Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Ο ΠΑΟΚ δεν αποκλείστηκε από την Μπενφίκα πρωτίστως για αγωνιστικούς λόγους. Αυτό θα είχε συμβεί αν το στο πρώτο ματς είχε ηττηθεί με μεγάλη διαφορά γκολ, όπως θα μπορούσε με βάση την εικόνα του αγώνα. Δεν συνέβη όμως. Το ματς στην Λισαβόνα έληξε 1-1 και το ματς στην Τούμπα ήταν 1-0 από νωρίς, με την ομάδα του Λουτσέσκου να παίζει εξαιρετικά.
Μετά ο ΠΑΟΚ λύγισε ψυχολογικά. Το είπε ο ίδιος ο Ρουμάνος. Δεν διαχειριστήκαμε σωστά την πίεση. Που πάει να πει ότι ο «Δικέφαλος» δεν ήταν έτοιμος πνευματικά για τη μεγάλη πρόκληση. Ένα σύνολο που έχει αντιμετωπίσει αναποδιές και αναποδιές τους τελευταίους μήνες και παρ’ όλα αυτά έμεινε ενωμένο και συγκεντρωμένο, ένα σύνολο που μόλις λίγες εβδομάδες νωρίτερα, κόντρα σε μια καλή ευρωπαϊκή ομάδα γύρισε ματς από το 0-2, σε 3-2 μέσα 17 λεπτά, αυτό το σύνολο άρχισε να τρεκλίζει στο 1-1 και επί της ουσίας κατέρρευσε στο 1-2.
Ο ΠΑΟΚ έχει συνηθίσει τους τελευταίους μήνες να κυριαρχεί στο γήπεδο. Να έχει την μπάλα στα πόδια του και όταν την χάνει, να πιέζει και να την ξανακερδίζει. Να μην είναι κομπάρσος, μα πρωταγωνιστής. Όπως ήταν πρωταγωνιστής και κόντρα στην Βασιλεία αλλά και κόντρα στην Σπαρτάκ. Αυτό το είδος του παιχνιδιού απαιτεί μεγάλη αυτοπεποίθηση και μια άγνοια κινδύνου – παίζεις με την βεβαιότητα ότι τίποτα και κανείς δεν είναι καλύτερος από εσένα.
Το γεγονός ότι στο «Ντα Λουζ», σε μεγάλα διαστήματα του αγώνα, οι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ απλώς παρακολουθούσαν τους ποδοσφαιριστές της Μπενφίκα να κάνουν ό,τι θέλουν, προφανώς προκάλεσε ρήγματα στην ψυχολογία τους. Τους δημιούργησε αμφιβολίες, και δεύτερες σκέψεις.
Ο «Δικέφαλος» την Τετάρτη καταπλακώθηκε από τα ατομικά λάθη των παικτών του, τα οποία ήταν απόρροια άγχους. Και το άγχος με τη σειρά του ήταν απόρροια της – πίεσης για την πρόκριση μα και της- κλονισμένης αυτοπεποίθησης του ΠΑΟΚ από το πρώτο παιχνίδι. Όταν νιώθεις χειρότερος από τον αντίπαλό σου, τότε τρέμεις μην κάνεις το παραμικρό λάθος. Και όταν τρέμεις μην κάνεις το παραμικρό λάθος, καταλήγεις να διαπράττεις δυο, όπως ο Πασχαλάκης στην μοιραία φάση του 1-2.
Είναι ο ΠΑΟΚ χειρότερος από την Μπενφίκα; Αναμφίβολα. Είναι τόσο χειρότερος όσο φάνηκε, κυρίως στην Πορτογαλία; Εγώ λέω όχι. Όμως για την Μπενφίκα, ακόμα και όταν παίζει με εικοσάχρονα στην ενδεκάδα, η πρόκριση στους ομίλους είναι όχι απλώς το μίνιμουμ ζητούμενο στη σεζόν της, είναι το απολύτως αυτονόητο και οτιδήποτε άλλο συνιστά αποτυχία. Για τον ΠΑΟΚ, ακόμα και όταν παίζει με έμπειρους και μπαρουτοκαπνισμένους παίκτες στην ενδεκάδα, η πρόκριση στους ομίλους είναι ένα απωθημένο ετών, μια ιστορική πρόκληση, μια τεράστια υπόθεση που όσο δεν έρχεται, τόσο μεγαλύτερες διαστάσεις αποκτά.
Η Μπενφίκα λοιπόν έπαιξε την μπάλα της, όπως ξέρει και μπορεί, ο ΠΑΟΚ δεν έπαιξε την δική του, και επειδή δεν τον άφησαν οι Πορτογάλοι αλλά και επειδή τα πόδια βάρυναν δραματικά από την πίεση της συγκυρίας.
Και φοβάμαι ότι μέχρι να μπει ο ΠΑΟΚ στους ομίλους και να αποκτήσει σε ετήσια βάση τριβή με τέτοια μεγέθη, ώστε σε κάποιο βαθμό να τα αποκαθηλώσει, αντίπαλοι όπως η Μπενφίκα θα εξακολουθήσουν να του φαίνονται βουνό και ενδεχόμενη πρόκριση απέναντί τους θα μοιάζει με κάτι υπεράνθρωπο, δίχως να είναι.
Άρα; Που καταλήγουμε; Αφού δεν μπήκε και φέτος που διαθέτει το καλύτερο ρόστερ στην ιστορία του, πότε θα μπει ο ΠΑΟΚ στους ομίλους; Ουδείς γνωρίζει ασφαλώς. Ίσως μια καλή απάντηση να είναι η εξής: Όταν πάρει το πρωτάθλημα και οι κληρώσεις του γίνουν περισσότερο βατές.
Υ.Γ. 1: Το ποδοσφαιρικό πρότζεκτ της ΑΕΚ, από την ημέρα που έπεσε στην Γ΄ Εθνική μέχρι σήμερα, είναι το καλύτερο στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Οργανωμένα, μεθοδικά, η Ένωση κατάφερε σε γυρίσει στην Σούπερ Λίγκα, να κατακτήσει κύπελλο, μετά πρωτάθλημα και εντέλει να μπει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Κι όλα αυτά , δίχως να ξοδέψει πακτωλό χρημάτων, δίχως να υπονομεύσει με νέα χρέη το μέλλον της και ενώ ταυτόχρονα χτίζει και καινούργιο γήπεδο! Και φυσικά, έχοντας ανατρέψει μαζί με τον ΠΑΟΚ (μέχρι ενός σημείου και με τον ΠΑΟ) το καθεστώς που κυριαρχούσε στο ελληνικό ποδόσφαιρο και έχοντας αποκτήσει η ίδια ισχυρά ερείσματα στο παρασκήνιο του χώρου, χωρίς όμως να εκτίθεται.
Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους υπεύθυνους της συγκεκριμένης, τρελής, πορείας. Αλλά αξίζει επίσης να επισημανθεί και κάτι ακόμα.
Ο Ιβάν Σαββίδης δεν ζει στην Ελλάδα και δεν ξέρει την ελληνική νοοτροπία και τις ελληνικές ιδιαιτερότητες. Μαθαίνει μεν, έχει ακόμα δρόμο δε.
Ο Δημήτρης Μελισσανίδης τα ξέρει άριστα. Και από την καλή και από την ανάποδη. Πρόκειται για μια πολύ βασική διαφορά που ειδικά τους τελευταίους μήνες έχει φανεί ξεκάθαρα και αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η ΑΕΚ θα κουνήσει το σεντόνι φέτος, ενώ ο ΠΑΟΚ όχι.
Πηγή: Sport DNA
