Του Seb Stafford-Bloor
Σε μία εποχή μεγάλων αλλαγών με το ποδόσφαιρο να έχει τα πάνω και τα κάτω ο Μάικ Άσλεϊ παραμένει… ίδιος. Οι οπαδοί της Νιουκάστλ από την άλλη έχουν… ξοδέψει μία δεκαετία στο να προσπαθούν να αλλάξουν τα διοικητικά δεδομένα του συλλόγου. Μάλιστα, δημιούργησαν το δικό τους κίνημα κατά του Ασλεϊ για να τον ωθήσουν σε φυγή, αλλά και πάλι δεν τα κατάφεραν…
Ένα βασικό πρόβλημα για τον κόσμο της Νιουκάστλ κι αυτό το καλοκαίρι είναι πως ξεκίνησε με την αποδυνάμωση του ρόστερ και την παράλληλη μη ενίσχυσή του στον απαιτούμενο βαθμό. Μετά τον υποβιβασμό του 2016 ο Ράφα Μπενίτεθ επεδίωξε από την πρώτη στιγμή να φτιάξει μία ομάδα που μπορεί να στέκεται και να είναι αξιόμαχη για να μένει τουλάχιστον στην κατηγορία. Η απροθυμία των διοικούντων να… χτίσουν πάνω στα… θέλω του Ισπανού και τις ποδοσφαιρικές λογικές δείχνει πως δεν μαθαίνουν από τα λάθη του παρελθόντος.
Είναι σαφές πως τους περισσότερους ιδιοκτήτες τους αφορά η αξία μίας ομάδας και των παικτών και το τι μπορεί να πουλήσει περισσότερο από την απόδοση του συλλόγου, όμως στη Νιουκάστλ η λέξη «πλάνο» δεν έχει σαφήνεια και είναι όλα τόσο μπερδεμένα. Κι αυτό ενώ ο Άσλεϊ έχει δείξει πως είναι ένας τέτοιος ιδιοκτήτης. Τον αφορούν κυρίως τα οικονομικά, οι πωλήσεις και το τι παίρνει από τα τηλεοπτικά και όχι το πλασάρισμα και η παρουσία της ομάδας. Από επιχειρηματικής πλευράς και από απόψεως διαχείρισης μίας ομάδας στα οικονομικά όλο αυτό έχει ένα νόημα.
Ωστόσο, όλες του οι ενέργειες ακόμα και σε σχέση με το γήπεδο και την αξιοποίησή του, αλλά και το πως λειτουργεί με την πώληση των φανελών συνεχίζουν να δείχνουν πως για εκείνον μετρούν μόνο τα χρήματα. Από την εποχή του Μπενίτεθ και μετά. το club και η διοίκηση λειτουργούν ώστε απλώς να μην υπάρχει το ρίσκο του υποβιβασμού. Να μένει η ομάδα κατηγορία και να μην χάνει τα τηλεοπτικά συμβόλαια. Από το 2006 και τα 16 εκατ. για τον Όουεν δεν έχει γίνει κανένα άλλο ρεκόρ μεταγραφής για τη Νιουκάστλ. Αυτό δείχνει και την διάθεση για τα χρήματα που δεν δαπανώνται για προσθήκες.
Από την άλλη η Έβερτον πλήρωσε 40 εκατ. λίρες κι έκανε δικό της για πέντε χρόνια τον 21χρονο Βραζιλιάνο εξτρέμ, Ριτσάρλισον από την Γουότφορντ. Deal που δείχνει το πως έχει χαθεί και το μέτρο στα λεφτά σε σχέση με τις μεταγραφές στο ποδόσφαιρο. Εν έτει 2018 ένας παίκτης αξίας 20 εκατ. μέσα σε μία σεζόν μόνο μπορεί να διπλασιάσει ή και να τριπλασιάσει την αξία του. Ο στόπερ Φαμπιάν Σαρ έκλεισε στις «Καρακάξες» με τη Νιουκάστλ να δίνει 3 εκατ. λίρες. Αποκτήθηκε και ο Γιοσινόρι Μούτο, Ιάπωνας επιθετικός για 10 εκατ. ευρώ. Πρόκειται για καλούς παίκτες, όμως και πάλι τα ποσά δεν είναι μεγάλα για Premier. Η Μπράιτον ξόδεψε σχεδόν 60 εκατ., η Χάντερσφιλντ 50 εκατ., ενώ η Φούλαμ έσπασε νέο ρεκόρ μεταγραφών. Μπορεί να ξεπεράσει και τα 50 εκατομμύρια. Καμία εξ αυτών των ομάδων δεν ξοδεύει έτσι έχοντας εγγυήσεις στο αγωνιστικό σκέλος και πως όλα θα πάνε καλά. Μπορεί του χρόνου να είναι ξανά σε πιο μικρή κατηγορία… Κι όμως δεν τους επηρέασε…
Ανοίγονται και δίνουν χρήματα για ένα καλό ρόστερ, ώστε να κυνηγήσουν καλύτερες πορείες. Ο Ασλεϊ όμως δεν είναι ούτε ο Τζον Χολ ούτε και ο Τζακ Γουόκερ. Ωστόσο, με αυτήν του την λογική τους υποβιβασμούς τους έχει αποφύγει εκτός από μια χρονιά. Οι οπαδοί της ομάδας διαφωνούν. Συνεχίζουν να θεωρούν πως η συγκεκριμένη λογική δεν ταιριάζει στον σύλλογο. Δεν είναι η ιδανική φιλοσοφία. Αυτό συμβαίνει όμως για… έντεκα χρόνια. Ο Ασλεϊ δείχνει να είναι σαν κάποιους πρωταγωνιστές σε cartoons. Τόσο πιστός και προσκολλημένος στον δικό του απόλυτο μηδενισμό που φτάνει στο να έχει ξεχάσει τους λόγους της ύπαρξης και της παρουσίας του… Υπάρχει και κάτι άλλο, χειρότερο, τα μεγάλα του λόγια στον Μπενίτεθ για να τον πείσει να μείνει…
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
