Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ήταν ματς μίας και μόνης επιλογής, νίκη-ή-τίποτα. Κι ο Ολυμπιακός πήρε…όλες τις άλλες. Επιλογές. Ποιες; Στην καλύτερη περίπτωση, να μη χάσει. Στη δεύτερη καλύτερη περίπτωση, να χάσει λίγο! Στην τρίτη, να χάσει αλλά τουλάχιστον όχι όπως Καραϊσκάκη τον Σεπτέμβριο με γκολ στα 69 δευτερόλεπτα και με 0-3 ημίχρονο που θα μπορούσε να είναι πέντε, έξι, εφτά. Τι, εν τέλει, κατάφερε;
Να καθυστερήσει κατά περίπου μισό ημίχρονο το 0-3, το οποίο 0-3 πράγματι εδώ δεν θα μπορούσε να είναι πέντε, έξι, εφτά, και να προσθέσει στη συλλογή των «γκολ παρηγοριάς» άλλο ένα. Ο πρωταθλητής, στα πέντε παιγνίδια του γκρουπ, έχει σκοράρει τέσσερα γκολ. Και τα τέσσερα, κατόπιν εορτής. Ούτε ένα, στην άψη της μάχης. Πλέον, κατόπιν εορτής θα είναι και ό,τι/εάν σκοράρει με τη Γιούβε…
Ο Λεμονής βρήκε ένα πλάνο που συνετέλεσε σε ευπρόσωπες, ως προς τα σκορ, εκτός έδρας ήττες. Αρα και στην ελάχιστη, εν συνεχεία, γκρίνια. Μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν Τορίνο ή Βαρκελώνη. Αυτή τη φορά χρειαζόταν πλάνο νίκης. Το πλάνο Τορίνο/Βαρκελώνης, ίδιο κι απαράλλακτο, στο Αλβαλάντ ήταν καταδικασμένο από χέρι.
Στο Τορίνο, το πλάνο απέδωσε δύο φάσεις on-target. Στη Βαρκελώνη, μία. Πόσες να έδινε, στη Λισσαβώνα; Εδωσε δύο. Πώς να κερδίσεις; Ηθελε, η τόση πενιχρή παραγωγή, όχι απλώς «καλύτερη αποτελεσματικότητα» όπως ακούσαμε την παραμονή του αγώνα. Ηθελε, την ευστοχία που έχει η καλύτερη ομάδα μπάσκετ του κόσμου στις ελεύθερες βολές. Ο,τι πάει μέσα, πάση θυσία να γράψει.
Σε ποσοστό 100%. Σαν να παίζει ο αντίπαλος…χωρίς τερματοφύλακα! Και φυσικά, στην άλλη άκρη του γηπέδου, να τα πιάσει όλα ο Πρότο που, το έχουμε σημειώσει, είναι εφάμιλλος του κλαμπ, όμως δεν είναι ο Σπάιντερμαν. Ο Πρότο στήριξε άλλη μία φορά την ομάδα, τώρα να μη ξεκινήσει με γκολ στην καμπούρα από το 3’. Ως εκεί.
Αν οι δύο «δεξιοί» της Σπόρτιγκ, ο Πιτσίνι κι ο Ζέλσον Μάρτινς, τρύπησαν σε σετ επίθεση τους τέσσερις «αριστερούς» του Ολυμπιακού (Κούτρη και Ταχτσίδη ο Πιτσίνι, Καρσελά και Ενγκελς ο Ζέλσον Μάρτινς) ή αν ο on-fire Ντοστ έκανε κόσκινο τον Μποτία, θα ήταν δύσκολο, όχι για τον Πρότο, όχι για τον Σπάιντερμαν, ακόμη και για τον Τσακ Νόρις.
Ένα πλάνο με εννιάρι και το δεκάρι κοντά του, εξ ορισμού έχει πιο πολλές πιθανότητες από ένα πλάνο με το δεκάρι να παίζει εννιάρι αλλά συγχρόνως και να χαμηλώνει σαν δεκάρι για να γίνουν εννιάρια οι δύο ακραίοι. Ο Τζούρτζεβιτς δεν είναι Ντοστ, σύμφωνοι, ούτε είναι Ζέλσον Μάρτινς ο Πάρδο ή Μπρούνο Σέζαρ ο Σεμπά.
Αλλά και μία Σπόρτιγκ δίχως τον Ντοστ μέσα, με σέντερ-φορ το δεκάρι της, τον Μπρούνο Φερνάντες, και +1 χαφ, θα ήταν πολύ πιο ξεκούραστη άσκηση για τον Ολυμπιακό. Σ’ αυτό το τελευταίο ταξίδι ο Ολυμπιακός είχε αρκετά πιο πολλή μπάλα, για να ‘ναι προτεραιότητα το τρέξιμο και η ανθεκτικότητα στην πίεση. Η ανάγκη ήταν η δημιουργία. Η ένταση, το θράσος, οι ιδέες, οι ξαφνικές αλλαγές ταχύτητας.
Με τούτη την προσέγγιση ωστόσο, δημιουργικά δεν γινόταν κάτι περισσότερο απ’ ό,τι έγινε. Ενας έλεγχος του ρυθμού, μια συμπαθητική κυκλοφορία, τελεία. Η απόδοση ήταν «σε μία γραμμή», δίχως εκρήξεις, φλατ. Ένα πράγμα, γενικώς βαρύ. Που δεν πήγαινε, και δεν οδηγούσε, πουθενά. Ο Ολυμπιακός έβγαλε, συνολικά, φτώχεια. Εσβησε, με την πρώτη βροχή.
Κι όταν, αμέσως μετά το 1-0, ήλθε και το 2-0…σε δική του κατοχή, τότε έλαβαν τέλος και η συζήτηση και η όλη υπόθεση. Ο Ολυμπιακός άξιζε την επανασύνδεση με τη φάση των ομίλων. Πήρε, το καλοκαίρι, δύο καθαρές προκρίσεις. Επειτα, ήταν άλλο τόσο καθαρό ότι δεν μπορούσε (και δεν είχε κανένα βάσιμο δικαίωμα σε) κάτι διαφορετικό από την 4η θέση.
Μια ομάδα που προσλήφθηκε αθλητικός διευθυντής απ’ την Πριμέρα…υποτίθεται για να τη σχεδιάσει, αλλ’ αίφνης το κλαμπ αποσκίρτησε απ’ την πάγια ιβηρική γραμμή και η ομάδα κατέληξε να σχεδιαστεί απ’ τη διεθνή των ατζέντηδων κι από βελγικής προέλευσης κόουτς, ώσπου απ’ τον Σεπτέμβριο κιόλας τη διαχειρίζεται Ελληνας προπονητής, κι ο ένας πόντος πολύς της είναι!
Πηγή: Sport DNA
