Του Richard Jolly
Μία από τις πρώτες σημαντικές αποφάσεις του Ουνάι Εμερι ήταν να επιλέξει τον νέο αρχηγό της ομάδας. Και από το να… απορρίψει το παρελθόν, κράτησε μια παράδοση του κλαμπ -αν και σχετικά πρόσφατη- επιλέγοντας κάποιον που δε θα παίζει. Ο Λορέν Κοσιελνί επιλέχθηκε ως ο αντικαταστάτης του Περ Μερτεζάκερ. Εχει αποδειχθεί αντάξιος αντικαταστάτης του προκατόχου του σε ένα θέμα: Ο τραυματίας Γάλλος δεν έχει παίξει. Ο αρχηγός της Αρσεναλ άλλωστε, είτε μιλάμε για τον Μίκαελ Αρτέτα, είτε για τον Μερτεζάκερ ή για τον Κοσιελνί, έχει αρχίσει μόλις σε τέσσερα από τα τελευταία 144 ματς πρωταθλήματος. Πριν τον Αρτέτα ήταν ο Τόμας Βερμάελεν για δύο σεζόν, στη δεύτερη εκ των οποίων ήταν βασικός μόνο επτά φορές.
Με δεδομένο ότι οι Αρτέτα και Μερτεζάκερ ανέλαβαν προπονητικούς ρόλους από τους Πεπ Γκουαρντιόλα και Αρσέν Βενγκέρ αντίστοιχα, μοιάζει περισσότερο με μια τελετουργική θέση. Μια επιρροή έχει σαφώς ασκηθεί: Εξω από το γήπεδο όμως και όχι μέσα, με τον τρόπο του Τόνι Ανταμς ή του Πατρίκ Βιεϊρά. Κι όμως, σαν τίποτα να μην έχει αλλάξει, τέσσερα μόλις ματς υπό τις οδηγίες του Εμερι και η Αρσεναλ αντιμετωπίζει μια κρίση στο θέμα του αρχηγού.
Είναι μια κατάσταση στην οποία ο Ισπανός αξίζει τόσο κατανόηση όσο και κριτική. Κληρονόμησε όχι τέλειας επιλογές και πήρε αμφιλεγόμενες αποφάσεις. Σε μια περίοδο που η ομάδα του χρειάζεται κατεύθυνση, ο αρχηγός τους στο γήπεδο είναι η προσωποποίηση της σύγχυσης. Αντί να αντιπροσωπεύει την “εισροή” ιδεών, ο Πετρ Τσεχ ενσαρκώνει τη δυσκολία, την αμηχανία της Αρσεναλ καθώς προσπαθεί να προσαρμοστεί στη λογική του Εμερι.
Η δυσκολία του τερματοφύλακα στο να χειριστεί κάθε πάσα προς αυτόν, σε συνδυασμό με την επιμονή του Εμερι σε ένα νέο τρόπο παιχνιδιού, τον κάνει να φαίνεται σαν ένας συνταξιούχος που πέρασε 50 χρόνια παίζοντας Bingo και τώρα καλείται να παίξει ένα βιντεοπαιχνίδι. Είναι μια αθλητική μορφή σκληρότητας για τους ηλικιωμένους… Δεν είναι μόνο αυτό, όμως, που κάνει τον Τσεχ να δείχνει εκτός κλίματος. Είναι και τα έξι λάθη που έχουν οδηγήσει σε γκολ φέτος, μια πρωτιά που κανείς δε θέλει και η οποία δείχνει την πτώση του. Και στον πάγκο υπάρχει ο Μπερντ Λένο, η μεταγραφή των 19 εκατ. λιρών, περιμένοντας τον προπονητή να τραβήξει τη σκανδάλη.
Η παρουσία του Τσεχ στην ομάδα της Αρσεναλ μοιάζει με μια λανθασμένη προσπάθεια συνέχειας. Μια απεικόνιση πίστης σε μια αξιοθαύμαστη φιγούρα και μια δήλωση εξέλιξης, ενώ αυτό που πραγματικά θα χρειαζόταν είναι μια επανάσταση.
Οχι ότι ο Τσεχ είναι ο μόνος αντικαταστάτης του Κοσιελνί. Ο Εμερι κατάφερε να είναι ταυτόχρονα παραδοσιακός αλλά και πολύ μοντέρνος, συνυπογράφοντας την παλιά θεωρία σχετικά με τη σπουδαιότητα των παλαιότερων επαγγελματιών ενώ παράλληλα εξουσιοδοτεί ένα γκρουπ σαν ομάδα ηγεσίας: Μια συλλογή πέντε αρχηγών. Κοσιελνί, Τσεχ, Ααρον Ράμσεϊ, Γκρανίτ Τζάκα και Μεσούτ Οζίλ.
Ισως ήταν μια προσπάθεια να πάρει περισσότερα από τον κακό Οζίλ ή τον Τζάκα που συχνά πέφτει θύμα ειρωνείας. Παρ’ όλα αυτά, αν και τέσσερα παιχνίδια είναι μικρό αντιπροσωπευτικό δείγμα, το πρόβλημα είναι ότι κανείς δε δείχνει ικανός για να αποτελέσει τον ηγέτη της νέας Αρσεναλ του Εμερι.
Ο Οζίλ, για παράδειγμα, δεν έχει καταφέρει ακόμη να κάνει κάτι σημαντικό και δε δείχνει να μπορεί να προσαρμοστεί στο πιεστικό παιχνίδι του Εμερι. Γεγονός που τον κάνει να δείχνει περισσότερο σαν ακόλουθος και λιγότερο σαν ηγέτης. Αυτό αφήνει τον Ράμσεϊ, ο οποίος μπορεί να πιέσει περισσότερο και έχει μια δεκαετία στην Αρσεναλ, ως έναν υποψήφιο που θα μπορούσε να δώσει συνέχεια αλλά και φρεσκάδα. Το συμβόλαιο του λήγει όμως και μπορεί να φύγει. Και ένας παίκτης που φέρεται να κοιτάει προς την πόρτα της εξόδου, μάλλον δε θα ήταν και ό,τι καλύτερο για αρχηγός, έστω για λίγους μήνες μέχρι την επιστροφή του Κοσιελνί.
Ολα αυτά σημαίνουν ότι δεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να χαρακτηριστεί ιδανική περίπτωση, δεν υπάρχει κάποιος Ανταμς ή Βιεϊρά έτοιμος να πάρει τα ηνία. Οχι σε μια ομάδα μεταγραφών και νέων, μια ομάδα όπου οι παίκτες προσπαθούν να αποτρέψουν την παρακμή τους και να παλέψουν για τις θέσεις τους στην ομάδα. Ισως η Αρσεναλ να αντιπροσωπεύει έναν κόσμο όπου οι πρώην παίκτες “θρηνούν” για την έλλειψη ηγετών στα σημερινά αποδυτήρια, γιατί σήμερα είναι δυσκολότερο να βρεις κάποιον που να ενσαρκώνει την Αρσεναλ.
Ο Τζακ Γουίλσιρ θα μπορούσε ίσως να το κάνει, ίσως να είχε τον χαρακτήρα και την αφοσιώση στο κλαμπ αλλά όχι -όπως έκρινε ο Εμερι- και τα πόδια για να αναλάβει τον ρόλο. Ετσι, η επιλογή ήταν ο Κοσιελνί, ο οποίος πάντα έμοιαζε σαν κατάλληλος για υπαρχηγός. Υπήρξε μια εποχή που το περιβραχιόνιο της Αρσεναλ έδειχνε να έχει ιδιαίτερη δύναμη, όταν ωθούσε τον Σεσκ Φάμπρεγας και τον Ρόμπιν Φαν Πέρσι σε μεγαλύτερα κατορθώματα. Τώρα, αν και μια τέτοια μορφή θα ήταν καλοδεχούμενη, το θέμα δεν είναι η ατομική βελτίωση αλλά να βρεθεί αυτός που θα δώσει κατεύθυνση στην ομάδα με το να γίνει η φωνή του προπονητή στον αγωνιστικό χώρο, σε μια στιγμή που ο Εμερι προσπαθεί να αλλάξει την τακτική.
Το θέμα είναι να βρεθεί κάποιος που μπορεί να ηγηθεί και να αποτελέσει παράδειγμα, όχι να δώσει το κακό παράδειγμα…
Πηγή; Four Four Two
