίς πειράματα, χωρίς τρέλες, χωρίς… επαναστατικές ιδέες.
- Έδωσε βάθος στην άμυνά του και δεν έπαιξε με τον τελευταίο του αμυντικό στη… μεσαία γραμμή.
- Επανέφερε στη θέση του έναν κομβικό παίκτη για τη λειτουργία του φετινού Ολυμπιακού (τον Ρομαό). Γιατί είναι διαφορετικό να αλλάζεις θέση σε έναν παίκτη – κλειδί για ένα μεμονωμένο παιχνίδι, αντιλαμβανόμενος τις ειδικές συνθήκες ενός αγώνα (όπως έκανε με τον Ρομαό ο Χάσι στην αναμέτρηση με τη Ριέκα) και άλλο να τον μονιμοποιείς εκεί κάνοντας άνω κάτω την ομάδα σου.
- Έριξε στη μάχη ένα 19χρονο παιδί των ακαδημιών του Ολυμπιακού. Ναι, η συγκεκριμένη κίνηση με τον Νικολάου μόνο αυτονόητη δεν είναι για τα δεδομένα που ισχύουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ως τέτοια θα έπρεπε να λογίζεται, όμως…
Προπονητικά, λοιπόν, τα δύσκολα για τον Λεμονή δεν ξεκίνησαν στο Τορίνο. Αρχίζουν από το παιχνίδι με τον Ατρόμητο το απόγευμα της Κυριακής.
Για κάθε προπονητή είναι πάντα πιο δύσκολο να διαχειριστεί το «πρέπει» της νίκης, από το «πρέπει» της αποφυγής μιας βαριάς ήττας. Τακτικά είναι πιο βατό να διαχειριστείς ένα παιχνίδι που αμύνεσαι μαζικά και που αν χάσεις με μικρό σκορ κερδίζεις τις εντυπώσεις, από έναν αγώνα στον οποίο καλείσαι εσύ να διασπάσεις μια κλειστή άμυνα και να έχεις αποτύχει αν δεν κερδίσεις.
Για ένα πράγμα, πάντως, δεν πρέπει να ανησυχούν οι φίλοι του Ολυμπιακού. Με τον Τάκη Λεμονή στον πάγκο, οι «ερυθρόλευκοι» θα διαθέτουν ποδοσφαιρική λογική και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους. Ουδείς μπορεί να γνωρίζει αν τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά μπορούν να οδηγήσουν τους πρωταθλητές σε επιτυχίες. Τη δεδομένη στιγμή, πάντως, μοιάζουν υπερπολύτιμα…
Υ.Γ. 1: Τάκης Λεμονής και Δημήτρης Νικολάου, ήρθαν να δικαιώσουν μέχρι… κεραίας όσα γράφαμε χθες για την αναγκαιότητα ύπαρξης μακροπρόθεσμου πλάνου στον Ολυμπιακό που θα περνά μέσα από την ανάδειξη και την αξιοποίηση των ταλέντων της ακαδημίας του. Ναι, καμιά φορά το συγκεκριμένο πλάνο μπορεί να μην συνοδευτεί από τα επιθυμητά βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα. Ναι, μπορεί να συνοδευτεί και από την αποτυχία μιας σεζόν. Μακροπρόθεσμα, πάντως, είναι δεδομένο ότι οδηγεί στο σωστό δρόμο και τις επιτυχίες…
Υ.Γ. 2: Για… συνταξιούχο τερματοφύλακα, καλό τον είδα τον Προτό στο Τορίνο…
Υ.Γ. 3: Ρίξτε μια ματιά στα παιχνίδια που δίνει η Κ20 του Ολυμπιακού στο Champions League των νέων. Δείτε για παράδειγμα τον Βρουσάι, και πείτε μου αν ο συγκεκριμένος παίκτης έπρεπε να έχει ρόλο στην πρώτη ομάδα. Είναι πραγματικά εξαιρετική η δουλειά που γίνεται στις «ερυθρόλευκες» ακαδημίες, εδώ και χρόνια. Μόνο που την αδικεί ο ίδιος ο Ολυμπιακός, μη επιβάλλοντας ως αδιαπραγμάτευτο όρο στους προπονητές που προσλαμβάνει την προώθηση των δικών του παιδιών στην πρώτη ομάδα. Οι εποχές που 17χρονα, 18χρονα και 19χρονα παιδιά φάνταζαν… μικρά για να αντέξουν το βάρος της φανέλας μιας πρώτης ομάδας ανήκουν προ πολλού στο παρελθόν.
Πηγή: Sport DNA
