Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Για να λέει ο Γιοβάνοβιτς πως αυτή ήταν η πιο σημαντική στιγμή στα χρόνια που εργάζεται στον Παναθηναϊκό, αυτή ήταν η πιο σημαντική στιγμή στα δύο-και-κάτι χρόνια που ο Σέρβος προπονητής εργάζεται στον Παναθηναϊκό, τελεία. Η δημόσια εξομολόγηση ότι ξαλάφρωσαν οι ώμοι από δυσβάστακτο βάρος, βοηθά τους απέξω να κατανοήσουμε πόσο οξυμένη ήταν η συναίσθηση του διακυβεύματος μέσα.
Ανάμεσα στους έξω και στους μέσα δε, το έκανε ακόμη πιο δύσκολο ένας περίγυρος που περισσότερο μιλούσε για την Ολεμπίκ Μαρσέιγ παρά για (τον δεύτερο αγώνα με) τη Ντνίπρο. Ως και η ομάδα βιάστηκε, όταν ένιωσε την αμφίβολη ασφάλεια των +3 γκολ (3-1 στο Κόσιτσε και 1-0, στο 15′, στην Αθήνα), να “μιλήσει” για την ΟΜ. Αναπόφευκτα, σε χρόνο-μηδέν έχασαν την όλη συγκρότηση. Τη συγκέντρωση, με παρωπίδες, στον στόχο της βραδυάς. Την ένταση. Το να πηγαίνουν πρώτοι, στις μπάλες.
Το γκρουπ του Παναθηναϊκού δεν ξύπνησαν Τρίτη πρωί…και προαποφάσισαν “απόψε θα υστερήσουμε”. Ούτε τους πείραξε, η υπερπανσέληνος της 1ης Αυγούστου. Τα πάντα στο παιγνίδι-ποδόσφαιρο, πάντοτε είναι αλληλένδετα με τον αντίπαλο. Ο Κούτσερ από το πρώτο ματς, διάβασε και έμαθε πολλά. Ανέκαθεν, η ανάλυση ήττας είναι πολύ πιο εκπαιδευτική, ως διαδικασία, από την ανάλυση νίκης. Τούτη τη φορά, η αναβάθμιση της Ντνίπρο υπήρξε δραστική. Ο κόουτς άλλαξε…και τι δεν άλλαξε! Τερματοφύλακα, δίδυμα στις πτέρυγες, τρεις στους τέσσερις της γραμμής άμυνας.
Πρωτίστως, αναβάθμισε τον άξονα. Ο Πιχαλιονόκ που ήταν τραυματίας την προηγούμενη εβδομάδα, by far ο δεύτερος πιο σημαντικός ποδοσφαιριστής της Ντνίπρο μετά τον Ντόβμπικ, ήλθε και έδωσε ανεκτίμητη βοήθεια στα εξάρια. Στη διακίνηση της μπάλας, από πίσω. Με σιγουριά. Με προσωπικότητα, σχεδόν. Επιπλέον ο Ρουμπτσίνσκι, ένας θαυμάσιος κεντρικός χαφ της τάξης του 2002, τώρα ξεκίνησε έξω αριστερά αλλά ερχόταν κι εκείνος μέσα. Ο συνολικός συσχετισμός εκεί, άλλαξε σε βαθμό πάνω από αυτό που ο Παναθηναϊκός ήταν εις θέσιν να διαχειριστεί. Ο έλεγχος, το φετίχ του γκρουπ, ξεγλίστρησε.
Η συνέπεια ήταν η εξής. Κάθε φορά που ο Παναθηναϊκός έκανε επίθεση, η Λεωφόρος Αλεξάνδρας αγαλλίαζε. Κάθε φορά που ο Παναθηναϊκός έκανε άμυνα, η Λεωφόρος Αλεξάνδρας κρατούσε την ανάσα. Συνυπήρχαν, η βεβαιότητα πως η ομάδα διαθέτει την ικανότητα να βάλει εκείνη το αμέσως επόμενο γκολ του ματς και η αβεβαιότητα πως ανά πάσα στιγμή η ομάδα θα μπορούσε να δεχθεί το αμέσως επόμενο γκολ του ματς. Συμπέρασμα. Τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, αργότερα βλέπουμε, η καλύτερη πιθανότητα να ποντάρει ο Παναθηναϊκός, είναι να πάει για να βάλει γκολ, όχι για να μη φάει γκολ.
Πηγαίνοντας για να βάλει γκολ, ο θεατής απολαμβάνει αυτές τις, γρήγορες και γεμάτες ουσία, one-touch συνεργασίες με τη συμμετοχή αρκετών παικτών στον χώρο. Εδώ προφανώς, καταλύτης είναι ο Τζούριτσιτς. Λαδώνει καλά τον μηχανισμό, τον κάνει να ρέει βελούδινα, τα βάζει όλα στο σωστό κανάλι που οδηγεί ως τον σέντερ-φορ, έχει εκείνο τον ξεχωριστό τρόπο να τοποθετεί το σώμα πίσω από τη μπάλα και να την κάνει ολωσδιόλου δική του ενόσω κοιτάζει, μετωπικά ή από το πλάι, προς την αντίπαλη περιοχή.
Αν ο Παναθηναϊκός πει να μη φάει γκολ, η ρεβάνς με τη Ντνίπρο προσφέρει στην πράσινη ανάλυση ολόκληρη τη γκάμα τι ενδέχεται να πληγώσει την ομάδα εναντίον της ΟΜ. Δομικά, πιθανότατα είναι απαραίτητο ένα άλλο σχέδιο για τον συσχετισμό στον άξονα. Ψυχοπνευματικά, σίγουρα χρειάζεται μια άλλη (από την παθητική) προσέγγιση για το πώς αμύνεσαι, φερ’ ειπείν, στις βόλτες ενός Ντόβμπικ εναντίον όλων. ‘Η, ένα άλλο παράδειγμα, στα κόρνερ. Το κόρνερ που έφερε την ανατροπή από 1-0 σε 1-2 στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου, δεν ήταν το πρώτο που οι Ουκρανοί “έβαλαν στα δίχτυα” τον Παναθηναϊκό. Για την ακρίβεια της καταμέτρησης, ήταν το τρίτο διαδοχικό. Απλώς τα προηγούμενα δύο, έτυχε και δεν έγραψαν!
Οριστική λύση στην επικίνδυνη ισορροπία της παρτίδας, δόθηκε όταν ο προπονητής της Ντνίπρο υποχρεώθηκε να αντικαταστήσει τον καλύτερο οπισθοφύλακά του…και σκόρερ (Σαράπι) δευτερόλεπτα μετά το γκολ που έβαλε, και επίσης τους καλύτερους μέσους (Πιχαλιονόκ, Ρουμπτσίνσκι) δευτερόλεπτα πριν το δύο-δύο. Εκεί, η αναβάθμιση εξέπνευσε! Οπωσδήποτε θα έπαιξε ρόλο στις αποφάσεις του προπονητή, το απρόοπτο πρόβλημα που είχαν από το προηγούμενο βράδι. Δεν είναι κακό, ως παράμετρο οι Παναθηναϊκοί να το αποδεχθούν. Ιδίως οι Παναθηναϊκοί. Περιμένεις την αυξημένη ενσυναίσθησή τους, όταν αυτοί έζησαν ό,τι έζησαν πριν την τελευταία φορά που κατέβηκαν να αγωνιστούν, με αντίστοιχα απρόοπτο πρόβλημα, στο Καραϊσκάκη.
Να μιλήσουμε κι εμείς λοιπόν τώρα που όλα με τη Ντνίπρο τελείωσαν, για την Ολεμπίκ. Δεν χρειάζεται κανείς να έχει σπουδάσει αναλυτής, για να αντιληφθεί πως η πληθωρική ισχύς των Γάλλων είναι η μεσαία γραμμή. Μακάρι, το πρόβλημα να ήταν ότι προσέλαβαν τον Ομπαμεγιάνγκ. Μια ματιά στο γκρουπ, αρκεί. Εχουν διαθέσιμους, οκτώ κεντρικούς χαφ εκ των οποίων ο όγδοος…κάνει δέκα εκατομμύρια! Αμα την ερχόμενη εβδομάδα δούμε τον Γιοβάνοβιτς “επί της αρχής” να θυσιάζει ένα επιθετικό (π.χ. τον Παλάσιος) για ένα χαφ (π.χ. τον Τσόκαϊ) και παίξει με τρεις στο κέντρο και δύο δεκάρια (Τζούριτσιτς, Μπερνάρ) πίσω από τον στράικερ σε κάτι σαν 4-3-2-1, το τελευταίο που θα μας συμβεί είναι να εκπλαγούμε.
Οκτώ κεντρικοί χαφ που ο όγδοος κάνει δέκα, και δύο στους οκτώ κυμαίνονται στα 20+, δεν παύει να είναι ρόστερ. Δεν είναι, ακόμη, ομάδα. Είναι ρόστερ που θέλει να γίνει ομάδα. Ο αγώνας με τον Παναθηναϊκό που είναι ήδη ομάδα, στη σειρά είναι ο μόλις πρώτος επίσημος της ΟΜ σε αυτή την εξέλιξη. Κι ένα δεύτερο, καλό νέο. Το πιο υψηλό εμπόδιο προς τον όμιλο Τσάμπιονς Λιγκ, είναι αυτό. Δεν είναι, περιέργως, το επόμενο. Το τελευταίο. Ο Παναθηναϊκός εξακολουθεί να έχει όλους τους καλούς λόγους στον κόσμο, να είναι αφοσιωμένος εκατό-μηδέν στην ιδέα Τσάμπιονς Λιγκ. Κι ας υπάρχει, σαν ένα γκαραντί στην άκρη, η εναλλακτική Γιουρόπα Λιγκ.
Πηγή: Sport DNA
