Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Για ένα κλαμπ που πλέον έχει φτάσει στο σημείο η απουσία του μια φορά από τη διοργάνωση να προξενεί πολύ πιο ισχυρή εντύπωση από την παρουσία του, η ευθύνη δεν αλλάζει. Οποια κι αν ήταν η κλήρωση…
Αυτή η κλήρωση, αυτομάτως έβαλε τον προπονητή και τους παίκτες στη βολική θέση να πάνε σ’ ένα «πόλεμο έξι ημερών» όπου το μόνο για το οποίο θα επικριθούν είναι…το να μη δώσουν τις μάχες. Εννοείται, δεν έχω καμιά αμφιβολία γι’ αυτό, θα τις δώσουν. Είναι η περιγραφή της ευθύνης τους. Να δώσεις τη μάχη άλλωστε, είναι ο μοναδικός τρόπος ν’ ανακαλύψεις μετά, αυτό που στο ποδόσφαιρο «ποτέ δεν ξέρεις» πριν.
Παιγνίδι με υποδεέστερο αντίπαλο, η Μπαρσελόνα θα χάσει ένα στα εκατό. Γι’ αυτό και θυμόμαστε πιο εύκολα αυτό, το ένα. Παρά τα άλλα 99. Αλλά…ποιο είναι το ένα; Ποιος ξέρει εκ των προτέρων, ποιο είναι αυτό το ένα; Μου έρχεται η Ρουμπίν του «προφήτη» Μπερντίεφ που πήγε κάποτε, από το Καζάν, και νίκησε μες στο Καμπ Νόου. Δεν θα το ανακάλυπταν ποτέ οι Ρώσοι, ότι είναι η μία ευλογημένη ομάδα ανάμεσα στις δεκάδες ξεγραμμένες, εάν πρώτα δεν έδιναν τη μάχη.
Πέρυσι ο Χάσι, με τον Οτζίτζα και τον Πρίοβιτς, ήταν στη Λέγκια. Την πέρασε από τρεις θερινούς προκριματικούς γύρους (κι έπειτα, μέσα Σεπτεμβρίου, απολύθηκε…αλλ’ αυτό τώρα δεν έχει να κάνει με το θέμα μας). Αυτό που έχει να κάνει με το θέμα μας είναι ότι, στον όμιλο ύστερα, συνάντησαν μία κατάσταση όπως Ολυμπιακός τώρα. Δυο βουνά (Ρεάλ, Μπορούσια) και τη Σπόρτιγκ.
Εφαγαν 14 γκολ, στα δύο ματς με τους Γερμανούς. Ηταν «στο πρόγραμμα». Δεν τους πτόησαν, δεν τους έκαναν λιγότερο μαχητές. Με το να μη πτοηθούν, έδωσαν τη μάχη και τσίμπησαν αυτό που «ποτέ δεν ξέρεις» πότε θα συμβεί. Τον ένα πόντο από τη Ρεάλ. Εν τέλει προσπέρασαν «στο νήμα» τη Σπόρτιγκ, για την 3η θέση. Τι απ’ όλ’ αυτά δεν μπορεί, τι απ’ όλ’ αυτά αποκλείεται, να κάνει κατ’ αντιστοιχίαν ο Ολυμπιακός;
Είναι αγώνες που ηλεκτρίζουν. Τον ποδοσφαιριστή, τον φίλαθλο, τον πορτιέρη του προπονητηρίου. Θυμάσαι εσαεί, πού ήσουν και τι έκανες εκείνη τη βραδυά. Τα διηγείσαι, για χρόνια. Ποιος ΑΕΚτσής, απ’ όσους κάπως την έζησαν, έχει ξεχάσει τη νύχτα-Μίλαν στο Στάδιο; Η ΑΕΚ, με τη Μπριζ, περιποίησε στον εαυτό της ένα υπέροχο δώρο. Μονάχα μερικές ώρες αργότερα, το επόμενο μεσημέρι, πήρε κατευθείαν το αντίδωρο. Μίλαν.
Μονομιάς, ο αέρας στην ατμόσφαιρα του κλαμπ φρεσκαρίστηκε. Εγινε έγχρωμος. Μπορούσε κανείς να τον πιάσει. Και Μίλαν και, για μπόνους, η ρεαλιστική πιθανότητα. Ένα γκρουπ στο οποίο, ως την τελευταία αγωνιστική του Δεκεμβρίου, το λογικό σενάριο είναι ότι όλοι (πίσω από τη Μίλαν) θα μπορούν να βγουν δεύτεροι, όλοι θα υπάρχει περίπτωση να βγουν τρίτοι, όλοι θα κινδυνεύουν να βγουν τέταρτοι.
Η ουσία, σήμερα, είναι ότι Μαρινάκης και Μελισσανίδης, καθένας με τον τρόπο του, σήκωσαν κι από μία μπάνκα. Ο,τι χρήμα (περισσότερο από ποτέ…) ήταν διαθέσιμο για την Ελλάδα στα δύο τραπέζια, Τσάμπιονς Λιγκ και Γιουρόπα Λιγκ, το πήραν όλο δικό τους. Κι επειδή η υγεία των κλαμπ πρωτίστως έγκειται στην αυτάρκεια, όχι στην τσέπη του μπος, ο κόσμος νομιμοποιείται να περιμένει για να δει τι θα κάνουν οι μπόσηδες (…κατ’ αρχήν ως την Παρασκευή!) με το νωπό χρήμα.
Γιατί τα περί προίκας/πλεονεκτήματος/ευθύνης ισχύουν και εδώ. Μάλλον, δυο φορές εδώ.
Πηγή: Sport DNA
