Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Το κακό για τον ΠΑΟΚ, ήταν η εικόνα του στη Μπρατισλάβα. Το χειρότερο για τον ΠΑΟΚ είναι ότι όλοι το περιμέναμε από το πρώτο λεπτό μετά τη λήξη της ρεβάνς στο Αμστερνταμ, πως αυτή θα ήταν η εικόνα του στη Μπρατισλάβα. Μια επαναλαμβανόμενη αγωνιστική συμπεριφορά, Τσάμπιονς-Λιγκ-ή-τίποτα, πειραγμένου μυαλού. Καθόλου επαγγελματικό. Και καθόλου κολακευτικό, ότι είναι τόσο προβλέψιμο.
Με τη Σλόβαν εκεί, ξεκίνησαν δέκα περσινοί πρωταθλητές (και ο Εσίτι). Αλλά είναι ακριβώς αυτό, πρωταθλητές μεν περσινοί δε. Το πρωτάθλημα, ακόμη περισσότερο το αήττητο πρωτάθλημα, τους εξασφαλίζει την αθανασία στα χρονικά του συλλόγου. Δεν τους εξασφαλίζει όμως, τίποτα για εφέτος. Το ποδόσφαιρο δεν έχει pole position, ούτε είναι στίβος ή κολύμβηση για να παίρνει ο καλύτερος τον προνομιακό διάδρομο. Στο ποδόσφαιρο όλα και όλοι, αποτυχόντες και επιτυχόντες της προηγούμενης περιόδου, τον Αύγουστο αρχίζουν από το μηδέν.
Δυο-τρεις μέρες πριν τη Μπρατισλάβα, το κλαμπ ανακοίνωσε το εγχείρημα PAOK TV το οποίο φύσει αποτάνθηκε στον πατριωτισμό των απανταχού οπαδών. Και έρχεται η ομάδα στη Μπρατισλάβα, να κάνει το παιγνίδι που έκανε. Μια ακατάσχετη ποδοσφαιρική φλυαρία που δεν τον πηγαίνει, τον ΠΑΟΚ, πουθενά. Πάντοτε σε τούτη τη δουλειά είσαι τόσο καλός, μόνον όσο καλό είναι το τελευταίο παιγνίδι σου. Παρά ταύτα, ο κόσμος έκανε τέτοιο ντου στο PAOK TV που (το ίδιο, κιόλας, βράδι του ΠΑΟΚ-Παναιτωλικός) το κλαμπ αποφάσισε να το προχωρήσει και στα δύο επόμενα, ΠΑΟΚ-Σλόβαν και ΠΑΟΚ-Πανιώνιος.
Πλέον, με τους Σλοβάκους στην Τούμπα χρειάζεται καθαρή νίκη με δύο γκολ. Όταν η γενικώς τελευταία εντός έδρας ευρωπαϊκή νίκη του ΠΑΟΚ είναι η περσινή με τη Σπαρτάκ Μόσχας. Και όταν η Σλόβαν (που ήδη μετράει μέσα-έξω πέντε διαδοχικές ευρωπαϊκές νίκες) συνεχώς σκοράρει εκτός έδρας, όσο σκοράρει εντός ή και πιο πολύ. Εάν δεν το έχουν ακριβώς συνειδητοποιήσει, τους γυροφέρνει μια άλλη Εστερσουντ δύο χρόνια μετά από εκείνη την Εστερσουντ…
Την ίδια ώρα η ΑΕΚ πισωγυρίζει ολοταχώς. Στην Αθήνα με την Τραμπζονσπόρ ήταν ό,τι είχαμε δει, μία εβδομάδα πριν, με την Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα. Ένα γκρουπ, σε αφασία. Ένα τσούρμο μετριότητες που, όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά, δεν περνάνε καλά επειδή δεν μπορούν να παίξουν καλά. Κανείς δεν κάνει τη διαφορά, σε σύγκριση με τους προηγούμενους ή με τους ήδη υπάρχοντες. Η Ξάνθη μετά ήλθε/νίκησε/έφυγε και φαινόταν…από τον Νέστο ότι αυτό θα συνέβαινε στο Μαρούσι.
Ο Παουλίνιο δεν έχει καμία σχέση με Ροντρίγκο Γκάλο ή με Μπακάκη. Ο Βράνιες που γύρισε από την Αντερλεχτ, είναι ένας που απλώς μοιάζει σ’ εκείνον τον Βράνιες που έφυγε με τρία εκατομμύρια, ή κάπου τόσα, στην Αντερλεχτ. Ο Νταβίντ Σιμάο παίρνει τον βαθμό του υποΜοράν, ούτε καν Αϊντάρεβιτς. Βέρντε και Ζεράλντες μαζί, θέλουν πολλά ψωμιά για να κάνουν ένα Μπακασέτα. Κι ο Νέλσον Ολιβέιρα μπορεί να βλέπει dvd με Αραούχο/Πόνσε, και να βάζει τα κλάματα.
Εάν ο διασωθείς αυτού του θερινού ναυαγίου είναι ο Σβάρνας, αρκεί για να τα καταλαβαίνουμε όλα. Ο Μιγκέλ Καρντόζο δεν ξαναζεί τη Ρίο Αβε, το έπος του. Ξαναέζησε τη Ναντ και τη Θέλτα, τα βατερλό του. Η Σούπερ Λιγκ κινδυνεύει να μη έχει ομάδα στο Γιουρόπα Λιγκ ενόσω μπορεί να έχουν την πρωταθλήτριά τους σε όμιλο, η λίγκα της Λιθουανίας, της Βόρειας Ιρλανδίας, της Αρμενίας ή (για δεύτερη σερί σεζόν) του Λουξεμβούργου. Ο Μποροβήλος το πρόβλεψε, τις προάλλες. Σε λίγον καιρό θα κυνηγάμε τη Μάλτα και το Λίχτενσταϊν. Ως Εθνική, συμβαίνει κιόλας. Ως club football, έρχεται προσεχώς στις οθόνες…
Πηγή: Sport DNA
