Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Ο ΠΑΟΚ στα τελευταία δύο παιχνίδια του στο πρωτάθλημα, αυτά που ακολούθησαν δηλαδή την ικανοποίηση για την είσοδο στους ομίλους του Κόνφερενς Λιγκ, δεν έχει πετύχει γκολ, δεν έχει δημιουργήσει καθαρή ευκαιρία και φυσιολογικά έχει χάσει πέντε βαθμούς.
Πέντε χαμένοι βαθμοί στην αρχή μιας μεγάλης σεζόν και ενώ η ομάδα βρίσκεται σε διαδικασία ενσωμάτωσης ποιοτικών ποδοσφαιριστών που αποκτήθηκαν αργά, είναι μια εξηγήσιμη και όχι καταδικαστική απώλεια.
Πέντε χαμένοι βαθμοί όμως, σε τέσσερις μόλις αγωνιστικές, με τρία εντός έδρας παιχνίδια και σχετικά βατό πρόγραμμα (τα ματς με τον Άρη είναι πάντα ιδιαίτερα, αλλά ο ΠΑΟΚ συνάντησε τον συμπολίτη με σημαντικές απουσίες, δίχως την παραμικρή συνοχή, άρα στη θεωρία ήταν μεγάλο φαβορί), σε ένα άκρως ανταγωνιστικό πρωτάθλημα συνιστούν αντικειμενικά κακή αρχή.
Δεν έχω αμφιβολία ότι σε ένα, ενάμιση μήνα από σήμερα ο ΠΑΟΚ θα αρχίσει να ρολάρει όπως κάνουν παραδοσιακά οι ομάδες του Λουτσέσκου. Αυτό σημαίνει όμως ότι – εκτός απροόπτου – και πάλι θα κυνηγάει τους άλλους τρεις με βαθμολογικό χάντικαπ και χωρίς περιθώριο λάθους.
Δεν μπορώ, ούτε θέλω να προδικάσω την φετινή δυναμική του ΠΑΟΚ. Δεν ξέρω ποιο είναι το ταβάνι του. Μέχρι να μπουν όλοι οι παίκτες σε ενεργό rotation, να προσαρμοστούν και να βρει και ο Ράζβαν τα πιο λειτουργικά σχήματα για την ομάδα του, η εικόνα παραμένει ημιτελής. Ο Μεϊτέ για παράδειγμα έδειξε μέρος των πολλών καλών στοιχείων που διαθέτει και την Κυριακή στο παιχνίδι με τον Άρη. Δυνατός, καλός ανασταλτικά, τεχνίτης, με σωστές επιλογές. Το δίδυμο όμως με τον Οζντόεφ ήταν αρκετά βαρύ και, σε στιγμές που ο «Δικέφαλος» ήθελε να παίξει πιο γρήγορα, δυσλειτουργικό. Ο Σαμάτα επίσης δείχνει καλός παίκτης, αλλά δεν έχει συνδεθεί ουσιαστικά με την τριάδα πίσω του. Η θέση του δεξιού μπακ σε ματς που χρειάζεται δημιουργία παραμένει προβληματική. Το πιο αισιόδοξο στοιχεία για τον ΠΑΟΚ στο κυριακάτικο ντέρμπι, θα έλεγα ότι ήταν ο Ντεσπόντοφ – το άψογο τελείωμά του στο γκολ που δεν μέτρησε είναι ό,τι ακριβώς έλειπε πέρυσι από την ομάδα.
Αυτό που θέλω να πω με λίγα λόγια είναι ότι το μεταγραφικό ρίσκο του καλοκαιριού, μπορεί να μη στοίχισε στην Ευρώπη και μπορεί εντέλει να είχε και καλό αποτέλεσμα οικονομικά, αφού ο ΠΑΟΚ απέκτησε ποιοτικούς ποδοσφαιριστές με τους δικούς του όρους.
Κοστίζει όμως ήδη στο πρωτάθλημα. Με δεδομένο ότι ΑΕΚ και ΠΑΟ βρίσκονται έτσι κι αλλιώς μπροστά από τους Θεσσαλονικείς και ότι ο Ολυμπιακός παρουσιάζει ήδη πολύ καλή εικόνα, καλύτερη από όσο περίμεναν οι περισσότεροι τόσο νωρίς ενώ διαθέτει ίσως και το πιο ποιοτικό ρόστερ, ο κίνδυνος να γίνει ο ΠΑΟΚ γρήγορα θεατής στη μάχη του τίτλου είναι υπαρκτός. Δεν πρόκειται για απαισιοδοξία αλλά για ρεαλισμό.
Στα δικά μου μάτια, η φετινή διάκριση είναι πιθανότερο να έρθει στην Ευρώπη, παρά στις εγχώριες διοργανώσεις. Κατά τούτο, ενδεχομένως το ματς στο Ελσίνκι να είναι σημαντικότερο από το χθεσινό.
Υ.Γ. Η δεύτερη κίτρινη στον Ντουκουρέ είναι βέβαια μαρς. Αλλά κατά τη γνώμη μου έχει προηγηθεί φάουλ του Οζντόεφ. Ο Παπαπέτρου είναι κλασσικός Έλληνας διαιτητής που διορθώνει το λάθος με λάθος. Τα υπόλοιπα είναι επικοινωνιακή πολιτική. Ο ΠΑΟΚ σε γενικές γραμμές τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει να κάνει λιγότερη φασαρία από τους υπόλοιπους. Και το βάρος αυτής της «φασαρίας» το σηκώνει κυρίως ο Ράζβαν. Μακάρι να μην υπήρχε ανάγκη για κάτι τέτοιο. Αλλά αν στην ΠΑΕ θεωρούν ότι υπάρχει, ας φροντίσουν τουλάχιστον να μην επηρεάζεται το μυαλό των παικτών από αυτήν. Οφείλω να πω ότι στην Τούμπα την Κυριακή υπήρξαν στιγμές που ο εκνευρισμός πέρασε και εντός αγωνιστικού χώρου.
Πηγή: Sport DNA
