Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Χαράματα Σαββάτου θα δούμε για δεύτερη φορά την ομάδα που συζητήθηκε περισσότερο από όλες για την πρεμιέρα της, αναφέρομαι στη Βραζιλία. Δυστυχώς η ομάδα του Κάρλο Αντσελότι δεν συζητήθηκε γιατί εντυπωσίασε με τις αρετές της, αλλά γιατί προβλημάτισε τους πολυάριθμους φίλους της. Στην πρεμιέρα είχε ένα δύσκολο αντίπαλο όπως το Μαρόκο. Απόψε κόντρα στην Αϊτή δεν έχει δικαιολογίες. Η Αϊτή, που προκρίθηκε στο μουντιάλ χωρίς να δώσει ματς στην έδρα της εξαιτίας της εγκληματικότητας που υπάρχει στην πρωτεύουσά της (!) αλλά χρησιμοποιώντας ως έδρα το Κουρασάο (κάτι μαγικό πρέπει να υπάρχει εκεί…), θα έπρεπε να είναι σάκος του μποξ. Αλλά η Βραζιλία στην πρεμιέρα της δεν έμοιαζε μποξέρ.
Η δεύτερη έξοδος
Ας τα πάρουμε με την σειρά. Θέλω να είμαι επιεικής με τη Βραζιλία. Είχε στην πρεμιέρα της τον δυσκολότερο αντίπαλο από οποιαδήποτε άλλη ομάδα από αυτές που συμπεριλαμβάνονται στα παραδοσιακά φαβορί. Το Μαρόκο είναι στη 10η θέση της βαθμολογίας της FIFA, έχει παίκτες που αγωνίζονται σε μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες, έχει αγωνιστεί πρόσφατα στον τελικό του Κυπέλλου εθνών Αφρικής και ήταν στο προηγούμενο Μουντιάλ στους ημιτελικούς. Αλλά ισχύει και ότι η Βραζιλία προβλημάτισε. Κυρίως γιατί εμφάνισε προβλήματα δομικά.
Η Βραζιλία απέναντι στο Μαρόκο παρατάχθηκε με δύο ακραία μπακ, τα οποία δεν μπορούσαν να την βοηθήσουν επιθετικά γιατί δεν έχουν επιθετικές αρετές. Ο Ρότζερ Ιμπάνιεζ, με ύψος 1.86μ είναι βαρύς και όχι ιδιαιτέρως γρήγορος: στην Αταλάντα και στη Ρόμα έπαιζε δεξί στόπερ. Ο Ντούγκλας Σάντος παίρνει πρωτοβουλίες επιθετικές, αλλά στην Ζενίθ στην οποία αγωνίζεται από το 2019 δεν έχει εξελιχτεί. Η μεσαία γραμμή της Βραζιλίας αποτελούταν από τρεις παίκτες που δεν έμοιαζαν απολύτως συμπληρωματικοί. Ο Καζεμίρο είναι πάρα πολύ στατικός, ο Μπρούνο Γκιμαράες, που παίζει δίπλα του δεν είναι ο καλύτερος πασέρ και δεν τρέχει και πολύ τη μπάλα. Ο Πακέτα παίζοντας πολύ μακριά από την αντίπαλη περιοχή, αναγκαζόταν να κουβαλάει πολύ τη μπάλα και ο Μπουαντί και ο Αλ Κχανούζ τον παγίδευσαν πολλές φορές και του έκλεψαν τη μπάλα στήνοντας αντεπιθέσεις – ειδικά στο πρώτο ημίχρονο: ο Πακετά δεν μοιάζει ικανός να γίνει ο οργανωτής που είχαν κατά καιρούς όλες οι ομάδες του Αντσελότι και λεγόταν Πίρλο, Μόντριτς κτλ.
Το πιο μεγάλο πρόβλημα ωστόσο ήταν στην επίθεση. Ο Ιγκορ Τιάγκο, στην Μπρέντφορντ όπου αγωνίζεται, είναι συνηθισμένος να παίζουν πολύ γι’ αυτόν, δηλαδή να του σηκώνουν την μπάλα (είναι 1,93μ…) ή να περιμένουν το παιγνίδι του με την πλάτη στην εστία για να συνεργαστούν μαζί του οι παίκτες που βγαίνουν από τον άξονα. Η Εθνική Βραζιλίας χρειάζεται άλλου τύπου φορ: έναν σέντερ φόρ που να δουλεύει πολύ για τους πλάγιους, δηλαδή για τον Βινίσιους και για τον Ραφίνια που είναι εξτρέμ που φτάνουν στο γκολ. Αν στη συγκεκριμένη ομάδα πρέπει οι δύο εξτρέμ να παίξουν για τον φορ, δίνοντας πχ πλάτος στην επίθεση, υπάρχει πρόβλημα. Η Βραζιλία χρειάζεται για να έχει ένα λειτουργικό επιθετικό παιγνίδι ο Βινίσιούς και ο Ραφίνια να φτάνουν στο γκολ και όχι να προσπαθούν αυτοί οι δύο να ελευθερώσουν τον φορ, όποιος κι αν είναι.
Οι δυο τρόποι
Ο Αντσελότι στο πρώτο παιχνίδι πάλεψε πάρα πολύ το ματς από τον πάγκο. Η εικόνα της ομάδας του κάπως σουλουπώθηκε στην επανάληψη, με τον Ντανίλο αντί του Ιμπάνιεζ, τον Κούνια αντί του Πακετά, τον Φαμπίνιο αντί του Καζεμίρο, και τον Ενρίκε αντί του Τιάγκο, αλλά ευκαιρίες δεν υπήρξαν. Σ’ ένα παγκόσμιο κύπελλο έχει συμβεί πολλές φορές η ομάδα η οποία τελικά το κέρδισε ή έπαιξε στον τελικό να έχει ξεκινήσει άσχημα. Η Αργεντινή για παράδειγμα στο προηγούμενο παγκόσμιο κύπελλο είχε ηττηθεί στην πρεμιέρα της από την Σαουδική Αραβία. Αλλά η βελτίωση της στη συνέχεια δεν προέκυψε τυχαία. Ο Σκαλόνι άλλαξε οκτώ από τους παίκτες που ξεκίνησαν την πρώτη αγωνιστική και από την δεύτερη κιόλας αγωνιστική είδαμε μια άλλη ομάδα. Νομίζω ότι και ο Αντσελότι πρέπει να κάνει το ίδιο. Αν επιμείνει αλλάζοντας μόνο τον σέντερ φόρ (διότι αυτό μου φαίνεται δεδομένο, ότι δηλαδή θα ξεκινήσει ο Εντρικ) η ομάδα του θα συνεχίσει να κουβαλάει τα ίδια προβλήματα που δεν είναι αμιγώς αγωνιστικά, αλλά έχουν να κάνουν με κάτι πολύ σημαντικότερο: η Βραζιλία – τουλάχιστον αυτή που είδαμε με το Μαρόκο – δεν τρομάζει. Και μια ομάδα που δεν τρομάζει είναι πολύ δύσκολο να κατακτήσει τελικά το παγκόσμιο κύπελλο.
Πώς τρομάζει μια ομάδα; Με δύο τρόπους. Ο πρώτος είναι κάποιος από τους μεγάλους παίκτες της να βρεθεί σε καταπληκτική κατάσταση και να την πάρει από το χέρι για να την φτάσει στον τελικό: έχει συμβεί με ποδοσφαιριστές που ονομάζονται Ζιντάν, Μέσι, Μόντριτς, Μπάτζιο, ΕμΠάπε, Ρομάριο κτλ. Ο άλλος τρόπος είναι μια ομάδα να πετύχει πολλά γκολ τουλάχιστον στη φάση των ομίλων. Το ‘χουν κάνει οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί, οι ίδιοι οι Βραζιλιάνοι. Δεν ξέρω τι από τα δύο μπορεί να κάνει αυτή η ομάδα του Αντσελότι. Αλλά αν δε βρει έναν ηγέτη ικανό να κάνει τη διαφορά ή αν δεν φορτώσει με γκολ την Αϊτή και τη Σκωτία είναι δύσκολο να τα καταφέρει να πάει πολύ μακριά σε ένα παγκόσμιο κύπελλο στο οποίο αυτή τη στιγμή δεν μοιάζει να τη φοβάται κανείς. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις ομάδες που θέλουν να το κερδίσουν.
Η μεγάλη ερώτηση για μένα είναι τι μπορεί να βρει ο Αντσελότι στον πάγκο του για να αλλάξει την ομάδα του. Ομολογώ ότι όταν είδα τον Φαμπίνιο πχ τα έχασα: νόμιζα πως είχε σταματήσει το ποδόσφαιρο.
Τι άλλο θα δούμε
Τι άλλο θα δούμε απόψε; Σκοτία – Μαρόκο, με την ισοπαλία να βολεύει τους Σκοτσέζους. Οι Μαροκινοί άρεσαν στην πρεμιέρα τους, αλλά έχουν λίγο μπλέξει και δεν το έχουν καταλάβει: η Σκοτία του ΜακΓκιν, του Φέργκιουσον και του ΜακΤόμινι, από την στιγμή που βολεύεται με την ισοπαλία μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Το Μαρόκο δεν μπορεί να κάνει απέναντί τους το ματς που έκανε με την Βραζιλία: για παράδειγμα θα χρειαστεί ένα φορ απέναντι στην μαχητική τους άμυνα. Τουλάχιστον στο Τουρκία – Παραγουάη, και οι δυο παίζουν τα ρέστα τους. Θα ξέρουν και το αποτέλεσμα των Αμερικάνων με τους Αυστραλούς που παίζουν νωρίς…
Πηγή: Karpetshow
