Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Η φθινοπωρινή επίσκεψη της Μπαρσελόνα στην πόλη «άξιζε τον κόπο». Εβγαλε τον (…εύκολα) καλύτερο Ολυμπιακό της σεζόν. Ένα ματς-χάιλαϊτ, ένα έξοχο 0-0, μια αδρή ανάμνηση για πάμπολλες διηγήσεις στο μέλλον. Χαλάλι η αναμονή του κλαμπ ως την 4η αγωνιστική του ομίλου για τον πρώτο πόντο, χαλάλι η υπερβατική προσπάθεια των ποδοσφαιριστών, ακόμη και οι…κράμπες τους, χαλάλι το κόστος του εισιτηρίου που ο κόσμος πλήρωσε.
Όλα κατέληξαν σε μια πολύτιμη αίσθηση αγαλλίασης. Φάνηκε, από το πρώτο λεπτό. Φάνηκε, φυσικά όχι τι αποτέλεσμα θα έρθει. Αλλά τι εικόνα ήταν ο Ολυμπιακός έτοιμος να δείξει. Θράσος. Κανένα δέος. Τρεξίματα, ενέργεια, ταχύτητα, αγωνιστική αισιοδοξία, φιλοδοξία, αποφασιστικότητα. Οι κοντινές αποστάσεις των 4+1+4+1, πέρα από μπλοκ πίσω από τη μπάλα, στήριξαν εκείνο το ποδόσφαιρο της μιας επαφής στις μεταβάσεις.
Και όλο αυτό, σ’ ένα καθαρό σαν κρύσταλλο νοητικό πλαίσιο. Όχι σε συνδυαστική, μπερδευτική προσέγγιση με το επόμενο ματς. Στη Βαρκελώνη έπαιξαν…μόνο και μόνο για να παίξουν, μετά, με τον ΠΑΟΚ. Εδώ, στον Πειραιά, έπαιξαν σαν να ήταν το τελευταίο ματς της καριέρας τους. Η τελευταία νύχτα τους. Εκτός από ωραίος αγώνας που κύλησε σαν το νερό, το κυριότερο είναι ότι έγινε πραγματικός αγώνας.
Μάχη. Οι «καλές» κάρτες του Ταχτσίδη που πήγε από πίσω στον Μέσι ή του Ενγκελς που σήκωσε στον αέρα με τάκλιν τον Σουάρες, είχαν την εμφανή σημειολογία τους. Αποκάλυψαν πολεμιστές. Όχι θαυμαστές. Οι δύο δεξιοί μπακ έφραξαν τον πακτωλό των ασίστ (Αλμπα). Οι χαφ ακύρωσαν τον θανάσιμο, όταν μυρίζεται τα κενά και διεισδύει σε αυτά για να σκοράρει, κίνδυνο (Παουλίνιο). Και ο Πρότο τα ‘πιασε όλα!
Την αξία του χάιλαϊτ δε, την πολλαπλασιάζει ότι αυτή τη φορά η Μπαρσελόνα δεν ήταν η ράθυμη και σβηστή Μπαρσελόνα, σ’ ένα βαθμό αποπροσανατολισμένη και με το καταλανικό, του Καμπ Νόου. Η Μπαρσελόνα του Καραϊσκάκη ήταν…στην πρίζα, ευθύς εξαρχής. Καθ’ οδόν, ανέσυραν από το εγχειρίδιο όλα τα (άπειρα) κόλπα που ξέρουν. Κι ο Βαλβέρδε το παίδεψε όσο δεν έπαιρνε, με τους μέσους και τους σχηματισμούς. Παρά ταύτα…
Μιλώντας για σχηματισμούς, με αφετηρία τον Σεπτέμβριο στο Τορίνο ο Λεμονής βρήκε, και πλέον έχει παγιώσει, αυτό το σφιχτό «ευρωπαϊκό» 4-1-4-1 που από μόνο του δεν λέει τίποτα, είναι…σαν αριθμός τηλεφωνικής γραμμής, εάν χωλαίνει το ψυχοπνευματικό σκέλος. Το spirit. Με το spirit εντάξει, ακόμη και το ποιοι παίζουν πού (τα ψευτοεννιάρια, οι μπακ που χρεώνονται καθήκοντα εξτρέμ κ.λπ.) αυτομάτως γίνεται δευτερεύον.
Συν τω χρόνω, με το παρατεινόμενο μηδέν-μηδέν στο ταμπλό να λειτουργεί σαν σύμμαχος καρδιάς, ο Ολυμπιακός πέτυχε να οδηγεί όλο και περισσότερο τους Καταλανούς σε νευρικά τελειώματα. Να κάνει ως και τον Μέσι (…καλά, για τον Σουάρες δεν το συζητάμε καν) ενίοτε να χάνει τους κρίσιμους πόντους της διαφοράς ανάμεσα στην ευστοχία και στην αστοχία. Ενας χρηστικός μπούσουλας, όταν έρθει ο καιρός του όλα-ή-τίποτα ταξιδιού στη Λισσαβώνα.
Το παν όμως, για να επιστρέψουμε, ήταν το θράσος. Δεν ξεφύτρωσε, από το πουθενά. Εκ των υστέρων καταλαβαίνουμε ότι (προϋπήρχε και) μεταδόθηκε. Τη Δευτέρα, πέρασε εν πολλοίς απαρατήρητο ότι ο Λεμονής κι ο Καρεμπέ δεν φοβήθηκαν να μιλήσουν για «ένα πόντο». Και ανώφελος ν’ αποδειχθεί στο τέλος, πράγμα πολύ πρώιμο τούτη τη στιγμή, σίγουρα πάλι είναι προτιμότερος από «γκολ στατιστικής» στο 90’+.
Είναι ο ένας πόντος που τον πίστεψαν, τον έβαλαν στόχο, τον δούλεψαν, τον διεκδίκησαν, τον άξιζαν, τον πήραν. Σαπό!
Πηγή: Sport DNA
