Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Γίνεται μια ομάδα να… φορμαριστεί ξαφνικά μέσα σε τέσσερις μέρες κι εκεί που παίρνει νίκες λόγω ρέντας και ατομικής ποιότητας των παικτών, ξαφνικά να μεταμορφωθεί και να ανεβάσει στο… φουλ τις μηχανές της; Η απάντηση είναι, «όχι δεν γίνεται»…
Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο ΠΑΟΚ που είδαμε να περνάει σαν τυφώνας από το Μπορίσοφ είναι ο ντεφορμαρισμένος ΠΑΟΚ που βλέπαμε και τις προηγούμενες εβδομάδες κόντρα σε ΑΕΚ και Ολυμπιακό. Μια κουρασμένη και πνευματικά και σωματικά ομάδα που κλήθηκε από τα τέλη Ιουλίου να ανηφορίσει έναν απαιτητικό και εξοντωτικό αγωνιστικό Γολγοθά. Καλοκαιριάτικα με τις εξαιρετικά δύσκολες διαδοχικές διπλές αναμετρήσεις κόντρα σε Βασιλεία, Σπαρτάκ, Μπενφίκα, εν συνεχεία με την Τσέλσι στην πρεμιέρα των ομίλων και φυσικά με ένα πρόγραμμα – βουνό στη Superleague, το οποίο περιλάμβανε δύο καθοριστικά ντέρμπι με τους άλλους δύο διεκδικητές του τίτλου, υπό το ασφυκτικό βάρος του -2 με το οποίο ξεκίνησε η σεζόν.
Είμαι σχεδόν, βέβαιος, ότι ο Ραζβάν Λουτσέσκου είχε κυκλώσει στο ξεκίνημα της αγωνιστικής περιόδου την ημερομηνία 5 Οκτωβρίου, ως ορόσημο στο γενικό σχεδιασμό του. Και ήξερε ότι το πρώτο ταμείο της χρονιάς θα γινόταν σήμερα, λίγο πριν τη διακοπή για τις εθνικές ομάδες και με την ομάδα του να έχει ολοκληρώσει τον πρώτο σημαντικό της κύκλο.
Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς εύκολα ότι η εικόνα του «Δικέφαλου» στη Λευκορωσία – επαναλαμβάνω σε μια περίοδο που ο ΠΑΟΚ δεν βρίσκεται στα αγωνιστικά του φόρτε – αποτελεί τον καθρέφτη των δυνατοτήτων των Θεσσαλονικέων.
Και μην ακούσω το γνωστό ελληνικό… «ποια Μπάτε»; Τέτοιου είδους ερωτήσεις θα μπορούσαν να γίνονται πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, όταν δεν είχαμε την παραμικρή γνώση για ομάδες των οποίων αγνοούσαμε την ύπαρξή τους. Πλέον, ακόμη και οι έχοντες στοιχειώδη γνώσεις περί του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, αντιλαμβάνονται τις δυνατότητες της αντιπάλου του ΠΑΟΚ, τις εμπειρίες που έχει αποκομίσει και το πόσο ανταγωνιστική έχει αποδειχτεί ακόμη και με μεγαθήρια της Γηραιάς Ηπείρου. «Καφενεία» δεν συναντάς εύκολα σε φάση ομίλων διοργάνωσης της ΟΥΕΦΑ. Ακόμη και η απίθανη Ντουντελάνζ αποδεικνύεται σκληρό καρύδι για όποιον την υποτιμήσει…
Ποια διαφορά είδα, απλά, στο παιχνίδι του ΠΑΟΚ με την Μπάτε σε σχέση με τα εγχώρια ντέρμπι; Παρατήρησα μια ομάδα απελευθερωμένη από πίεση και άγχος. Κι ας έπαιζε έναν πρόωρο τελικό. Είδα μια ομάδα με περίσσεια αυτοπεποίθηση αποφασισμένη να επιβάλλει το δικό της νόμο στο χορτάρι για να πιστοποιήσει από το πρώτο λεπτό την αγωνιστική και ποιοτική της ανωτερότητα. Και, ίσως, και ο Λουτσέσκου να κατάλαβε ότι πλέον διαθέτει στα χέρια του ένα καθαρόαιμο, στο οποίο απλά… πρέπει να χαλαρώσει τα γκέμια!
Ατυχία, όταν λείπεις 20 λεπτά από το γήπεδο, δεν υπάρχει…
Πάμε, όμως, και στον Ολυμπιακό. Δεν ήταν άτυχοι οι «ερυθρόλευκοι» στο Μιλάνο. Όπως, φυσικά, δεν ήταν άτυχη και η ΑΕΚ το βράδυ της Τρίτης κόντρα στην Μπενφίκα. Ναι, και οι δύο ελληνικές ομάδες θα μπορούσαν να έχουν εξασφαλίσει καλύτερα αποτελέσματα. Δεν δικαιούνται, ωστόσο, να αποκαλούνται άτυχες, γιατί αμφότερες είχαν από ένα κοινό γνώρισμα: Έλειπαν για ένα εικοσάλεπτο από το γήπεδο!
Μόνο στην Ελλάδα κριτικάρουμε ένα παιχνίδι… ανάλογα με το λεπτό που ξεκινάει ή σταματάει να παίζει καλά η ομάδα που υποστηρίζουμε. Οι αγώνες όμως διαρκούν ενενήντα λεπτά, συν τις καθυστερήσεις. Ούτε εξήντα, ούτε εβδομήντα, αλλά ενενήντα.
Όπως, λοιπόν, η «Ένωση» θυμήθηκε να εμφανιστεί στον αγωνιστικό χώρο του ΟΑΚΑ στο 20ό λεπτό, έτσι και οι «ερυθρόλευκοι» αποσύρθηκαν για τα αποδυτήρια στο 70ό. Κι ας είχαν πιστοποιήσει νωρίτερα την σαφή φετινή ποιοτική και αγωνιστική τους αναβάθμιση, παρά το ολικό ροτέισον του Μαρτίνς. Απλά μερικές μεμονωμένες παρατηρήσεις για το παιχνίδι με τους «ροσονέρι».
Ο Σισέ είναι ένας ποδοσφαιριστής που ακόμη και κατά τη διάρκεια του ίδιου παιχνιδιού μπορεί να ανεβάσει την απόδοσή του από το… μηδέν στο δέκα και μετά να τη ρίξει και πάλι στο βυθό! Ξεκινάει το παιχνίδι με τη Μίλαν και στα πρώτα δευτερόλεπτα επιχειρεί ντρίμπλα στη γραμμή της περιοχής του Σα, χάνει την μπάλα και προσφέρει φάουλ στους γηπεδούχους σε πλεονεκτική θέση. Στη συνέχεια είναι απλά ο καλύτερος παίκτης του γηπέδου. Και στο τελευταίο εικοσάλεπτο… γίνεται ξανά αόρατος. Παρ’ όλα αυτά, σε επίπεδο ποιότητας, είναι μακράν ότι καλύτερο διαθέτει στα – ούτως ή άλλως προβληματικά – στόπερ του ο Ολυμπιακός. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο ο Μαρτίνς και οι συνεργάτες του μπορούν να βρουν τα… κουμπιά του για να τον τιθασεύσουν και εν συνεχεία να τον απογειώσουν.
Η «μαύρη» τρύπα της αμυντικής λειτουργίας του Ολυμπιακού στο Μιλάνο δεν ήταν τα στόπερ του, αλλά τα εξτρέμ του. Ειλικρινά, υπήρξαν στιγμές που λυπήθηκα Τοροσίδη και Κούτρη…
Για τον Μαρτίνς, θα συνεχίσω να υποστηρίζω ό,τι γράφω από την αρχή της σεζόν. Αφήστε τον άνθρωπο να δουλέψει και να κριθεί σε βάθος χρόνου. Για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια ας δοθεί επιτέλους σε έναν προπονητή ο απαραίτητος χρόνος να χτίσει μια ομάδα από τα θεμέλια. Με τις αρετές του, τα λάθη του, ακόμη και τις εμμονές του…
Είναι εξαιρετικά κρίσιμο το ντέρμπι με την ΑΕΚ για τους «ερυθρόλευκους». Όχι τόσο βαθμολογικά, αλλά γιατί σε περίπτωση ήττας θα δοκιμαστούν για πρώτη φορά σοβαρά οι αντοχές της υγείας που βγάζει φέτος ο Ολυμπιακός. Μακάρι τα αντισώματα να αποδειχτούν πανίσχυρα…
Πηγή: Sport DNA
