Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Το follow-up του 0-0 στο Μιλάνο, ήταν αυτό που άρμοζε. Ένα άλλο 0-0 που, αν και όχι νίκη, δικαιολόγησε πέρα για πέρα την αισιοδοξία για τον αγώνα, την προσμονή για το event, την απαίτηση για το καλό. Εάν δεν ήξερες, δεν καταλάβαινες ποια απ’ τις δύο ομάδες πήρε, σ’ αυτό το γήπεδο κάποτε, δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών. Η Μίλαν μοιάζει γίγαντας, κοιμώμενος σε κώμα…
Η ΑΕΚ κόπιασε και δημιούργησε στον εαυτό της μια καθαρή παράσταση νίκης. Ηταν πολύ πιο αγκρέσιβ, έπεφταν πρώτοι σε όλες τις φίφτι-φίφτι μπάλες, έδειχναν άνετοι στις κατοχές τους, χτύπησαν ψαγμένα κόρνερ, έφθειραν τη Μίλαν με κάρτες, κάποια στιγμή ο Λάζαρος πήρε και το βρακί του Μουζάκιο, μετά του το πήρε κι ο Ελντερ Λόπες…ή όποιος άλλος είχε όρεξη!
Η παράσταση νίκης έμεινε παράσταση και δεν έγινε νίκη, για το μόνο «κάτι» που έλειψε. Εκείνο που έλειψε, ήταν η ακρίβεια στη λεπτομέρεια. Αν θέλετε, η κλάση. Ρεαλιστικά δεν θα το έδινε, αυτό που έλειψε, ούτε ο Μάνταλος. Δεν έχει νόημα, καν να συζητείται. Η Ενωση δεν χρειάζεται σύνδρομα αναντικατάστατων. Μια χαρά τα έφεραν βόλτα ο Μπακασέτας με τον Χριστοδουλόπουλο…
Η Μίλαν δεν ήταν τόσο κακή, όσο δείχνει η (όγδοη) θέση της στην τρέχουσα κατάταξη της Serie A. Ηταν ακόμη χειρότερη. Οποιος έδωσε σημασία στις φάτσες κατά την παράταξη της ενδεκάδας στο γρασίδι προτού αρχίσει το ματς, έβλεπε συνοφρυωμένους παίκτες που ήταν φως-φανάρι ότι δεν πιστεύουν. Κι ο καλός Μοντέλα άφησε τον Σούσο, τον μακράν καλύτερο όλων, στον πάγκο…
Οι δύο φορ έμειναν ατάιστοι. Δεν είναι ότι δεν τους περνούσαν σωστά τη μπάλα, οι τρεις κεντρικοί χαφ. Είναι ότι οι τρεις κεντρικοί χαφ δυσκολεύονταν, έστω να πάρουν τη μπάλα στα πόδια ώστε να επιχειρήσουν έπειτα να την περάσουν. Επιχειρούσε να την περάσει, πίσω από τους τρεις κεντρικούς χαφ, ο Μπονούτσι. Ως τώρα να έπαιζαν, πάλι γκολ δεν θα είχαν βάλει…
Με τόσο χλωμή Μίλαν, η ΑΕΚ δεν είχε ανάγκη ήρωες…όπως Ανέστης ή Τζανετόπουλος στο Σαν Σίρο. Αρκούσαν, ποδοσφαιριστές να κάνουν απλώς σωστά το παιγνίδι τους. Φυσικά ο Μοντέλα, στην ανάπαυλα, διέπραξε το στοιχειώδες. Εφερε στο προσκήνιο τον Σούσο. Ο σολίστ άλλαξε τη μουσική, μονομιάς. Πλέον, άρχισε να φθείρεται η ΑΕΚ. Κι ο Ανέστης, επιτέλους έπιασε δουλειά…
Ο Σούσο δεν ήταν καλός…μόνον ο ίδιος. Εκανε και τους συμπαίκτες του, καλύτερους. Τους συμπαρέσυρε, να πατήσουν στα χωρικά ύδατα της ΑΕΚ. Τον Χακάν, τον Μοντολίβο, τον Μπορίνι. Η Μίλαν άρχισε να παίζει, πράγμα που συγχρόνως βοηθούσε και την ΑΕΚ. Διότι, έκτοτε, το γήπεδο «μεγάλωσε» και οι αντεπιθέσεις της ΑΕΚ απλώνονταν σε άλλων διαστάσεων ευρυχωρία…
Η Ενωση θα ζήσει δίχως τον Μάνταλο. Η φύση του ποδοσφαίρου αναπληρώνει τα κενά. Η πρόνοια να προσληφθεί ο Κονέ, ιδίως υπό το φως του τραυματισμού του Μάνταλου, ήταν μια φαεινή θερινή ιδέα. Μαθαίνω πως ο Κονέ είναι έτοιμος. Να μπει στη δράση, να ξαναβρεί τον ρυθμό. Κι είναι και τόσο «ντίβα» που δεν θα καταδεχθεί, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, να παρουσιάσει κάτι μετρίως μέτριο…
Τα δύο 0-0 είναι έξοχα. Ανεκτίμητο είναι, ότι απ’ την πρεμιέρα ως και σήμερα η ΑΕΚ δεν έπεσε ποτέ κάτω από το ένα-δύο του ομίλου. Σταθερή, στη θέση της πρόκρισης. Θα έρθει η πρόκριση, πιθανόν σε τρεις εβδομάδες κιόλας. Η ΑΕΚ έχει, όλα να τα συνυπολογίσει και τίποτα να φοβηθεί. Μπορούν μόνον οι ΑΕΚτσήδες, τέλος του μηνός στο Στάδιο, να είναι με τη Ριέκα όσοι ήταν με τη Μίλαν;
Πηγή: Sport DNA
