Του Αντώνη Καρπετόπουλου
H τέταρτη κατάκτηση της Ευρωλίγκας από τον Ολυμπιακό είναι μια ιστορία που επί της ουσίας ξεκινάει τέσσερα χρόνια πριν στην συμμετοχή του Ολυμπιακού στο Final 4 του Βελιγραδίου. Για να φτάσει στον χθεσινό του θρίαμβο ο Ολυμπιακός γύρισε τέσσερις φορές χαμένος από Final 4 αλλά πάντοτε μαθαίνοντας κάτι. Θα ήταν μάλλον απίθανο να μην κερδίσει ούτε στο πέμπτο στη σειρά στο οποίο πήρε μέρος και το οποίο έγινε μάλιστα στην Αθήνα και μπροστά στον κόσμο του, που έστησε στο T Center το δικό του πάρτι. Αλλά ήταν και εξαιρετικά δύσκολο ότι μετά από τέσσερις αποτυχίες άντεξε να κυνηγάει τον μεγάλο τίτλο βασιζόμενος σε πολλούς ίδιους πρωταγωνιστές κι αν αυτό συνέβη είναι γιατί η γνώση που του χάρισαν οι προηγούμενες συμμετοχές αξιοποιήθηκε. Ο Ολυμπιακός έμαθε πολλά και άλλαξε πολλά. Και σήμερα δεν είναι απλά πρωταθλητής Ευρώπης: είναι μια ομάδα που εύκολα μπορεί να είναι του χρόνου με δυο προσθήκες ακόμα πιο δυνατή, πόσο μάλλον όταν έδιωξε πλέον και το βάρος της διαχείρισης των Final 4, αυτό που τον λύγισε στις προηγούμενες τέσσερις περιπτώσεις.
Παθήματα γεμάτα μαθήματα
Ο Ολυμπιακός στο Βελιγράδι χάνοντας γύρισε με την βεβαιότητα ότι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει είναι αυτός που τον βοήθησε να φτάσει εκεί: το μπάσκετ του Γιώργου Μπαρτζώκα δηλαδή. Η ήττα στο Κάουνας, σκληρή όσο λίγες, δημιούργησε μέταλλο: έπρεπε να αντιμετωπιστεί με επένδυση σε χαρίσματα περισσότερο ψυχικά – το συμπέρασμα που τότε βγήκε ήταν ότι η ομάδα έπρεπε να σκληρύνει πιο πολύ καθώς δεν αντιμετωπίζονται όλα με το ωραίο παιγνίδι. Η αποτυχία στο Βερολίνο έφερε πίσω τον Σάσα Βεζένκοφ – σήμερα δυο φορές MVP της κανονικής περιόδου και σταθερό σημείο αναφοράς της ομάδας ενώ στάθηκε και ο λόγος της απόκτησης του Ιβάν Φουρνιέ: έγινε τότε κατανοητό ότι χρειάζονται ηγέτες και ειδικά ο Γάλλος έμοιαζε ο καταλληλότερος για τον ρόλο. Και το σοκ στο Ντουμπάι έφερε κάτι που αποδείχτηκε φέτος πολύ χρήσιμο: την απόλυτη στήριξη στον Γιώργο Μπαρτζώκα σε συνδυασμό και με την δική του έμπρακτη αυτοκριτική σε ό,τι έχει να κάνει όχι τόσο με τις βασικές του αρχές όσο με την ίδια την σύσταση της ομάδας. Ο εφετινός Ολυμπιακός είχε ποιότητα και σκληρότητα. Ηγεσία αλλά και ρόλους. Οργανωμένο παιγνίδι αλλά και σολίστες όπως ο Ντόρσεϊ κι ο Φουρνιέ έτοιμους να βγουν από τα σχήματα και να παίξουν το δικό τους μπάσκετ. Στο Final 4 της Αθήνας όλα αυτά φάνηκαν και βοήθησαν καθοριστικά. Με την Φενέρ είδαμε την σκληρότητα της ομάδας στην άμυνα, την πολυφωνικότητα της, το μπάσκετ του Μπαρτζώκα – όχι τυχαία πρωταγωνιστές ήταν μεταξύ άλλων τρεις κατεξοχήν παίκτες του: ο Πίτερς, ο Βεζένκοφ και ο Μιλουτίνοφ. Και κόντρα στην Ρεάλ, σε ένα ματς που ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Ολυμπιακού ήταν ο φόβος της αποτυχίας, βγήκε μπροστά ο Ιβάν Φουρνιέ που με το δικό του παιγνίδι, γεμάτο από πρωτοβουλίες και εμπνεύσεις, πήρε τον τελικό ξυπνώντας τον Ολυμπιακό στο δεύτερο δεκάλεπτο και παίρνοντας τις πιο πολλές κρίσιμες αποφάσεις στο τέλος όταν η μπάλα βάρυνε πολύ.
Ολοι για όλους
Η κατάκτηση αυτής της Ευρωλίγκας είναι μια ιστορία δικαιώσεων. Είναι η δικαίωση των αδερφών Αγγελόπουλων αναμφισβήτητα: δικαιώθηκε η επιμονή τους, η αγάπη τους για το μπάσκετ, η στήριξη του προπονητή, η εκτόξευση του μπάτζετ σε μια χρονιά μάλιστα που το Final 4 έπρεπε να διοργανωθεί στην έδρα του ΠΑΟ που ήθελε να ράψει ένα ακόμα αστέρι – τα αδέρφια αποδέχτηκαν την πρόκληση της ιστορίας, το κίνητρο δεν τους έλειψε ποτέ. Είναι η δικαίωση του αρχηγού Παπανικολάου συνδετικού κρίκου του Ολυμπιακού που κέρδισε χθες βράδυ με εκείνον που είχε κερδίσει πάλι την Ρεάλ στο Λονδίνο δεκατρία χρόνια πριν. Είναι η δικαίωση ενός γκρουπ παικτών που έζησαν μια σειρά από αποτυχίες σε Final 4 δυναμώνοντας: η δικαίωση του Γουόκαπ, του Πίτερς, του Λαρεντζάκη, του Μιλουτίνοφ, του Φαλ, του ΜακΚίσικ, του Ντόρσεϊ, του ίδιου του Βεζένκοφ – όλοι τους είναι πλέον στην ιστορία του Ολυμπιακού ως μεγάλοι τροπαιούχοι χάρη στην επιμονή τους. Είναι η δικαίωση του Ιβάν Φουρνιέ που είδε τον Ολυμπιακό και τους οπαδούς του στο Παρίσι το 2010 και είπε «για αυτούς θέλω να παίξω» και τους ξαναείδε στο Βελιγράδι πέντε χρόνια πριν και είπε «για αυτούς θέλω να κερδίσω» Είναι η δικαίωση του ίδιου του Γιώργου Μπαρτζώκα που ήταν και παραμένει ένας αληθινός μαχητής, απολύτως ταγμένος στο δικό του μπάσκετ, αλλά πιο σοφός πλέον όπως κάθε άνθρωπος που βρίσκει την δύναμη να αφήσει με τις αποφάσεις του λίγο στην άκρη τις λατρεμένες κατά τα άλλα εμμονές του. Είναι κυρίως η δικαίωση ενός κόσμου που αγαπάει όχι απλά τον Ολυμπιακό αλλά και το ίδιο το μπάσκετ που από την ομάδα αυτή έχει δει. Και που στήριξε τον προπονητή και τους παίκτες σε στιγμές πραγματικής δυσκολίας αντλώντας δύναμη από το ίδιο το γούστο του. Η δικαίωση ενός κόσμου που ήθελε το γούστο του να δικαιωθεί βέβαιος ότι πρέπει και το καλό να δικαιωθεί όσος χρόνος κι αν χρειαστεί.
Υπήρξε κι ο τελικός
Το ξέρω ότι υπήρξε και ο τελικός, αλλά αυτός ήταν απλά μια υποσημείωση σε μια ιστορία πολύ μεγαλύτερή του. Η Ρεάλ Μαδρίτης αποδείχτηκε καταπληκτικά προετοιμασμένη από τον Σκαριόλο που έκανε μαθήματα small ball σε όλο σχεδόν το ματς. Εκρυψε τις απουσίες τριών ψηλών παρόλο που ο Ολυμπιακός μάζεψε 16 ριμπάουντ παραπάνω. Βρήκε πρωταγωνιστές όπως ο Λάις που κάποια στιγμή νόμιζες πως θα πετύχει 50 πόντους. Κράτησε έξω πολύ τον Καμπάτσο για να έχει στο παρκέ ψηλά γκαρντ όπως ο Φελίζ και ο Μαλεντόν, παρουσίασε μια ομάδα προετοιμασμένη και για την άμυνα με αλλαγές του Μπαρτζώκα (ειδικά για αυτήν) και για να αντιμετωπίσει τα χετζ άουτ μετά το δεύτερο δεκάλεπτο. Στο τέλος η Ρεάλ κατάφερε κάτι που έμοιαζε απίθανο: να φτάσει κοντά στο να γυρίσει το ματς μαζεύοντας επιθετικά ριμπάουντ μολονότι δεν είχε ψηλούς – ο Φελίζ σούταρε αμαρκάριστος για την ισοφάριση μετά από δυο τέτοια! Αλλά η Ρεάλ έπαιξε ένα ματς χωρίς άγχος και χωρίς βάρος: στην πραγματικότητα ο Ολυμπιακός είχε αντίπαλο μόνο τον κακό εαυτό του και τον φόβο μην τυχόν απογοητεύσει τον κόσμο του την στιγμή του πιο μεγάλου πάρτι στην ερυθρόλευκη ιστορία. Και υπήρχε άγχος πολύ είναι αλήθεια, όπως συμβαίνει πάντα όταν μια ήττα μπορεί να χαρακτηριστεί όχι αποτυχία, αλλά εσχάτη προδοσία.
Και μετά, αγέρωχος, υπέροχα τρελός, συνδεδεμένος σταθερά με την εξέδρα, έτοιμος για σουτ χωρίς πολλή λογική αλλά και για ασίστ ιδιοφυής ενώ η μπάλα έκαιγε ήρθε ο Φουρνιέ. Κι ένα κεφάλαιο ολοκληρώθηκε. Για να ανοίξει αμέσως ένα άλλο που θα έχει κι αυτό τρέλα και ευτυχία. Και φυσικά κυρίως μπάσκετ: αφιερωμένο σε όσους το αγαπούν όπως οι Αγγελόπουλοι. Κι έχουν μάθει και χάρη στον Μπαρτζώκα να το χαίρονται. Με πρωτιές σε κανονικές περιόδους, παραστάσεις υπέροχες, παίκτες που ξέρουν τι θέλουν και φυσικά κούπες.
Ένα πάρτι τελείωσε. Πολλά άλλα ακολουθούν. Είναι το μόνο βέβαιο…
Πηγή: Karpetshow
