Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Ρε που έχουμε φτάσει όσοι αγαπάμε πραγματικά το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό γενικότερα; Να περιμένουμε με αγωνία να αρχίσει ξανά το πρωτάθλημα και να καρδιοχτυπούμε όχι για τα αποτελέσματα των ομάδων μας, αλλά περισσότερο για το… επόμενο σφύριγμα ενός διαιτητή που θα απειλήσει να τινάξει στον αέρα ολόκληρη τη Superleague και φυσικά… τη δική μας ηρεμία!
Ξέρω ότι είναι δύσκολο, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας: Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλά ένα παιχνίδι. Εδώ και δεκαετίες έχει εξελιχθεί σε μια από τις πιο βαριές βιομηχανίες της παγκόσμιας οικονομίας, κάτι που συνεπάγεται αυτομάτως τη μετατροπή του σε ένα σκληρό παιχνίδι εξουσίας και συμφερόντων. Η δεδομένη πραγματικότητα ισχύει παντού και όχι μόνο στην Ελλάδα.
Μήπως δεν σφάζονται στην Ισπανία Ρεάλ και Μπαρτσελόνα για τον έλεγχο της διαιτησίας; Μήπως δεν υπάρχει έντονο παρασκήνιο στην Ιταλία για τον έλεγχο των ρέφερι; Σε ποια διοργάνωση δεν επιδίδονται οι όποιοι ισχυροί σε μια διελκυστίνδα επιρροής των διαιτητών; Παντού το πράττουν! Ακόμη και στην Premier League (σ.σ. υπάρχουν ακόμη και βιογραφίες διαιτητών που αναφέρονται στον… πόλεμο σκιών που διεξάγεται μακριά από τη βιτρίνα του κορυφαίου πρωταθλήματος του πλανήτη).
Ποια είναι η διαφορά με την Ελλάδα; Ότι ο συγκεκριμένος πόλεμος διεξάγεται στο παρασκήνιο. Μακριά από τις τηλεοπτικές κάμερες. Άντε μια φορά στα τόσα να βγει ένας πρόεδρος να τα… χώσει δημόσια (είναι νωπές ακόμη οι δηλώσεις του προέδρου της Νάπολι Αουρέλιο Ντε Λαουρέντις, για την ελεγχόμενη από τη Γιουβέντους ιταλική διαιτησία).
Και στην Αγγλία θα υπάρξουν δημόσιες τοποθετήσεις για τη διαιτησία, και στην Ισπανία. Από ποιους όμως; Από τους πραγματικούς πρωταγωνιστές! Θα βγει να πει μια ατάκα ο Σέρχιο Ράμος, θα του απαντήσει ο Πικέ. Θα μιλήσει ο Μουρίνιο, θα απαντήσει ο Κλοπ…
Πουθενά, μα πουθενά στον πλανήτη δεν επιδίδονται ολόκληροι ποδοσφαιρικοί οργανισμοί στο ξεκατίνιασμα και τον καθημερινό πόλεμο που ζουν οι Έλληνες φίλαθλοι από τους ισχυρούς του δικού μας ποδοσφαίρου.
Πουθενά στον κόσμο δεν διεξάγεται ο πόλεμος για τον έλεγχο του παρασκηνίου μπροστά στις κάμερες και σε καθημερινή βάση, όπως πραγματοποιείται εδώ και πολλά χρόνια στον δικό μας μικρόκοσμο. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά!
Στην Ελλάδα οι ίδιες οι ομάδες εμπορεύονται περισσότερο τον εμφύλιό τους, την αντιπαράθεση με τον απέναντι που φτάνει στα όρια του μίσους και φυσικά τον πόλεμο του παρασκηνίου (στον οποίο εννοείται ότι άπαντες εμφανίζονται ως θύματα) και λιγότερο το ίδιο το προϊόν: Το ίδιο το ποδόσφαιρο!
Δεν πα να έρθουν ξένοι διαιτητές, δεν πα να ξεκινήσει επιτέλους η λειτουργία του VAR στα ελληνικά γήπεδα, όσο οι ιδιοκτήτες των μεγάλων ομάδων δεν δίνουν εντολή στους δικούς τους οργανισμούς (στελέχη, συνεργάτες, δημοσιογράφους που βρίσκονται υπό την επιρροής τους – εννοείται ότι υπάρχουν κι αυτοί και είναι ουκ ολίγοι) να ρίξουν τους δημόσιους τόνους της αντιπαράθεσης και να μεταφέρουν τον όποιο πόλεμο για τον έλεγχο του παρασκηνίου μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση σε αυτή τη χώρα να χαρούμε ξανά το ποδόσφαιρο.
Όσο οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες των μεγάλων ομάδων δεν κρύβουν τα… τσεκούρια του πολέμου πίσω από τις κάμερες και δεν υπογράφουν ένα μορατόριουμ που θα βάλει φρένο στο δημόσιο – και καθημερινό, γιατί έχει σημασία και η συχνότητα – ξεκατίνιασμα ολόκληρων των οργανισμών που ηγούνται, δεν υπάρχει περίπτωση να χαρούμε ξανά τις Κυριακές μας. Και πάντα θα… τρέμουμε για το επόμενο σφύριγμα που θα είναι σε θέση να τινάξει τα πάντα στον αέρα!
Πηγή: Sport DNA
