Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Εάν, πλέον, τα πλέι-οφ της Σούπερ Λιγκ έχουν περάσει στο «να ζήσουμε για να τα θυμόμαστε» αυτό που θα θυμόμαστε είναι εκείνη η ανατροπή, ένα ολικό αναποδογύρισμα της λογικής, στο νήμα επάνω. Νίκη της ΑΕΚ στη Νέα Σμύρνη, ταυτόχρονη ήττα του ΠΑΟΚ στην Τούμπα από τον Παναθηναϊκό των -9 (ή κάπου τόσων) παικτών πρώτης γραμμής.
Η ΑΕΚ «τη βγήκε» πάλι στον ΠΑΟΚ, στο φινάλε της παρτίδας. Τότε, του κέρδισε τη μακρινή ελπίδα του Τσάμπιονς Λιγκ. Τώρα, του πήρε όλο το χαρτί από το τραπέζι του Γιουρόπα Λιγκ. Το έχει αυτό, η ΑΕΚ. Τις αντοχές και την πονηριά του δρομέα που μπαίνει στην τελική ευθεία περίπου απαρατήρητος, χώνεται ανάμεσα στα κορμιά μπροστά, κάνει το κόλπο, ύστερα ψάχνεις να καταλάβεις από πού ήρθε. Οι αποδείξεις είναι επανειλημμένες. Το πέτυχαν, με το κύπελλο 2016. Το πέτυχαν, στο 90’ της 31ης Μαίου 2017. Το κατάφεραν ξανά, αυτή τη φορά. Σαπό!
Οι φίλοι της ΑΕΚ χάρηκαν την όχι συνήθη εικόνα, η ομάδα να μπει για να κυριαρχήσει και να νικήσει. Όχι να περιμένει μήπως και, κάπως, κλέψει. Η εικόνα φάνηκε, μια εικόνα λελογισμένης μεν επιθετικότητας δε, απ’ την πρώτη στιγμή. Οι ακραίοι μπακ, στα σωστά μέτρα. Ψηλά. Και σωστά καλυμμένοι, στα ανεβάσματά τους, από τα δύο εξάρια Ηταν αυτό που λέμε «καλά», η ομάδα, μες στο παιγνίδι. Σίγουρα, πολύ καλύτερα από τη Μπριζ. Γι’ αυτό και δεν κυριάρχησε, απλώς. Δεν νίκησε, απλώς. Κατέληξε, να καταπιεί τη Μπριζ.
Κάπως έτσι, από την προσδοκία «ΑΕΚάρα βάλε ένα γκολ», μονομιάς έφτασαν στο τρίγκολο. Η «στατιστική ουσίας» συνομολογεί. Επικίνδυνες επιθέσεις, 21-9. Προσπάθειες για γκολ, 14-4. Εντός στόχου, 7-1. Το 3-0, απρόσμενο ή όχι, οπωσδήποτε επιβεβαιώνεται. Κανένα αντεπιχείρημα. Η κατοχή της μπάλας είναι η «στατιστική φλυαρίας». Διότι η ΑΕΚ, βάζοντας αυτό το καίριο στοιχείο, το αγκρέσιβ, στη ζωή της, έφερε τον αντίπαλο σε θέση καταφανούς αδυναμίας να μετουσιώσει το build-up σε κάτι το ωφέλιμο. Μία τελική πάσα. Μία τελική ενέργεια.
Να σταθώ και στη «σοφία», που συχνά εμείς οι ξερόλες απέξω έχουμε μια τάση να τη σνομπάρουμε, της εξέδρας. Την, απολύτως χρήσιμη, περί Αραούχο υπενθύμιση στη λήξη. Το μήνυμα είναι καθαρό. Ναι, θαυμάσια, 3-0, με ένα κερδισμένο πέναλτι και δύο γκολ από τον Αντρέ Σιμόες. Πολύ ωραίο για τον Αντρέ Σιμόες, πολύ ωραίο και για την ομάδα σε τούτη την οριακή διασταύρωση, αλλά δεν θα μεθύσουμε κιόλας ώστε να περιμένουμε ότι θα έρχεται κάθε φορά η λύση έτσι. Λύση, δεν έχει δοθεί. Η λύση εκκρεμεί. Ένα σύνθημα δημιουργικής, εποικοδομητικής, πίεσης.
Νωρίτερα, στη Σουηδία, είδαμε τη μακράν πιο απίθανη ιστορία επιτυχίας, success story που λένε, στη διοργάνωση. Πιο απίθανη, ετούτη δω της Εστερσουντ, κι απ’ της Βάρνταρ με τη Φενέρμπαχτσε. Αξέχαστος θα τους μείνει, ο ΠΑΟΚ. Εκαναν, σ’ εκείνο το γήπεδο που έμοιαζε με ξύλινο τραπέζι του πινγκ-πονγκ, να φαίνεται ο ΠΑΟΚ…πολύ χειρότερος ακόμη κι απ’ τη Μπριζ που είδαμε αμέσως μετά. Η στατιστική είναι επίσης, και εδώ, αφοπλιστική. Επικίνδυνες επιθέσεις 46-22, προσπάθειες για γκολ 15-6, εντός στόχου 6-3, κόρνερ 11-3, μπλοκ 7-2.
Συντριπτικό. Μπλοκ, εάν χρειάζεται μια διευκρίνιση, σημαίνει προθυμία για αυτοθυσία. Πόσες φορές, εν κινδύνω, βάζω το σώμα μου ασπίδα ανάμεσα στη μπάλα και στο τέρμα. Μια αναδρομή στις κρίσιμες φάσεις, αρκεί για να τα καταλάβουμε όλα. Το συνολικό ερώτημα του καλοκαιριού για τον ΠΑΟΚ είναι, πώς χάθηκε η μπάλα και ανέβηκε…ως τα σύννεφα. Στην παρουσίαση του Στανόεβιτς «η ομάδα είναι από πέρυσι έτοιμη να μπει και αύριο το πρωί στο πρωτάθλημα». Στην παρουσίαση του Λουτσέσκου «με αυτόν τον προπονητή θα πάρουμε τον τίτλο».
Η συνέπεια είναι ότι ο ΠΑΟΚ κονόμησε «στα καλά καθούμενα» μια δική του Γκαμπάλα. Με τη μπάλα στα σύννεφα, πολλαπλασιάζεται η δυσκολία να συνέλθουν από το θερινό πλήγμα. Θα έχουν βέβαια, μες στη χρονιά, το ίδιο «αβαντάζ» με τον Παναθηναϊκό. Ένα ματς την εβδομάδα. Αλλ’ ο Παναθηναϊκός σ’ αυτό, ήδη προηγείται…3-0. Ένα, προστάτευσε (στο Μπιλμπάο) την αγωνιστική αξιοπρέπειά του. Δύο, παίζει τη μπάλα των προσδοκιών αυστηρά στο γρασίδι. Τρία, ευρίσκεται σε πολύ πιο προχωρημένο στάδιο δουλειάς ώστε να κάνει το «αβαντάζ» αβαντάζ.
Ο ΠΑΟΚ, αυτή τη δουλειά δεν την έχει ξεκινήσει καν…
Πηγή: Sport DNA
