Του Χρήστου Σωτηρακόπουλου
Μία «χρυσή» ευκαιρία έχει μπροστά της η Κρίσταλ Πάλας στη Λειψία, όπου και αντιμετωπίζει τη Ράγιο Βαγιεκάνο, με φόντο την κατάκτηση του Conference League! Στα δικά μου μάτια, ο τελικός έχει φαβορί, αλλά δεν πρέπει να υποτιμούμε ποτέ τους Ισπανούς σε αυτό το σημείο των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Το έχει δείξει η ιστορία, το πιστοποιούν οι αριθμοί, αν σκεφτεί κανείς πως είχαμε να τους δούμε 24 χρόνια να φεύγουν ηττημένοι από μη ισπανικό σύλλογο! Ο Όλιβερ Γκλάσνερ θα είναι διαβασμένος, το ξέρει και μπορεί να φύγει από τον πάγκο της ομάδας του ως ο πιο επιτυχημένος προπονητής στην ιστορία της. Αρκεί να καταφέρει να κάνει ένα πράγμα: να μιμηθεί τη Μαλίν του 1988, στην πρώτη της ευρωπαϊκή παρουσία…
Μπορεί να περιμένεις ένα λεωφορείο και να μην έρχεται ποτέ. Να αργεί. Και αφού περιμένεις πολύ, να έρθουν δύο μαζεμένα. Το λένε αυτό στην Αγγλία και δεδομένα θα το «υιοθετεί» στον απόλυτο βαθμό η Κρίσταλ Πάλας.
Μία ομάδα που μέχρι πέρυσι δεν είχε κατακτήσει τίποτα από εγχώριους τίτλους και δεν είχε αγωνιστεί ουδέποτε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Και δείτε πού ακριβώς είναι σήμερα. Είναι η Κυπελλούχος Αγγλίας και θα αγωνιστεί στον πρώτο τελικό της ιστορίας της εκτός του «Νησιού». Σε αυτόν του Conference League απέναντι στη Ράγιο Βαγιεκάνο στη Λειψία, με στόχο να κάνει… τρία τα τρόπαιά της εδώ και 365 ημέρες, συμπεριλαμβανομένου και του Community Shield, που προφανώς δεν προσμετράται ως επίσημος τίτλος.
Για την Πάλας, όμως, κάθε λογής τρόπαιο που έρχεται στα χέρια της είναι «ιστορικό» και απόψε μπορεί να «γράψει» μία ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία της, στο τελευταίο βράδυ του Όλιβερ Γκλάσνερ στην τεχνική της ηγεσία.
Ο Αυστριακός προπονητής, με όλα τα ελαττώματα που έχει, τον ασταθή και κυκλοθυμικό χαρακτήρα του και τις προστριβές που δημιούργησε μέχρι και με το κοινό της ομάδας, έκανε εξαιρετική δουλειά στους «αετούς». Τους πέρασε τη δική του νοοτροπία, παρουσίασε μία άκρως ανταγωνιστική ομάδα σε όλα τα επίπεδα, διάλεξε να ρίξει το βάρος του στην Ευρώπη και τα κατάφερε.
Αποφάσισε πως μία σχετικά εύκολη παραμονή θα ήταν «αποδεκτή» από όλους, αν η Πάλας έφτανε ως το τέλος του δρόμου στο Conference League. Και το πέτυχε. Δεν εντυπωσίασε με την απόδοσή της κατά τη διάρκεια της League Phase, αλλά σε προημιτελικό και ημιτελικό ήταν κυρίαρχη, την στιγμή που και η εικόνα της ήταν καλή με την ΑΕΚ Λάρνακας, στον ενδιάμεσο γύρο.
Πρέπει να δώσουμε τα εύσημα στον Όλιβερ Γκλάσνερ για την προσπάθειά του και δεδομένα, πρόκειται για μία «ιστορική» σεζόν για τους «αετούς», αν είναι αυτοί που θα σηκώσουν το βαρύτιμο τρόπαιο στη Γερμανία.
Μην κάνουμε, άλλωστε, πως δεν βλέπουμε το προφανές: στον τελικό με τη Ράγιο Βαγιεκάνο η Κρίσταλ Πάλας θεωρείται το φαβορί. Και είναι απολύτως λογικό. Ανώτεροι σε αξία παίκτες, ποδοσφαιριστές πιο έμπειροι στο υψηλό επίπεδο, που προέρχονται από «γεμάτη» σεζόν και «φουλ» ρυθμό.
Ένα είναι, ωστόσο, το ζητούμενο: να μην υποτιμήσουν τη Ράγιο Βαγιεκάνο. Αν το κάνουν, θα υπάρξει πρόβλημα. Μία ομάδα εξαιρετικά δουλεμένη από τον νεαρό Ινίγκο Πέρεθ, που βρήκε ρυθμό μέσα στη σεζόν, πήρε μεγάλες προκρίσεις απέναντι σε ΑΕΚ, ακόμη και αν συνολικά δεν ήταν καλύτερη, και Στρασμπούρ, την οποία «πέρασε» από πάνω με φοβερή εμφάνιση και νίκη στη Γαλλία, ενώ τερμάτισε και στην 8η θέση στη La Liga για δύο σερί σεζόν.
Δεν είχε συμβεί ποτέ κάτι αντίστοιχο στο Βαγιέκας, ούτε στην κορυφαία σεζόν του Πάκο Χέμεθ στην ομάδα, πράγμα που αναδεικνύει πως οι απαιτήσεις είναι μεγάλες, πως ο κόσμος το πιστεύει και πως αυτοί οι ποδοσφαιριστές μπορούν να το κάνουν! Πάνε σαν αουτσάιντερ, το γνωρίζουν, δεν θα φοβηθούν. Αυτό, άλλωστε, επιτάσσει και η κουλτούρα της Ράγιο, με μοναδικό αρνητικό ενδεχομένως του ρόστερ της, να είναι ο μεγάλος μέσος όρος ηλικίας.
Όπως και να έχει, όμως, ο τελικός είναι τελικός και μην ξεχνάτε πως στον 21ο αιώνα μόλις τρεις ισπανικές ομάδες έχουν ηττηθεί από αντίπαλο που δεν είναι από τη χώρα τους! Η Μπέτις το 2025, η Αλαβές το 2001 από τη Λίβερπουλ και η Βαλένθια, τότε ξανά, από την Μπάγερν Μονάχου.
Υπολογίστε πως έχουμε δει σε τελικούς τόσες ομάδες της La Liga. Την Μπαρτσελόνα, τη Ρεάλ προφανώς, την Ατλέτικο Μαδρίτης, τη Σεβίλλη, όσες αναφέραμε, μέσα σε 26 χρόνια, και μόλις τρεις φορές ηττήθηκαν από μη Ισπανό αντίπαλο! Είναι εντυπωσιακό και η «ταυτότητα» της Ράγιο περιλαμβάνει τη Μαδρίτη…
Ωστόσο, η Κρίσταλ Πάλας έχει μία «χρυσή» ευκαιρία. Κερδίζει, πανηγυρίζει και γίνεται η πρώτη ομάδα μετά τη Μαλίν το 1988, που θα πάρει ευρωπαϊκό τίτλο, στην πρώτη της ευρωπαϊκή συμμετοχή. Θα είναι σπουδαίο. Θα είναι η απόλυτη «σφραγίδα» μίας μαγικής διετίας του Όλιβερ Γκλάσνερ, ο οποίος αποτελεί τον κορυφαίο προπονητή στην ιστορία του club!
Πηγή: England365
