Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ελαμπντελαουί προσέχει την κίνηση του Ντάγκλας Κόστα που από το άκρο έχει έρθει μέσα, για ν’ αδειάσει τον διάδρομο στον Αλέξ Σάντρο ή/και για να δώσει στον Ματουϊντί μία επιλογή πάσας. Ο Ελαμπντελαουί την πατάει. Ανεβαίνει, και εκτίθεται. Γιατί ο Ματουϊντί, αντιλαμβανόμενος το ανέβασμα του Ελαμπντελαουί, επιλέγει πάσα στο τρέξιμο του Αλέξ Σάντρο, πάνω απ’ το κεφάλι και πίσω απ’ την πλάτη του Πάρδο.
Ακριβώς τη στιγμή της πάσας του Ματουϊντί, ο μπακ και ο εξτρέμ που αμύνονται, Ελαμπντελαουί και Πάρδο, βρίσκονται στην ίδια ευθεία, ψηλά, μέτρα πάνω απ’ τους άλλους τρεις οπισθοφύλακες. Δεν μαρκάρουν, κανένα και τίποτα. Ένα προσκλητήριο! Η τρύπα χάσκει. Απ’ την άλλη άκρη δε, ο Κουαδράδο μυρίστηκε την ευκαιρία κι έτρεξε, πιο γρήγορα απ’ όσο ο Κούτρης συνειδητοποίησε (και δεν πρόλαβε ν’ αποσοβήσει) τον κίνδυνο.
Με ήρεμη κυκλοφορία της μπάλας λοιπόν, με ταυτόχρονη κίνηση στους χώρους δίχως τη μπάλα, κυρίως όμως με αυτοπεποίθηση και κλάση, η Γιουβέντους εκκένωσε το δεξιό άκρο του Ολυμπιακού. Δημιούργησαν την κερκόπορτα, την άνοιξαν, μπήκαν με τη μπάλα στα δίχτυα, 0-1 στο 15’. Πάνω-κάτω όπως στη Νάπολι, ως προς το χρονικό σημείο του γκολ, την Παρασκευή. Μετά, δεν τους το αναποδογυρίζεις…ποτέ!
Παρά ταύτα, ιδίως για ομάδα που τις αμέσως προηγούμενες εβδομάδες στο Καραϊσκάκη λύγισε τον Λεβαδειακό στο 84’ και τον Απόλλωνα στο 80’, η εικόνα του πρωταθλητή ήταν (μετά το 30’) καλή. Εβαλαν τα πιο δυνατά τους, σε όλα τα κομμάτια του παιγνιδιού. Πίεση, μονομαχίες, μεταβάσεις. Στάθηκαν ανταγωνιστικοί. Δημιούργησαν μομέντουμ ισοφάρισης. Την άγγιξαν στο δοκάρι, παρά τρίχα αυτογκόλ, του Ρουγκάνι.
Αυτή τη φορά μάλιστα…είχαν και σέντερ-φορ. Που η αλήθεια είναι πως τα έδωσε όλα στη δουλειά για την ομάδα, ό,τι είχε και δεν είχε, ο Τζούρτζεβιτς, ως το ακραίο σημείο να ρισκάρει αποβολή με δεύτερη κίτρινη στο ξεκίνημα του β’ ημιχρόνου! Επιπλέον, οι τρεις προσθήκες από τον πάγκο έγιναν στις σωστές στιγμές και βγήκαν, και οι τρεις, για καλό. Για κάτι το ουσιαστικό. Εν ολίγοις, οι δυνατότητες και οι πιθανότητες εξαντλήθηκαν.
Δεν αρκούσε. Η διαφορά στην ποιότητα ήταν, πρακτικά, αγεφύρωτη. Δεν φταίει ο Ταχτσίδης αν δεν είναι Ματουϊντί, δεν φταίει ο Τζούρτζεβιτς αν δεν είναι Ιγουαίν, δεν φταίει ο Σεμπά αν δεν είναι Ντάγκλας Κόστα, ο Οτζίτζα-Οφό Ντιμπάλα, κ.ο.κ. Ο,τι έκαναν οι κόκκινοι με τη μπάλα στο τελευταίο τρίτο του τερέν, δεν ήταν κακό, δεν ήταν λάθος, καλό ήταν…αλλά λίγο για να είναι πραγματικό πρόβλημα της Γιουβέντους.
Η Γιουβέντους είχε το περιθώριο, να της είναι ανώδυνα τα διαστήματα στα οποία (όταν έμαθαν πως σκόραρε κι η Μπαρσελόνα…) δεν ήταν καλή. Εκεί που έχανε λίγο τη συγκέντρωσή της, λίγο την ακρίβεια στις πάσες της, αρκετά το έδαφος στον αγωνιστικό χώρο. Η αγεφύρωτη διαφορά της χάριζε το αβάντζο να βγάλει τη δουλειά, και στη σχεδόν αδιάφορη βραδυά των Αργεντινών, του Ιγουαίν και του Ντιμπάλα.
Ο Ολυμπιακός τερμάτισε στον όμιλο, δίχως τη βαριά ήττα που σε χαράζει και σε ακολουθεί. Πέντε μεν, ήττες, αλλά καμία ασήκωτη. Το οφείλουν στον Λεμονή. Ηταν το μάξιμουμ που ο Λεμονής γινόταν, όταν ανακλήθηκε μετά Χάσι, να προσφέρει. Ο ένας πόντος σε έξι ματς, έρχεται και αποτυπώνει τη «μνημονιακή εποχή» του κλαμπ. Αντί Ριβάλντο, Οτζίτζα-Οφό. Αντί Ζιοβάνι, Τζούρτζεβιτς. Αντί Τζόρτζεβιτς, Σεμπά. Αντί Καρεμπέ, Ρομαό. Αντί Γεωργάτος, Κούτρης. Και πάει λέγοντας…
Το πιο πολύ που μπορούν οι φίλοι να δώσουν σ’ ένα μνημόνιο, είναι η κατανόησή τους. Το πιο λίγο…να τους αρέσει κιόλας!
Πηγή: Sport DNA
