Του Κώστα Κεφαλογιάννη
ΠΑΟΚ πέρασε την Βασιλεία με δύο δίκαιες και μάλλον άνετες νίκες. Ούτε με υπέρβαση, ούτε με ηρωϊσμούς, ούτε με υπερένταση. Στο τελευταίο μισάωρο της ρεβάνς, οι πιτσιρικάδες του ρόστερ το έριξαν στις ντρίπλες και τα τακουνάκια.
Ειλικρινά, δεν θυμάμαι άλλη, τόσο χαλαρή πρόκριση του ΠΑΟΚ σε διπλούς αγώνες, απέναντι σε ομάδα με οντότητα και πολύ μεγάλη εμπειρία στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Σημειώστε δε δυο λεπτομέρειες που καθιστούν το επίτευγμα ακόμη πιο εντυπωσιακό:
Στην ρεβάνς ο ΠΑΟΚ έχασε τον αρχηγό, ηγέτη και καλύτερο παίκτη του λίγα λεπτά πριν την σέντρα. Και ανταπεξήλθε δίχως πρόβλημα.
Και συνολικά, ο «Δικέφαλος του Βορρά» στα δυο ματς, δεν έβγαλε μάτια. Ήταν οργανωμένος, αποτελεσματικός και σοβαρός αλλά όχι πραγματικά πολύ καλός.
Συμπερασματικά, ο ΠΑΟΚ προκρίθηκε εύκολα απέναντι σε μια έμπειρη ομάδα, δίχως τον Αντρέ Βιεϊρίνια (στο ένα παιχνίδι) και τον Ντιέγκο Μπίσεσβαρ (και στα δυο) και δίχως να πιάσει αληθινά σπουδαία απόδοση.
Με λίγα λόγια και για να μην το κουράζουμε άλλο: Ο ΠΑΟΚ άλλαξε επίπεδο. Αν βρίσκεται στο επίπεδο ομάδας ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ, μένει να αποδειχθεί. Σε κάθε περίπτωση όμως βρίσκεται στον ίδιο δρόμο όπου τελείωσε την περυσινή σεζόν, με διαρκείς βελτιωτικές τάσεις. Κάτι, ασφαλώς, που οφείλεται πρώτα και κύρια στον Ραζβάν Λουτσέσκου. Η δουλειά του είναι πλέον πέραν πάσης αμφισβήτησης. Ακόμα και όσοι τον ψέγουν για τον χαρακτήρα και τις δηλώσεις τους, δεν μπορούν παρά να παραδεχτούν ότι έχει φτιάξει μια πραγματικά καλή ομάδα, με αγωνιστική ταυτότητα, χαρακτήρα και ομοιογένεια.
Με την απόσταση και την ηρεμία που προσφέρει ο χρόνος, σκέφτομαι σήμερα το φινάλε της περασμένης χρονιάς. Δεν χρειάζεται να αναφερθούν τα γεγονότα, όλοι λίγο ως πολύ τα ξέρουμε. Είχα εκφράσει τότε ανοιχτά την διαφωνία μου σχετικά με το αφήγημα του «κλεμμένου πρωταθλήματος» που υποστήριξε σύσσωμος ο οργανισμός του ΠΑΟΚ, με τον ίδιο τον Λουτσέσκου να μην σταματά να μιλά επ’ αυτού.
Εξακολουθώ να διαφωνώ. Ωστόσο, όσο περνά ο καιρός, διαπιστώνω στην πράξη ορισμένα από τα οφέλη εκείνης της προσέγγισης. Ο ΠΑΟΚ βασανίζεται και αυτοϋπονομεύεται διαχρονικά από την εσωστρέφεια και τον διχασμό. Υπό άλλες συνθήκες, ο τραυματισμός του Βιεϊρίνια θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου για τον Μίχελ που άφησε τον Λουτσέσκου δίχως άλλο αριστερό μπακ. Όχι πια. Λίγη μουρμούρα ίσως και πάμε παρακάτω.
Γιατί; Διότι με αφετηρία όσα συνέβησαν στα ματς με τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ πέτυχε μια πρωτοφανή συσπείρωση που όμοιά της σπάνια είχε ξανά στην ιστορία του. Παίκτες, προπονητής, διοίκηση και κόσμος έγιναν μια γροθιά Ο λόγος δεν έχει πια και τόση σημασία – ας ήταν κι ο Κομίνης με το αθηνοκεντρικό κράτος που «μας έκλεψε τον τίτλο». Το αποτέλεσμα μετρά. Και το αποτέλεσμα είναι ότι το ήδη καλό κλίμα που υπήρχε μέχρι τότε, έγινε μπετόν – αρμέ! Οι παίκτες συμπεριφέρονται σαν οικογένεια, ο κόσμος τους αγαπά και τους προστατεύει από οποιονδήποτε προσπαθήσει να τους διαβάλλει (ενώ στο πρόσφατο παρελθόν οι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ «καιγόταν» με χαρακτηριστική ευκολία από σχόλια, κουτσομπολιά και τον τελευταίο, ανερμάτιστο ραδιοφωνικό παραγωγό), ο Μίχελ δεν μπαίνει στο κάδρο της κριτικής, ο Ιβάν λατρεύεται και ο Λουτσέσκου που στο ξεκίνημα της θητείας του στην Τούμπα ήταν ευρέως αντιπαθής, σύντομα θα γίνει – αν δεν είναι ήδη – ο δημοφιλέστερος προπονητής που έχει περάσει από τους «ασπρόμαυρους» εδώ και χρόνια.
Ακόμα κι αν στην υπόλοιπη Ελλάδα ορισμένα από τα παραπάνω ακούγονται ή φαίνονται γραφικά, ο ΠΑΟΚ είναι τη δεδομένη στιγμή «αλεξίσφαιρος». Τίποτα δεν διαπερνά, ταράζει ή θέτει σε αμφισβήτηση την ενότητα του συλλόγου.
Κι αυτό αποτελεί το έξτρα στοιχείο που μετατρέπει ένα δεδομένα καλό σύνολο, σε σύνολο ικανό να κουνήσει επιτέλους το σεντόνι στην Τούμπα!
Πηγή: Sport DNA
