Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Από τότε που βγήκε η συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο λέει η λαϊκή ρήση. Η οποία κρύβει μέσα της μια κάποια αλήθεια. Κι ωστόσο η ειλικρινής μεταμέλεια σε πολλές περιπτώσεις δείχνει φιλότιμο. Το ιδανικό θα ήταν να είμαστε τόσο προσεκτικοί και ψύχραιμοι ώστε να μη φτάνουμε εκ των υστέρων στο σημείο να μετανιώνουμε ή να ζητάμε συγγνώμη. Αλλά επειδή δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει κάνει λάθη, όσοι τα αναγνωρίζουν με γενναιότητα και εγκαίρως, αξίζουν λίγη παραπάνω συμπάθεια.
Ο Μανόλο Χιμένεθ έκανε λάθος στην Λεωφόρο. Λάθος σημαντικό και επικίνδυνο το οποίο ευτυχώς δεν είχε συνέπειες – δείγμα ότι ο κόσμος του Παναθηναϊκού έχει σε κάποιο βαθμό διδαχθεί από τα δικά του λάθη. Το λάθος του Ισπανού εντός γηπέδου όμως, μεγάλο έτσι κι αλλιώς, έγινε ακόμα μεγαλύτερο εκτός αυτού. Οι δηλώσεις του στη συνέντευξη τύπου ήταν ένα δεύτερο υψωμένο δάχτυλο, όχι μόνο προς τον κόσμο των Πρασίνων, αλλά προς όλους μας. Και, όπως φάνηκε από τις καθολικές αντιδράσεις των ΑΕΚτσήδων και προς την ίδια του την ομάδα!
Ο Μανόλο, παρασύρθηκε από την ένταση της στιγμής και έχασε τη ψυχραιμία του. Απαράδεκτο για έναν προπονητή – και έναν άνθρωπο ο οποίος δεν είναι είκοσι χρονών για να βράζει το αίμα του. Και αντί να το αναγνωρίσει όταν ηρέμησε και να προσπαθήσει να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται, βγήκε με ύφος, τσαντίλα και υπεροψία να πει τι; Τίποτα! Ουδεμία συγγνώμη, ουδεμία τύψη, ουδεμία μεταμέλεια. Εκείνη τη στιγμή, μπροστά στους δημοσιογράφους ο Χιμένεθ είχε μια ευκαιρία να μετατρέψει την ανοησία του σε μάθημα: «Παιδιά έκανα βλακεία, ζητώ συγνώμη από όλους, αναλαμβάνω την ευθύνη τιμωρήστε με όπως μου αξίζει και στείλτε μέσω του δικού παραδείγματος σε όλους και κυρίως στα νέα παιδιά το μήνυμα ότι τέτοιες κινήσεις δεν επιτρέπονται υπό οποιοσδήποτε συνθήκες». Κάτι τόσο απλό θα είχε βγάλει τον προπονητή της ΑΕΚ, όχι ακριβώς από πάνω, πάντως περίπου στα ίσια. Η στάση που επέλεξε, αντιθέτως, εξόργισε και όσους δεν είχαν εξοργιστεί από την αρχική του χειρονομία.
Και η γραπτή απολογία του, κάμποσες ώρες μετά, ολοφάνερα τυπική και υποκινούμενη από την ομάδα, είναι μια απολογία επικοινωνιακή και ανούσια. Θα ήταν καλύτερο να μην την είχε κάνει ούτε κι αυτή; Μάλλον όχι. Απλώς εδώ μιλάμε για κάτι τόσο προβλεπόμενο και αναγκαστικό που δεν έχει πια αξία. Μια «προκάτ» μεταμέλεια, απόλυτη δικαίωση της φράσης περί συγγνώμης και φιλότιμου.
Η μπάλα πλέον βρίσκεται στα πόδια των διοικούντων την ΑΕΚ. Ανεξάρτητα από την τιμωρία της αθλητικής δικαιοσύνης, η τιμωρία της ΠΑΕ είναι πολύ σημαντικότερη. Κατά τα ελληνικά ειωθότα το πιθανότερο είναι ότι δεν θα υπάρξει.
Αλλά αν είναι πράγματι διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ, τότε μερικά πράγματα δεν γίνεται να ξεπερνιούνται με μια ετερχρονισμένη και «αφιλότιμη» συγγνώμη.
Πηγή: Sport DNA
