Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Θεωρητικά, πρόκειται για μεταγραφή που άπαντες παραδέχονται κάθε καλοκαίρι ότι είναι η πλέον απαραίτητη για το ρόστερ του Ολυμπιακού. Κάθε Ιούνιο, τα «ερυθρόλευκα» ρεπορτάζ ξεκινούν με τη φράση «να αποκτηθεί ένας νέος Μέλμπεργκ» και καταλήγουν στο ρητό «ο προπονητής θεωρεί ότι το ρόστερ είναι πλήρες».
Με τη βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να ζήσουμε ξανά το περσινό καλοκαίρι – ανέκδοτο, με τους πρωταθλητές να αναζητούν για δύο μήνες «νέο Μέλμπεργκ» και να αποκτούν τον… Βιάνα (ένα παλικάρι με 13 συμμετοχές σε επαγγελματικό επίπεδο, που μοιραία αποδείχτηκε ανέτοιμος να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μιας ομάδας όπως ο Ολυμπιακός), ας δούμε λίγο τα δεδομένα που διαμορφώνονται φέτος για την κάλυψη του συγκεκριμένου νευραλγικού κενού.
Δεδομένο πρώτο: Δε νοείται στο σχεδιασμό του νέου Ολυμπιακού να μη λογίζεται ως ένας εκ των δύο βασικών κεντρικών αμυντικών ο Παναγιώτης Ρέτσος. Το παλικάρι όχι μόνο δικαίωσε τις προσδοκίες των ανθρώπων της πειραϊκής ομάδας στην παρθενική του σεζόν στην πρώτη ομάδα, αλλά τις ξεπέρασε. Δεν είναι τυχαίο ότι ο νεαρός μπακ θεωρείται αυτή τη στιγμή το πλέον πολύτιμο και ακριβό περιουσιακό στοιχείο των Πειραιωτών. Οι… οκταψήφιες προτάσεις για την απόκτησή του πέφτουν βροχή, ο Ολυμπιακός πολύ καλά κάνει και τις απορρίπτει, αλλά πλέον καλείται να επενδύσει και αγωνιστικά στον παίκτη, όχι ως ένα απλό ταλέντο, αλλά ως αμυντικό πρώτης γραμμής.
Στο σχεδιασμό της νέας σεζόν, λοιπόν, ως βασικός κεντρικός αμυντικός πρέπει να λογίζεται ο Ρέτσος. Αν στην πορεία τον ξεπεράσουν με την απόδοσή τους ο Ρισβάνης, ο Σισέ, ο Νικολάου ή κάποιος άλλος, ή αν ο ίδιος δεν ανταποκριθεί στις απαιτήσεις, αυτή είναι άλλη συζήτηση.
Δεδομένο δεύτερο: Διαθέτει ταλαντούχους κεντρικούς αμυντικούς στο ρόστερ του ο Ολυμπιακός, εκτός από τον Ρέτσο; Η απάντηση είναι ναι. Πρώτος και καλύτερος ο Ρισβάνης, ένας από τους πλέον ανερχόμενους στόπερ στο ελληνικό ποδόσφαιρο και από τους κορυφαίους κεντρικούς αμυντικούς στο πρωτάθλημα που ολοκληρώθηκε. Δεύτερος ο Σισέ. Μέχρι στιγμής ο Γάλλος δείχνει εξαιρετικά στοιχεία στην προετοιμασία, δικαιώνοντας τους ανθρώπους που έσπευσαν να τον κλείσουν από το χειμώνα. Εξαιρετική τεχνική, σοβαρότητα, ηρεμία, μέχρι στιγμής μόνο ελπιδοφόρα μηνύματα στέλνει. Προσθέστε στο συγκεκριμένο δίδυμο τους Ρέτσο – Νικολάου και καταλαβαίνει κανείς ότι οι «ερυθρόλευκοι» σφύζουν από ταλέντο στο κέντρο της άμυνάς τους.
Και κάπως έτσι φτάνουμε στην ουσία: Ο κεντρικός αμυντικός που πρέπει να πλαισιώσει την τετράδα Ρέτσου – Ρισβάνη – Σισέ – Νικολάου, πρέπει να διαθέτει δύο αδιαπραγμάτευτα στοιχεία: Εμπειρία και προσωπικότητα!
Πρέπει να είναι σε θέση να συμβάλλει όχι μόνο στη θωράκιση της ποιοτικής αναβάθμισης της συνολικής αμυντικής λειτουργίας του Ολυμπιακού, αλλά και στην εξέλιξη των ταλαντούχων στόπερ που διαθέτουν οι Πειραιώτες.
Ο Ολυμπιακός, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται έναν κεντρικό αμυντικό – ηγέτη στο δυναμικό του. Έναν παίκτη που δεν θα έχει απλά καταλυτική παρουσία στους αγώνες της ομάδας, αλλά και στις προπονήσεις της. Έναν καθοδηγητή των υπόλοιπων νεαρών ταλαντούχων αμυντικών που θα βοηθήσει στη βελτίωση του Ρέτσου, του Ρισβάνη, του Σισέ, του Νικολάου.
Το να αποκτήσει κεντρικό αμυντικό με λιγοστά χιλιόμετρα στο κοντέρ του (όσο ταλαντούχος κι αν είναι) ειλικρινά δεν έχει ποδοσφαιρική λογική. Τέτοιους έχει. Το να φέρει κεντρικό αμυντικό από άλλη ήπειρο που θα χρειαστεί χρόνο να εξοικειωθεί στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, επίσης φαντάζει εντελώς παράλογο.
Ένας Γκονσάλο Ροντρίγκεζ του λείπει. Δεν είναι εύκολο να πειστεί τέτοιος παίκτης να έρθει στην Ελλάδα, αλλά ας βρεθεί ένα στόπερ με τα δικά του χαρακτηριστικά: Έμπειρος, με γεμάτες χρονιές στην πλάτη του σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και με προσωπικότητα…
Υ.Γ. Ο Μποτία δεν είναι κακό στόπερ. Δεν είναι όμως αυτό που χρειάζεται ο Ολυμπιακός δίπλα σε Ρέτσο, Ρισβάνη, Σισέ, Νικολάου…
Υ.Γ. 2: Σε περίπτωση πώλησης του Ρέτσου, εννοείται ότι τα δεδομένα αλλάζουν άρδην…
Πηγή: Sport DNA
