Προσπαθώ τρεις μέρες να καταλάβω το πιο απλό πράγμα του κόσμου: Αν υποθέσουμε ότι ο Παναθηναϊκός φούσκωσε την ιστορία με τα κρούσματα COVID γιατί το έκανε; Ποιο το όφελός του; Για να ξεκουραστούν οι παίκτες του; Μα εδώ που φτάσαμε όλες οι ομάδες έχουν ποδοσφαιριστές εξουθενωμένους, διαλυμένους, τραυματίες ή αρρώστους με ίωση, άρα όλες θα είχαν πάνω – κάτω το ίδιο όφελος. Ουδένα συγκριτικό πλεονέκτημα θα αποκτούσε ο ΠΑΟ από την αναβολή. Άρα; Ποιος ο λόγος να στήσει μια τόσο κραυγαλέα υπόθεση; Επειδή η προφανής απάντηση συνήθως είναι και η πιο σωστή τείνω να καταλήξω στο εξής: Δεν την έστησε. Όσα ισχυρίζεται είναι αληθή, υπάρχει πληθώρα κρουσμάτων στην ομάδα και άρα, ανεξαρτήτως πρωτοκόλου, η αναβολή για μια ημέρα υπήρξε ένα ωραίο, σύντομο ανέκδοτο.
Ανέκδοτο ήταν και το non – paper της ΑΕΚ για δικαίωση Αλμέιδα στις δηλώσεις του περί δώρων. Σαν να λέμε δηλαδή είναι «δώρο» για τον Παναθηναϊκό ότι Παρασκευή έσκασαν δεκάδες κρούσματα κορωνοϊού σε παίκτες και επιτελείο και αντί να παίξουν Κυριακή, θα παίξουν Δευτέρα. Τέτοια «δώρα» να μη σου τύχουν!
Η Ένωση λέει ότι είχε κι εκείνη πολλές ιώσεις την περασμένη εβδομάδα αλλά δεν το επικαλέστηκε για να ζητήσει αναβολή. Έχουμε εμπεδώσει φαντάζομαι, εκτός κι αν είσαι ο Γρηγόρης Πετράκος, ότι ο COVID 19 δεν είναι απλή ίωση. Αν η ΑΕΚ είχε θέμα με COVID και δεν το είπε, έπραξε λάθος. Αν πάλι είχε πολλά κρούσματα κάποιας άλλης σοβαρής ίωσης, σε βαθμό μη συμπλήρωσης αποστολής, πάλι έπραξε λάθος που δεν ζήτησε αναβολή. Γενικώς, οφείλω να ομολογήσω ότι βρίσκω λάθος όλους τους ισχυρισμούς και τις διαρροές του «Δικεφάλου» στην συγκεκριμένη υπόθεση.
Και τρομάζω με τον βαθμό συστράτευσης των πάντων σε αυτόν τον παραλογισμό!
Μια σειρά ετερόκλητων ανθρώπων διαφορετικών οπαδικών προτιμήσεων ενώθηκε κάποτε για να αντισταθεί στη λαίλαπα του ελληνικού ποδοσφαίρου που είχε ως βάση τη νοοτροπία: «Τίτλος με κάθε τρόπο και με κάθε κόστος». Μια νοοτροπία που παρέσυρε στο διάβα της αξιοπρέπειες, ανταγωνισμό, ποδοσφαιριστές, δημοσιογράφους, άξιους επαγγελματίες. Με πολλά σκαμπανεβάσματα και πισωγυρίσματα φτάσαμε στο σημείο να διεκδικούν το φετινό πρωτάθλημα μέχρι πρότινος οι τέσσερις μεγαλύτερες ομάδες της χώρας και τώρα στο φινάλε οι δυο εξ αυτών. Σκεφτόμουν ο αφελής ότι με τον Ολυμπιακό εκτός μάχης, η τοξικότητα κάπως θα μειωνόταν. Για να βρεθώ μπροστά σε έναν ιό ανοησίας, χυδαιότητας, ιερού μίσους και αβάσταχτης κακίας που δεν λογαριάζει ούτε την υγεία των αθλητών μπροστά στην τελική επικράτηση. Ένα ιό για τον οποίο δεν έχει βρεθεί ακόμα εμβόλιο. Ή μάλλον έχει βρεθεί εδώ και δεκαετίες: είναι η δημοσιογραφία.
Ίσως αλλού. Γιατί στην Ελλάδα πολύ φοβάμαι ότι έχει καταλήξει σε νούμερο 1 φορέα του ιού.
Πηγή: Sdna
